ตอนที่ 752
บทที่ 752 นิตาไม่ธรรมดา
October 31, 2026
บทที่ 752 นิตาไม่ธรรมดา
ร่างกายของนิตาสั่นเทาเล็กน้อย
“รับไปสิ ! ทำอะไรอยู่ ? อย่ามาเล่นตัวกับฉันนะ เวลามีคนป่วยสิ่งที่จำเป็นที่สุดก็คือเงิน ฉันรู้สถานการณ์ของเธอดี ไม่อยากติดค้างฉัน ฉันไม่บังคับเธอ แต่อย่างน้อยเธอก็ต้องคิดเผื่อน้องชายของเธอด้วยถูกไหม ?”
เจตต์ยัดบัตรเครดิตลงในมือของนิตา
ครั้งนี้นิตาไม่ได้ปฏิเสธอีก
เธอมองดูบัตรเครดิตในมือ ในใจรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด
“เจตต์”
น้ำเสียงของนิตาค่อนข้างแหบพร่า
“อืม ? เป็นอะไรไป ?”
เจตต์คิดว่านิตาจะพูดอะไร แต่คิดไม่ถึงว่านิตาจะเขย่งปลายเท้า แล้วเป็นฝ่ายจูบตัวเองก่อน
“รับตัวฉันไปเถอะ”
เสียงของเธอไม่ได้ดัง แถมยังแฝงไปด้วยความเขินอาย
เจตต์ชะงักไปทันที จากนั้นก็เข้าใจขึ้นมาว่านิตากำลังพูดอะไร ขณะที่เลือดลากำลังพลุ่งพล่านก็ผลักตัวนิตาออกทันที
“ฉันให้เงินเธอ ไม่ใช่เพื่อให้เธอเหยียบย่ำตัวเองแบบนี้ ฉันยอมรับว่าฉันคิดเกินเลยกับเธอ ฉันคิดแม้กระทั่งว่าอยากจะใช้เวลาทั้งชีวิตกับเธอ แต่ว่านิตา ฉันไม่อยากให้เธอใช้ตัวเองมาชดใช้หนี้! อย่าดูถูกตัวเธอเอง อย่าดูถูกฉัน ฉันเจตต์คนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้เพื่อเข้าหาผู้หญิง”
พอเจตต์พูดจบก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป
ทันใดนั้นนิตาก็รู้สึกว่าลมหนาวเข้ามาจู่โจม ทำให้ตัวเธอสั่นเทา
เธออยากจะบอกเจตต์มาก ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ใช่เพราะว่าเขาให้เงินเธอ แต่เธออยากจะมอบตัวเองให้เขาจริงๆ
เธอแค่กลัวว่าต่อไปตัวเองจะไม่มีโอกาสได้มอบให้เจตต์อีก
แต่ว่ามีบางสิ่งที่เธอไม่สามารถพูดได้ แต่มีบางอย่างที่เธอไม่สามารถทำได้
นิตาใช้สองมือกอดแขนตัวเอง คุกเข่าลงและร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม
แท้จริงแล้วเจตต์ไม่ได้จากไป เขายังอยู่ด้านนอกประตู
คอยฟังเสียงร้องไห้ของนิตา ในใจเขาเองก็รู้สึกแย่มาก จนแทบอยากจะเข้าไปดึงเธอเข้ามากอดเพื่อปลอบโยน แต่ว่าเขาเองก็รู้สึกอึดอัดมาก
นิตามีใจให้เขา เขาสัมผัสได้ แต่ว่าความรู้สึกนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้นิตายินยอมพร้อมใจที่จะติดตามเขา
ตอนนี้แค่บัตรเครดิตใบเดียว นิตาก็ทำแบบนี้กับเขาแล้ว ต้องบอกเลยว่า เจตต์นั้นรู้สึกค่อนข้างผิดหวัง
เขาไม่อยากยอมรับว่าผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักนั้นเป็นพวกโลภมาก ยิ่งไม่อยากยอมรับว่านิตาจะยอมขายตัวเองเพื่อแลกกับเงิน แต่ว่าฉากเมื่อครู่นี้ช่างทำให้เจตต์รู้สึกปวดใจจริงๆ
เจตต์ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย อากาศข้างนอกบริสุทธิ์มาก แต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกสบายใจเลยแม้แต่น้อย
และในตอนนั้นเอง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
“คุณเจตต์ครับ ประธานชาญของพวกเราต้องการพบคุณครับ”
เจตต์มองไปทางผู้ที่มาเยือนอย่างดุร้าย แล้วพูดอย่างเฉื่อยชาว่า “แค่เขาอยากพบฉันเลยต้องไปหรือไง ? ชาญคิดว่าตัวเองเป็นบุคคลสำคัญจริงๆเหรอ ?”
