ตอนที่ 734
บทที่ 734 คุณช่างโหดร้ายเสียจริง
October 31, 2026
บทที่ 734 คุณช่างโหดร้ายเสียจริง
“บ้าจริง คุณออกมาตอนไหนเนี่ย”
เจตต์เอามืออุดโทรศัพท์
นรมนได้ยินเจตต์พูดดังนั้น ก็รู้ว่านิตาเดินมา
เธอเงียบพลัน
นิตาคิดไม่ถึงว่าเจตต์จะหันควับ จึงสะดุ้งตกใจ พูดกระอักกระอ่วน“ฉันแค่ออกมาดู ว่าโทรเสร็จหรือยัง”
“อ๋อ โทรเสร็จแล้ว เดี๋ยวมีประชุมสายต่อ”
พูดจบ เจตต์จึงพูดกับโทรศัพท์“เรื่องนี้ค่อยว่ากันแล้วกัน ผมดูสถานการณ์ก่อน”
“ค่ะ”
นรมนวางสาย
เธอไม่รู้ว่านิตาจะสงสัยมั้ย เพียงแค่จู่ๆรู้สึกแน่นหน้าอก
นิตาใสซื่อขนาดนั้น กับเจตต์ก็ดี กับเธอเองก็ดี มักจะตรงไปตรงมาเสมอ ถึงขนาดเกือบทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อเจตต์ ผู้หญิงแบบนี้จะมีวัตถุประสงค์อะไรอีก
หลังจากเจตต์วางสาย ยิ้มให้นิตาพูดว่า“กินแอปเปิลหมดแล้วเหรอ”
“อ๋า？อ๋อ หมดแล้วค่ะ”
นิตาชะงัก จิตใจเหม่อลอย
“ผมไปห้องน้ำก่อน คุณกลับไปก่อน”
“ค่ะ”
นิตาตามเจตต์ไปห้องน้ำไม่ได้ จึงต้องกลับห้องผู้ป่วยก่อน
คิ้วของเจตต์มุ่นเข้า แววตาสับสน
นรมนคงไม่โกหกหรอก
ระหว่างนรมนกับนิตา เจตต์เชื่อนรมนมากกว่า ส่วนความเห็นที่มีต่อนิตา ผู้หญิงที่สละชีวิตช่วยตนเองไว้ บุญคุณนี้เขาจำใส่ใจ เพียงแต่นรมนยังพูดไม่ทันจบ ทำให้ในใจเขากังขา
หลังจากที่เจตต์ไปห้องน้ำ เขารีบเมมเบอร์ของนรมนว่าเลขาไพลิน
เขานั่งลงบนชักโครก แล้วตอบนรมนกลับไป
“คุณจะพูดอะไรเกี่ยวกับนิตาเหรอ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่รู้สึกแปลกใจ คุณรู้ไหมว่านิตากับป้าโอเป็นคนค่ายเดียวกัน”
“ว่าไงนะ”
เจตต์ประหลาดใจแน่นอน
“ไปฟังใครมา”
“ฉันไปเจอน้องชายป้าโอในค่ายชื่อว่าโสธร โสธรบอกว่าทุกคนในค่ายมีเทคนิคทางการแพทย์ อย่างน้อยคือรักษาตัวเองได้ และโชคดีที่โสธรช่วยพวกเราไว้ ถึงทำให้หลอดเสียงของฉันหายเป็นปกติ เรื่องนี้น่าจะนับว่าเป็นเรื่องดี แต่ฉันคิดเสมอว่าถ้านิตาได้การแพทย์ด้วย ในตอนที่โดนธาวิณีซ้อม เธอก็น่าจะปกป้องอวัยวะสำคัญตามสัญชาตญาณ คงไม่เป็นแบบนี้”
นรมนพูดแล้วชะงักแล้วพูดต่อ“เจตต์คะ ฉันไม่ได้จะสงสัยอะไร แค่ครุ่นคิด บางทีนิตาอาจไม่มีอะไรก็ได้ ฉันคิดมากไปเอง เธอออกจะใจดี ใสซื่อ ตรงไปตรงมา ฉันอาจจะคิดฟุ้งซ่านก็ได้ คุณอย่าถือเลย”
พูดพลางนรมนรู้สึกตัวเองมีปัญหา
เจตต์ขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงค่อย“ธาวิณียังมีชีวิตอยู่ ผมจะกลับไปถาม”
“อย่าค่ะ ฉันอาจคิดมากไปเอง เมื่อกี้ฉันคิดดูอีกรอบ บางทีฉันอาจคิดมาก”
สองวันนี้นรมนรู้สึกมึนๆ
“ไม่เป็นไร ผมแค่ถาม”
หลังจากที่เจตต์ตัดบทสนทนานรมน ก็นั่งสูบบุหรี่ในห้องน้ำ มวนแล้วมวนเล่า อย่างไรเสียเขาไม่อยากสงสัยคนที่ช่วยชีวิตตนเองไว้
ถ้านิตาช่วยเขาอย่างจริงใจ เขาจะดูแลเธอชั่วชีวิตแน่นอน แต่ถ้ามีอะไรแอบแฝง คงไม่มีใครที่จะยอมรับได้
เจตต์อยู่ในห้องน้ำเป็นนานกว่าจะออกมาได้
ในตอนที่กลับมาถึง นิตาได้กลิ่นบุหรี่บนตัวเขา
“คุณสูบเหรอ”
“อืม อดมาหลายวัน ก็อยากสูบบ้าง คิดไม่ถึงว่าคุณจะรู้ซะแล้ว”
เจตต์หัวเราะคิกคักพูด“อยากกินไร ผมไปซื้อให้”
นิตาเห็นว่าเจตต์ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกไป จึงยิ้มแล้วพูดว่า“อะไรก็ได้ค่ะ ผลไม้แล้วกัน ปากขม”
“ได้”
เจตต์พูดพลางวางมือถือบนโต๊ะ จากนั้นสวมเสื้อโค้ท แล้วเดินออกไป
นิตามองโต๊ะ เห็นว่าเจตต์ลืมมือถือ เธอจึงกระสับกระส่าย
เธอหยุดชะงัก มองซ้ายมองขวา เห็นไม่มีคน จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้น แล้วสไลด์เปิดมือถือ
ก่อนหน้านี้ เจตต์ไม่สะดวกรับโทรศัพท์ เคยบอกพาสเวิร์ดเธอไว้ ให้เธอช่วยเปิดเครื่อง
ตอนนี้เธอลองสไลด์พาสเวิร์ดดู พบว่าเจตต์ไม่ได้เปลี่ยนพาสเวิร์ดจึงโล่งใจ
เธอรีบตรวจดูบันทึกการโทรเข้าออก เห็นว่าเป็นชื่อเลขาไพลิน จึงโล่งใจ พอนิตาดูจบจึงวางมือถือไว้ที่เดิม
สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงคือ เจตต์ไม่ได้ไปไกล แต่คอยแอบดูนิตาอยู่หน้าประตู ใจเขาเย็นวาบ
ถ้านิตาไม่มีอะไรตุกติก จะรีบร้อนเช็คโทรศัพท์ทำไม
ถ้าเธอไม่มีอะไรในใจ แล้วจะแอบดูโทรศัพท์ทำไม
เจตต์รีบหลบเงาตัวเอง หากในใจหนักอึ้งเหมือนเรือจม
เขาไปแผงผลไม้ซื้อผลไม้กลับมา
นิตานอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง พอเห็นเจตต์กลับเข้ามาจึงยิ้มให้“ทำไมไปนานจังคะ”