ตอนที่ 751
บทที่ 751 ทำไมคุณถึงชอบฉัน
October 31, 2026
บทที่ 751 ทำไมคุณถึงชอบฉัน
นิตากำลังลังเลว่าตัวเองควรจะรับโทรศัพท์สายนี้ดีหรือไม่ แต่หากไม่รับ แล้วเจตต์ที่อยู่ข้างในได้ยินเข้าจะทำอย่างไรดี
เธอจะอธิบายอย่างไร
โทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุด นิตากระวนกระวายใจ
ไม่มีทางเลือกแล้ว เธอก็เลยกดรับสายโทรศัพท์
“ฮัลโหล”
“นิตา เธอนี่ช่างใจกล้าเหลือเกินนะ ถึงได้กล้าให้ฉันรอสายนานขนาดนี้ เธออยากจะเห็นนิ้วมือของน้องชายเธอใช่ไหม ?”
อีกฝ่ายพูดจาโหดเหี้ยมมาก
“คุณอย่าแตะต้องน้องชายฉันนะ !”
“ถ้าไม่อยากให้ฉันแตะต้องน้องชายเธอ ทางที่ดีเธอควรทำตัวดีๆหน่อยนะ เป็นยังไงบ้างแล้ว ตอนนี้เจตต์เชื่อใจเธอเต็มที่หรือยัง ?”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของนิตาเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย
“ยังไม่ทั้งหมด”
“เธออย่ามาหลอกฉัน คิดว่าฉันไม่รู้จริงๆหรือ เขาถึงขนาดยอมตายเพื่อเธอเลย นิตา ถ้าเธอไม่เชื่อฟังคำสั่ง ฉันก็ยังมีวิธีอีกมากที่จะทำให้เธอเชื่อฟัง”
“คุณอย่าแตะต้องน้องชายฉัน คุณจะให้ฉันทำอะไร ฉันจะทำตามเอง”
นิตากัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนหัวใจทั้งดวงแทบจะแตกสลาย
“ถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลา ค้นหาตราประทับบริษัทของเจตต์ แล้วคัดลอกมาให้ฉันชิ้นหนึ่ง”
“อะไรนะ ?”
นิตานิ่งอึ้งไปทันที
“ของสำคัญอย่างตราประทับบริษัท ฉันจะไปแตะต้องได้ยังไง ?”
“จะแตะต้องได้หรือไม่เธอไปหาทางเอาเอง ยังไงฉันก็ต้องได้ตราประทับนั่น เธอหาวิธีเองแล้วกัน ถ้าเธอทำไม่ได้ เธอก็คิดภาพผลที่จะตามมาเอาเองแล้วกัน”
พออีกฝ่ายพูดจบก็วางสายไปทันที
นิตารู้สึกเหมือนตัวเองตกเข้าไปในถังน้ำแข็ง
ให้ไปเอาตรงประทับของเจตต์ แถมยังเป็นของบริษัทด้วย ผลของการกระทำนี้ นิตารู้อยู่แก่ใจเป็นอย่างดี
เธอไม่อยากแตกหักกับเจตต์ เธอหลงรักเขาเข้าจริงๆแล้ว แต่ถ้าหากไม่ทำแบบนั้น แล้วน้องชายของเธอจะเป็นอย่างไร ?
นิตากัดริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้า
ทำไมชีวิตของเธอถึงได้เป็นแบบนี้
เจตต์ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ในใจของนิตาในตอนนี้ เขากดซื้อของบางอย่างในโทรศัพท์ จากนั้นก็สั่งให้คนนำมาส่งให้ถึงมือ
พอหันกลับมาอีกที ก็ไม่เจอนิตาแล้ว
“นิตา นิตา ?”
เจตต์วิ่งตามออกมา ก็เห็นนิตายืนพิงกำแพงอยู่ น้ำตาคลอเบ้า เลยขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
“เป็นอะไรไป ? ใครรังแกเธอเหรอ ?”
“เปล่า แค่ปวดท้องนิดหน่อย”
นิตาอดกลั้นความปวดร้าวแล้วมองไปที่เจตต์
สายตาของเขาดูเป็นห่วงเป็นใยขนาดนั้น และจริงใจขนาดนั้น แต่ว่าเธอ......
พอคิดถึงช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เขาก็อยากให้เวลาย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งรู้จักกัน เธอจะได้สามารถพูดคุยกับเจตต์ได้อย่างตรงไปตรงมา และอยู่ด้วยกันกับเขาอย่างมีความสุข
“ปวดท้องแล้วมายืนอยู่ที่นี่ทำไม ? รีบเรียกคุณหมอสิ มานี่ เดี๋ยวฉันอุ้มเธอกลับไปนอนที่เตียง จริงๆเลย โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักดูแลตัวเองอีก”
เจตต์อุ้มนิตาขึ้นมา จากนั้นก็รีบกลับไปที่เตียงผู้ป่วยในห้องผู้ป่วยทันที
“เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปตามหมอมา”
เจตต์หันหลังจะเดินออกไปทันที แต่กลับถูกนิตาดึงแขนเอาไว้
“คุณอยู่กับฉันสักเดี๋ยวนะ แค่เดี๋ยวเดียว”
“ยัยบื้อ ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย หยุดความเจ็บปวดของเธอไม่ได้หรอก เด็กดี อย่าดื้อ เดี๋ยวไปตามคุณหมอมา ช่วยดูอาการเธอก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เจตต์ยิ้มแล้วดึงแขนเธอออก จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
นิตามองดูมือของเขาที่จากตัวเองไป วินาทีนั้นราวกับความว่างเปล่าเข้ามาจู่โจมทั้งชีวิตของเธอ
ชีวิตต่อจากนี้ของเธอจะต้องเป็นแบบนี้เท่านั้นหรือ ?
หรือว่าท้ายที่สุดแล้วเธอจะต้องสูญเสียเจตต์ไป ?
คงต้องสูญเสียสินะ !
เพราะคงไม่มีคนที่ชอบให้จอมหลอกลวงที่มาหลอกตัวเองให้อยู่ข้างกายตัวเองได้หรอก
นิตาร้องไห้เหมือนใจแตกสลาย
แรกเริ่มไม่รู้จักรสชาติของความรัก จนทุกวันนี้ได้รู้แล้ว รสชาติเปรี้ยวหวานขมเผ็ดนี้ทำให้เธอปล่อยวางไม่ได้จริงๆ
เจตต์ตามคุณหมอมาอย่างรวดเร็ว แต่นิตาไม่อยู่แล้ว
“นิตา ? นิตา ?”
เจตต์รีบโทรหานิตาทันที แต่นิตากลับไม่รับสาย
“คุณหมอ ผมไปตามหาก่อนนะครับ เธออาจจะออกไปซื้อของก็ได้”
เจตต์เองก็ไม่รู้ว่าพูดให้คุณหมอฟัง หรือว่าพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
เขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นนิตานั่งอยู่ตรงขั้นบันไดที่อยู่ด้านนอก สองมือกอดเข่านั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา สีหน้าเหม่อลอย
แผ่นหลังของเธอช่างเปล่าเปลี่ยว และโศกเศร้าขนาดนั้น ดูเหมือนกับตัวเจตต์ในสมัยเด็กมาก
เจตต์ยังจำได้หลังจากที่คุณพ่อของตัวเองนอกใจ และคุณแม่เริ่มเสียสติ เขาเองก็นั่งมองผู้คนที่สัญจรไปมาแบบนี้ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะไปทางไหนดี