ตอนที่ 763
บทที่ 763 ตระกูลโตเล็กเกิดเรื่องหรือ?
October 31, 2026
บทที่ 763 ตระกูลโตเล็กเกิดเรื่องหรือ?
เมื่อพี่น้องตระกูลทวีทรัพย์ธาดา รู้ว่านรมนกำลังจะพาเด็กๆ มาอยู่ที่นี่สองสามวัน พวกเขามีความสุขมากโดยเฉพาะธรณีเขาไม่คาดคิดว่า นรมนจะตอบรับที่ตัวเองเสนอให้พวกเขามาอยู่
เมื่อรู้สึกถึงความกระตือรือร้นของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา นรมนยังคงทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย แต่เพื่อประโยชน์ของเด็กๆ เธอจึงตัดสินใจไปที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
“จริงสิ ฉันเพิ่งนึกออก แม่ให้จดหมายฉันมา”
นรมนหยิบจดหมายที่ธรณีมอบให้เธอ ก่อนจะส่งมันให้บุริศร์
“แม่คุณให้จดหมายคุณ แล้วให้ผมทำไม”
บุริศร์ชะงักเล็กน้อย
นรมนพูดเสียงต่ำ “คุณคิดว่าตอนนี้ที่อินเทอร์เน็ตมันพัฒนาไปไกล แม่ฉันยังต้องส่งจดหมายหาฉันอีกหรือ? พูดตามตรง ฉันกังวลเล็กน้อยที่เธอจะพูดอะไรบางอย่างเช่นขอโทษฉันและฉันไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร”
บุริศร์ยิ้มขึ้นมาทันใด พลางพูด “มีคนรักคุณมากขนาดนี้ คุณควรรู้สึกมีความสุขถึงจะถูก”
“ฉันก็ปลอบใจตัวเองอย่างนี้ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ ฉันทำไม่ได้”
ท่าทางกะพริบตาของนรมน ช่วยผ่อนคลายประสาทที่ตึงเครียดของบุริศร์ได้เล็กน้อย
“โอเค คุณรอให้ไปถึงบ้านทวีทรัพย์ธาดา ตอนค่ำเมื่อไม่มีอะไรก็ลองอ่านเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นจดหมายที่คุณแม่ให้คุณมา อ่านเองก็ดีแล้ว”
“ก็ได้ พวกเรากลับข้างในกันเถอะ ปล่อยเจตต์อยู่คนเดียวในห้องโถงมันไม่ดี”
นรมนดึงบุริศร์กลับไปที่ห้องโถงใหญ่
เจตต์กำลังดูโทรทัศน์
เมื่อตอนนรมนคิดจะพูดกับเขาว่าสบายไหม ก็เห็นเจตต์ลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งออกไปทางด้านนอกอย่างรวดเร็ว
“อะไรกันนี่?”
นรมนเปิดปากถามอย่างรวดเร็ว แต่เจตต์ไม่มีเวลาคุยกับเธอ
ในทีวีออกอากาศให้เห็นว่า ตำรวจพบศพของผู้หญิงในท่าเรือ ซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการกู้ซาก
ทันใดนั้นหัวใจของนรมนก็หยุดเต้น
“อาจจะเป็นคุณน้า?”
“ฉันไม่แน่ใจ แต่คิดว่าเจตต์คงไม่ทานข้าวเย็นกับพวกเราอีกแล้วละ ผมจะไปพูดกับเด็กๆ ที่จะไปส่งคุณและลูกไปบ้านทวีทรัพย์ธาดา ”
บุริศร์ไม่สนใจเจตต์เลย
ตราบใดก็ตามที่เป็นสิ่งที่คุกคามนรมนและเด็กๆ เขาให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก
นรมต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นบุริศร์กำลังกังวล เธอก็รีบหุบปาก
เธอกลับไปที่ห้องหากมลและกิจจา เด็กทั้งสองกำลังเล่นต่อจิ๊กซอว์ด้วยกัน เมื่อเห็นนรมนเข้ามา อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองนรมน
“หม่ามี๊ เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“หม่ามี๊จะพาพวกลูกไปเล่นที่บ้านอาธรณีสองสามวัน ดีไหมคะ?”
