ตอนที่ 732
บทที่ 732การเปลี่ยนแปลงเยอะเกินไป
October 31, 2026
บทที่ 732การเปลี่ยนแปลงเยอะเกินไป
“ฉันถามแกอีกครั้ง พิรุณคือใคร”
บุริศร์กระชากคอเสื้ออุดม บีบคอเขาแทบตาย
อุดมขบริมฝีปากแน่น สองตาจ้องมองบุริศร์ ยิ้มอย่างสาแก่ใจ
นรมนเกรงว่าบุริศร์จะบีบคอเขาถึงตาย จึงรีบดึงออกมา
“บุริศร์คะ อย่าร้อนใจไป พวกเรากลับไปก่อนค่อยว่ากัน”
ภายใต้การโน้มน้าวใจของนรมน บุริศร์จึงคลายมือออกจากอุดม หากแต่มองด้วยสายตามาดร้าย
ป้องจ้องมองอุดมแล้วถาม“พวกเขาทำอย่างไรดี”
“อัดคำพูดเมื่อครู่ไว้หรือยัง”
บุริศร์มองดูโสธร โสธรรีบพยักหน้า
นรมนกับอุดมชะงักงัน
อุดมราวกับครุ่นคิดบางอย่างได้ รีบกระเสือกกระสนขึ้น
“พวกแกช่างสถุลกันเหลือเกิน ฉันกลับคำได้ ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น”
“สายไปแล้ว”
บุริศร์แค่นเสียงพูด“ส่งให้ตำรวจ ให้ตำรวจจัดการ ชีวิตของคนในค่าย ก็มากพอให้เขาติดคุกหัวโตแล้วล่ะ”
อุดมงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้
บุริศร์แค่นเสียงพูด“มีชื่อ มีทุกคำพูด แกคิดว่าจะสืบออกมาไม่ได้เหรอ ต่อให้แกไม่พูด ก็ไม่มีอะไรขาดหาย ฉันก็คือฉัน”
พูดจบจึงโบกปัดมือ
โสธรรีบทำตามคำสั่งบุริศร์
อุดมยังคงดีดดิ้น หากโดนบุริศร์ถีบลงหลุม เป็นนานยังปีนขึ้นมาไม่ได้
หลังจากที่ตำรวจมา จึงกุมตัวอุดมไป
พวกบุริศร์ก็มาถึงบ้านสวน
หลังจากกลับมาแล้วบุริศร์ดูคิดหนัก
นรมนรู้ดี ว่าเขาปวดใจ
เกือบสามสิบปีแล้ว เขาเข้าใจมาโดยตลอดว่าตัวเองเป็นลูกของตระกูลโตเล็ก วันนี้พอมีคนมาบอกว่าตัวเองเป็นมารหัวขน ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรเลยกับตระกูลโตเล็ก ทำให้เขาเกิดความรู้สึกกระวน กระวาย
นรมนนั่งลงข้างกายเขา
“ไม่สบายใจหรือคะ”
“คิดไม่ตกน่ะ ถ้าผมไม่ใช่ลูกของโอกับพิรุณ ดูจากระยะเวลาผมต้องโตกว่าคุณหนึ่งปีสิ แต่นี่ไม่ใช่ เดิมทีเรณุกาเป็นคุณนายของบ้านโตเล็ก แต่คงไม่ได้เลี้ยงลูกของตระกูลโตเล็ก ผมเลยคิดว่า เด็กที่อุดมพูดถึงคงไม่ใช่ผม”
บุริศร์พูดความสงสัยของตัวเองออกมา
นรมนพยักหน้ากล่าว“แล้วเด็กคนนั้นล่ะคะ”
“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ลูกของโอกับพิรุณ เด็กที่แม่เดียวกันแต่คนล่ะพ่อป่านนี้ไปอยู่ที่ไหน แล้วพิรุณนั้นเป็นใคร”
