ตอนที่ 733
บทที่ 733ช่วงนี้หล่อนเคลื่อนไหวบ้างมั้ย
October 31, 2026
บทที่ 733ช่วงนี้หล่อนเคลื่อนไหวบ้างมั้ย
“ว่าไงนะ”
บุริศร์ราวกับไม่ได้ยิน ถามขึ้นอีกครั้ง
นายตำรวจเข้าใจอารมณ์เขาดี พูดเสียงค่อย“พวกเราได้ส่งเขารักษาฉุกเฉินในโรงพยาบาลแล้ว แต่เขากลืนยาฆ่าตัวตาย”
“ยาเหรอ เขาได้ยามาจากไหน”
“ไม่ทราบเหมือนกัน ต่อมาถึงได้พบยาในแขนเสื้อ สบายใจเถอะครับ เราจะพยายาม”
หลังจากบุริศร์ถามที่อยู่ของอุดม จึงรีบไปที่โรงพยาบาล เสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง อุดมฆ่าตัวตายเสียแล้ว
เมื่อเห็นศพซีดขาวของอุดม บุริศร์จึงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าถมึงทึงน่ากลัว
อุดมตายแล้ว คนที่รู้เรื่องราวในปีนั้นไม่อยู่แล้ว เขาจะหาพี่ชายเจอได้จากที่ไหนกัน
บุริศร์เองก็ไม่รู้ว่าจะต้องหาพี่ชายไปทำไม
บางทีการหาเจอ เขาอาจบอกตัวเองได้ว่า เขากับตรินท์เป็นลูกของพ่อ เป็นลูกของตระกูลโตเล็ก
ข้อสงสัยแบบนี้ คงไม่มีใครตอบให้ได้แล้วล่ะ
บุริศร์ทุกข์ใจเหลือเกิน
หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล เขาจึงออกเงินฝังศพอุดม แล้วไปนั่งในผับแห่งหนึ่ง สั่งเหล้าแก้วหนึ่ง
มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินขึ้นมา
“พ่อรูปหล่อ สักแก้วมั้ยจ๊ะ”
“ไสหัวไป！”
บุริศร์พูดเสียงเย็น
“แหม พ่อรูปหล่อ อย่าใจร้ายแบบนี้สิ”
สาวสวยคิดจะเดินขึ้นหน้าต่อ สำหรับหล่อนแล้ว บุริศร์คือปลาตัวใหญ่เลยทีเดียว เขาแต่งตัวได้ดี ถ้าได้ลูกค้าคนนี้ ไม่รู้ว่าจะได้ทิปอีกเท่าไหร่
ในขณะที่สาวสวยกำลังวาดฝันที่จะเข้าใกล้บุริศร์ ก็โดนบุริศร์จับโยนออกมา
เสียงดังกึกก้องจนผู้คนให้ความสนใจ สาวสวยรู้สึกเสียหน้า จึงทรุดนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น
“แกเป็นผู้ชายหรือเปล่าวะ ทำไมลงมือกับผู้หญิง”
เมื่อเห็นหญิงสาวคร่ำครวญ บุริศร์ไม่แม้แต่จะสนใจ หันหน้าไปดื่มเหล้าต่อ
มีผู้สอดรู้สอดเห็นบางคน แคปรูปนี้แล้วโพสต์ลงเน็ต แล้วแชร์กระหน่ำ
ไม่นาน นรมนก็เห็นภาพๆนี้
แสงไฟในบาร์ค่อนข้างสลัว แต่นรมนก็จำบุริศร์ได้ในแวบแรก
บุริศร์อารมณ์เสียมาก ท่วงท่าการดื่มเหล้าของเขาดูแล้วน่าหลงใหลเหลือเกิน นรมนถามถึงตำแหน่งของบาร์เหล้า แล้วรีบเร่งไป
ในตอนที่มาถึงบาร์เหล้า นรมนรู้สึกหูอื้อไปด้วยเสียงดนตรี
เธอแหวกว่ายออกจากฝูงคน หาบุริศร์จนพบ
“ขอคอกเทลหนึ่งแก้ว ขอบคุณค่ะ”
นรมนสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ แล้วนั่งลงข้างบุริศร์
ทุกคนต่างรอดูภาพนรมนถูกบุริศร์จับโยนออกไป