นรมนยังคงยิ้มอย่างสดใส แต่กิจจาสังเกตเห็นบางอย่าง
“หม่ามี๊ ต้องไปเหรอ?”
“ทางที่ดีไปกับหม่ามี๊นะ”
นรมนลูบหัวของกิจจา ไม่ได้อธิบายอะไร
กิจจาพยักหน้า ก่อนพูด “ครับ ผมจะไปเก็บของ”
“ไม่ต้องจ๊ะ แด๊ดดี้ไปเก็บของแล้ว หม่ามี๊มาบอกพวกหนู”
กมลรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
“หม่ามี๊ ทำไมเราต้องไปบ้าอาธรณีด้วยคะ? พวกเราอยู่ในบ้านตัวเองไม่ดีเหรอ?”
นรมนรู้ว่ากมลไม่ชอบย้ายไปมา ลูกเธอคนนี้ชอบความสงบ ตอนนี้ให้เธอไปยังที่ที่ไม่คุ้นชิน เธอรู้สึกเสียใจต่อลูกจริงๆ
“กมล คราวหลังหม่ามี๊จะคุยกับลูกนะ โอเคไหมคะ?”
เมื่อได้เห็นภาษาที่อ่อนโยนของนรมนและน้ำเสียงเจรจาต่อรอง กมลพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “โอเค แต่แด๊ดดี้ไปด้วยหรือเปล่า?”
“ช่วงนี้แด๊ดดี้ยุ่งมาก พวกเราไปอยู่ไม่กี่วัน พอแด๊ดดี้ทำธุระเสร็จก็จะกลับมารับพวกเรา ดีไหม?”
“พวกผู้ใหญ่นี่น่ารำคาญกันจริงๆ มักจะชอบโกหกเด็ก หนูรู้ พวกผู้ใหญ่มีเรื่องอะไรแน่ๆ ที่ผิดบังพวกเรา แต่กลับไม่พูดกับพวกเรา”
กมลขมวดคิ้วและพึมพำ
นรมนลูบหัวลูกสาวของเธอและพูด “กมล หนูยังเล็กนัก มีหลายสิ่งที่หนูไม่ควรแบกรับ นั่นคือเหตุผลที่แด๊ดดี้และหม่ามี๊ไม่บอกหนู รอให้หนูโตอีกสักนิด หม่ามี๊กับแด๊ดดี้จะพูดกับหนูเอง โอเคไหมคะ?”
“หนูไม่ได้บอกว่าต้องพูดกับพวกแด๊ดดี้หม่ามี๊สักหน่อย หนูแค่ไม่อยากไปจากที่นี่ ไปถึงบ้านอาธรณี แล้วหนูติดเตียงจะทำยังไง?”
กมลขมวดคิ้วแน่น
กิจจารีบพูดทันที “กมลนอนกับพี่ พี่จะปกป้องเธอเอง”
“ขอบคุณค่ะ พี่กิจจา”
กมลได้ยินอย่างนี้ใบหน้าเธอค่อยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
นรมนพบว่ากมลค่อนข้างจะพึ่งกิจจามากกว่ากานต์
ในช่วงเวลานี้ ที่กานต์ไม่ได้อยู่บ้าน โชคดีที่มีกานต์
นรมนขอให้ กิจจาพากมลไปเก็บกวาดจิ๊กซอว์ แล้วค่อยพาเด็กๆลงไปข้างล่าง
บุริศร์เก็บของของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาลงมา จึงพูดเสียงต่ำ “ผมจะไปส่งพวกคุณ”
“โอเค”
นรมนก็ไม่ล่าช้าเช่นกัน
พวกเขาไปยังบ้านทวีทรัพย์ธาดาอย่างรวดเร็ว
ธรณีและธรรศกำลังรออยู่ที่หน้าประตู พวกเขามีความสุขมากเมื่อเห็นนรมนพาเด็กๆ เข้ามา