“เรื่องนี้ค่อยว่ากันแล้วกัน ตอนนี้เราหาหญ้าหญ้าดาวสีฟ้าเจอแล้ว คุณจะอยู่ที่นี่ต่ออีกหรือ”
นรมนรีบถาม
ที่นี่มีการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป เธอไม่อยากให้บุริศร์อยู่ที่นี่เลยจริงๆ เกิดมีใครจากในตอนนั้นโผล่มาจะทำไง
บุริศร์รู้ว่านรมนเป็นกังวล พูดตามตรง ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก แต่เมื่อเห็นท่าทีที่เป็นกังวลของนรมน เขาจึงพูดขึ้นเสียงค่อย“ผมขอเวลาอีกสองวัน จัดการเรื่องทั้งหมด หาที่ฝังโอ ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นแม่ของผม”
“ค่ะ”
นรมนไม่ได้ขัดขวางในเรื่องนี้
“ฟ้าใกล้สว่างแล้ว คุณไปนอนเถอะ”
“ฉันยังไม่ง่วง คุณไปนอนเถอะ”
บุริศร์ไม่กล้าเข้านอน นรมนต้องการอยู่เป็นเพื่อน บุริศร์จึงต้องจำยอมไปนอน
เมื่อตื่นขึ้นมาในวันที่สอง เป็นเพราะว่ากานต์เหนื่อยเกินไป จึงยังคงหลับต่อ ป้องตื่นขึ้นมาฝังเข็มให้บุริศร์
บุริศร์ชี้ไปที่หญ้าดาวสีฟ้าพูดขึ้น“คุณจะจัดการหญ้าดาวสีฟ้าอย่างไร ป้าโอเคยบอกอะไรไว้มั้ย”
“เปล่าเลย แต่ผมเคยหาข้อมูล ก็พอรู้ว่าต้องจัดการยังไง สบายใจเถอะ เรื่องนรมนผมจัดการเอง”
“งั้นฝากด้วยนะ เดี๋ยวผมจะออกไปทำธุระหน่อย”
สีหน้าของบุริศร์หนักอึ้ง
“คุณจะไปหาลูกของพิรุณกับโอใช่มั้ย”
“ใช่”
บุริศร์ไม่ปฏิเสธ
ป้องตบบ่าเขาพูดว่า“ระวังหน่อยนะ ถ้าผมช่วยอะไรได้ ก็ให้บอก”
“รับทราบ”
หลังจากที่ฝังเข็มเรียบร้อย บุริศร์จึงออกไป
ตอนที่นรมนมาถึง บุริศร์ก็ไม่อยู่แล้ว
“เขาไปแล้วเหรอ”
“รู้มั้ยว่าเขาไปไหน？？”
“น่าจะไปหาลูกของพิรุณกับโอ”
พอได้ยินนรมนพูดดังนี้ ป้องจึงยิ้มขึ้นมา
“คนที่รู้ดี คงไม่มีใครเกินคุณแล้วสินะ”
“ถ้าอาการป่วยทางใจรักษาไม่หาย เขาคงไม่ยอมตามฉันกลับไป”
นรมนถอนหายใจ พูดกับป้อง“คำพูดของอุดมอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด ยังต้องลองถามดูอีกนะ”
“สบายใจได้ เรื่องนี้บุริศร์คงจัดการเอง วันนี้คุณยังต้องฝังเข็มทั้งวัน ผมจะเอาหญ้าดาวสีฟ้าประคบให้ สองวันนี้ห้ามปากหน่อยนะ คิดว่าวันสองวันคงหายดี”
“ขอบใจนะ”
นรมนยังคงดีใจมาก อย่างไรเสียเธอก็ไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นใบ้
“ขอบคุณอะไรกันเล่า ถ้าจะขอบคุณกันจริงๆ ให้ของลูกชายผมมากหน่อยก็พอ”
“แหม รู้แต่ลูกชายคนเดียวหรือไง”
“สัมผัสทางใจน่ะรู้ไหม ฉันว่าท้องนี้เป็นลูกชาย”