เมื่อบุริศร์ได้ยินเสียงนรมนจึงชะงัก จากนั้นจึงหยิบแก้วเหล้าคอกเทลที่มาเสริฟขึ้นดื่ม
“กลับบ้าน”
เขาดึงมือนรมนออกไปจากบาร์
นรมนสะบัดมือเขา
“อารมณ์ไม่ดีดื่มหน่อยก็ได้ ดื่มแล้วก็หลับให้สบาย พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่ดี”
นรมนยิ้มอ่อน
จู่ๆบุริศร์เองก็ไม่รู้ควรจะพูดอะไรกับนรมน
“ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาหรอกนะ ผมแค่……”
“ฉันไม่โทษคุณหรอก ทุกคนต่างก็มีเรื่องกดดัน และต้องการปลดปล่อยอารมณ์ทั้งนั้น ฉันพูดจริงนะ ดื่มเมาตรงนี้ กลับไปหลับสักตื่น พรุ่งนี้ตื่นมา ก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว ฉันก็จะไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น และก็ไม่สนว่าคุณจะเป็นลูกใคร ฉันรู้แต่ว่าคุณเป็นสามีของฉัน เป็นพ่อของลูกฉัน ก็พอแล้ว”
พอได้ยินนรมนพูด บุริศร์จึงรู้สึกอุ่นใจขึ้น
“ขับรถมาเหรอ”
“ค่ะ”
“คนเดียว？”
“เดี๋ยวป้องมารบพวกเราค่ะ”
นรมนรู้ดีว่าบุริศร์ไม่ไว้ใจให้ตนมาคนเดียว จึงบอกป้องไว้เรียบร้อย
ได้ยินนรมนพูดดังนี้ บุริศร์จึงได้เบาใจ
“โทษทีนะ รอบนี้ให้ผมดื่มให้พอ ผมรับประกันว่าต่อไปไม่อีกแล้ว”
“ตกลง”
ความเห็นอกเห็นใจของนรมนทำให้บุริศร์ผ่อนคลายได้ไม่น้อย
เขากลับไปนั่งที่บาร์ แล้วนั่งดื่มอยู่ข้างๆนรมน
คนอื่นๆมองเขาด้วยสายตาประหลาด หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าบุริศร์ไม่ไล่นรมนโยนออกไป ถึงได้ต่างคนต่างไปทำธุระตนเอง
มีความเข้าใจจากนรมน บุริศร์ถึงได้ดื่มได้อย่างสบายอารมณ์
ว่ากันว่าคนที่อารมณ์ไม่ดีดื่มเหล้า พอดื่มก็จะเมา คำกล่าวนี้ไม่ผิดนัก
บุริศร์ดื่มไม่ทันไรก็เมาล้มตึง
นรมนเห็นท่าทางของเขาแบบนี้ รู้สึกปวดใจ โทรศัพท์เรียกป้องมา จากนั้นก็ให้พาบุริศร์ไปโฮมสเตย์ โสธรเห็นบุริศร์ดื่มเสียเมามายขนาดนี้ ก็ไม่รู้จะบอกใครอย่างไร จึงได้แต่ลอบถอนหายใจ
นรมนพูดเสียงค่อย“นี่คือโทรศัพท์ของฉัน ต่อไปมีอะไรโทรหาฉันนะคะ วันนี้ขอโทษด้วย”
“ไม่เป็นไรครับ คุณนายบุริศร์ ขอบคุณที่ให้โอกาสผมนะครับ ผมจะรักษาให้ดี ผมเชื่อว่าประธานบุริศร์จะต้องบริหารในค่ายได้อย่างดีแน่นอน อีกไม่กี่วันผมจะพากระดูกพ่อแม่กลับมา”
“เรื่องนี้ปรึกษาพี่สาวคุณหรือยังคะ”
นรมนนึกถึงนิตาจึงถามออกมา
โสธรพูดอย่างลำบากใจ“พี่สาวหัวดื้อมากครับ เรื่องนี้ผมไม่ปรึกษาเธอแล้วดีกว่า เธอไม่เห็นด้วยหรอกครับ แต่พ่อแม่ผมอยู่ข้างนอกมาหลายปี จะให้อยู่ข้างนอกต่อไปคงไม่เหมาะ ผมเป็นลูกชายพวกเขา เรื่องนี้ผมจัดการเอง หวังว่าคุณนายบุริศร์จะช่วยพูดกับพี่สาวผม”
“เอาสิคะ”