“คุณเจตต์ครับ ประธานชาญบอกแล้วว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณนิตา หากคุณไม่อยากฟังก็ไม่เป็นไร เขาไม่ได้บังคับคุณ”
“เดี๋ยวก่อน”
เจตต์ต้องบอกเลยว่า ชาญคว้าจุดอ่อนของเขาได้จริงๆ
“คุณเจตต์จะไปกับผมตอนนี้เลยไหมครับ ?”
“อีกครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวฉันตามไป”
เจตต์ถอยกลับไปก้าวหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปที่ห้องผู้ป่วย
นิตาจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ดูออกเลยว่าเธอร้องไห้มาก่อน
ในใจของเจตต์เองก็รู้สึกค่อนข้างอึดอัด
“ฉันไปส่งเธอที่สนามบิน”
“ไม่ต้องหรอก ฉันเรียกรถไปเองก็พอ”
เจตต์ทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของนิตา หยิบสัมภาระของเธอมาแล้วเดินออกจากประตูไป
“เจตต์ ร่างกายคุณยังบาดเจ็บอยู่ คุณ......”
นิตาเลยต้องเดินตามออกไปอย่างช่วยไม่ได้
หลังจากที่ทั้งสองคนขึ้นรถแล้ว เพราะเรื่องเมื่อครู่เลยทำให้บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
นิตาหันหน้าไปด้านนอก แต่ก็ยังรู้สึกว่าอากาศกดดันจนน่ากลัว
เจตต์พูดเสียงต่ำว่า “ไปถึงแล้วส่งข้อความมาบอกฉันด้วย อย่าปล่อยให้ฉันเป็นห่วง”
“อืม”
“ถ้าฝั่งน้องชายเธอสถานการณ์ไม่ดี อย่ากลัวที่จะใช้เงิน รีบแจ้งฉันได้เลย”
“อืม”
“ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว เสื้อผ้าเอาไปพอหรือเปล่า”
“พอแล้วล่ะ”
เจตต์ถามคำหนึ่ง นิตาก็ตอบคำหนึ่ง แต่ว่านิตารู้ดี ว่าในใจของตัวเองนั้นอึดอัดมาก
พอเห็นว่านิตาไม่พูดอะไรอีก เจตต์เองก็ไปเปิดปากพูดแล้ว
หลังจากที่รถไปถึงที่สนามบินแล้ว นิตาก็ปฏิเสธเจตต์ที่บอกว่าจะส่งเธอไปถึงด่านตรวจ
“ฉันไม่ชอบการจากลา และฉันก็ไม่ชอบให้คุณมองดูแผ่นหลังของฉัน เจตต์ คุณกลับไปเถอะ ฉันไปแค่ไม่กี่วันก็กลับมา”
“ติดต่อฉันตลอดเวลาด้วย”
“ได้”
นิตาถือสัมภาระเดินจากไป
เธอรู้สึกเหมือนทุกก้าวที่เดินนั้นหนักอึ้ง ราวกับเต็มไปด้วยตะกั่ว จนแทบอยากจะหันกลับไปซุกเข้าในอ้อมกอดของเจตต์ และบอกความจริงทุกอย่างแก่เขา
แต่ว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็อดทนไว้ได้
เจตต์มองดูแผ่นหลังของนิตา ไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้มีความรู้สึกว่าเธอจะไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย
“นิตา!”