ตอนที่ 764
บทที่ 764 ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของเราไม่มีคนโง่
October 31, 2026
บทที่ 764 ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของเราไม่มีคนโง่
หรือสิ่งที่ตัวเองคิดจะผิดกัน?
อันที่จริงเรณุกาตายไปแล้วจริงๆ?
นรมนคิดไม่ตก
“เอาละ ไม่ต้องคิดเรื่องนี้แล้ว ให้บุริศร์หัวหมุนไปเถอะ ในเมื่อเขาอยากจัดการตระกูลโตเล็ก ถ้าอย่างนั้นก็ชำระสะสางไป ช่วงเวลานี้หนูก็อยู่ในบ้านเป็นเพื่อนตาแก่สองคนหน่อยนะ”
คำพูดของธรรศทำให้นรมนหัวเราะขึ้นมา
“ตาแก่อะไรกันคะ? พวกอาอายุแค่สามสิบกว่าๆเท่านั้นเอง”
“ใกล้สี่สิบแล้ว”
ธรรศถอนหายใจ พลางพูด “คาดว่าพวกเราคงไร้หนทางมีทายาทสืบทอดตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแล้ว หนูดูสิ ใครจะยินยอมแต่งงานกับคนแก่แบบเรากัน”
“ฉันมีคนที่ชอบ ไม่เหมือนนาย”
คำพูดของธรณีทำให้นรมนหัวเราะ
“อาเล็กมีความรัก?”
“เขามีความรักกับผี”
ธรรศรื้อที่ยืนของธรณีโดยเฉพาะ
ทั้งสองพูดคุยกันจุกกะจิก
นรมนยิ้มและหัวเราะ ก่อนจะหันไปเห็นภาพวาดของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา
“อาสาม อาเล็ก หนูสามารถไปไหว้คุณย่าได้ไหมคะ?”
“ได้แน่นอนสิ”
ธรรศพานรมนไปยังศาลบรรพบุรุษ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นรมนมาที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แต่แค่ครั้งนี้รู้สึกจิตใจหนักอึ้งเป็นพิเศษ
คุณนายทวีทรัพย์ธาดาก่อนหน้าไม่ค่อยจะเป็นที่ชอบพอหรือรักใคร่ แต่สุดท้ายเธอกลับตายเพื่อนรมน ด้วยเหตุนี้เพียงอย่างเดียวนรมนไม่สามารถโทษอะไรเธอได้อีกต่อไป
นรมนคุกเข่าต่อหน้ารูปภาพของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา ก่อนจะกระแทกศีรษะของเธอลงไปสามครั้ง
ดวงตาของเธอคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
“คุณย่า หนูขอโทษ”
นี่เป็นครั้งแรกที่นรมนกล่าวขอโทษต่อคุณนายทวีทรัพย์ธาดา แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้ยิน
ธรรศที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเขาเห็นว่านรมนเศร้ามาก เขาอดไม่ได้ที่จะพูด “นรมน ไม่ต้องเศร้าไปหรอก หนูเป็นลูกสาวของพี่ใหญ่ เป็นพี่ชายของอาที่รู้สึกเสียใจกับแม่มากที่สุดในชีวิต ถ้าเธอไม่ยืนกรานที่จะให้พี่ใหญ่ไปเป็นทหารก็คงไม่เป็นเช่นนั้นตอนนี้หนูเป็นสายเลือดของพี่ใหญ่ คุณแม่ของอายินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ ตราบใดที่หนูสบายดี พวกเราตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็สบายดี”
“แต่เป็นเพราะหนูที่ทำร้ายคุณย่า ถ้าไม่ใช่เพราะหนู คุณย่าคงไม่… …”
“มันจบไปแล้ว พวกเรารู้เจตนาของคุณย่าดี อย่าโทษตัวเองเลย ร้องไห้จนร่างแหลกสลาย อาและอาเล็กของหนูจะปวดใจเสียเปล่า”
ธรรศดึงนรมนขึ้นมา
นรมนเช็ดหน้า และออกมา จุดธูปเคารพคุณนายทวีทรัพย์ธาดาเสร็จแล้ว ก็ออกมาจากศาลบรรพบุรุษ
เด็กๆ ยังคงเล่นอยู่ในสนาม
นรมนอดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น ขณะที่ดูพวกเขาเล่นอย่างมีความสุข
ไม่กี่วันมานี้กิจจาอึดอัดใจมาก แต่ตอนนี้ที่กำลังเล่นขี่ม้าไม้กับกมล รอยยิ้มที่มีความสุขนั้นช่วยเยียวยาความเศร้าได้มากมายจริงๆ
นรมนรู้สึกว่า แค่ดูเด็กแสนบริสุทธิ์ทั้งสองเล่นกันอย่างมีความสุข เธอรู้สึกถึงความสุขที่อธิบายไม่ได้
“หม่ามี๊ มาเร็ว! มาเล่นกับพวกเรา!”
ตาที่แหลมคมของกมลมองเห็นนรมน เธอรีบโบกมือให้นรมนอย่างรวดเร็ว
นรมนยิ้ม เธอส่ายหัวและพูดว่า “พวกหนูเล่นเถอะ หม่ามี๊เหนื่อยนิดหน่อย”
“หม่ามี๊ป่วยหรือเปล่า? ทำไมช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยบ่อยจัง?”
กมลถามนรมนราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ แล้วพูดว่า “หยา หม่ามี๊ คงไม่ใช่ว่าจะให้น้องสาวและน้องชายกับหนูและพวกพี่ๆหรอกนะ? ในทีวีบอกว่า ง่วงนอนบ่อย หรือมักจะเหนื่อยเป็นไปได้ว่าจะมีลูก”
นรมนตกไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือร้องไห้ดี
“นี่หนูไปเรียนเรื่องอะไรเลอะเทอะมาเนี่ย? หม่ามี๊ไม่ได้จะมีน้อง ตลอดชีวิตนี้คงไม่มีแล้ว”
“หม่ามี๊ เพราะท้องของหม่ามี๊ไม่แข็งแรงหรือ เลยคลอดไม่ได้?”
คำพูดอย่างเด็กไม่รู้สาของกมล แต่กลับแทงเข้าไปในหัวใจของนรมนราวกับมีดคม
จู่ๆ เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่น
เมื่อนึกถึงลูกคนก่อนของเธอ เธอบอกตัวเองว่าอย่าไปโทษอะไร แต่เธอแค่รู้สึกเศร้าเสียใจมาก
ธรณีได้ยินกมลพูดแบบนี้ จึงรีบเข็นวีลแชร์เข้าไปหา
“กมล หม่ามี๊กับแด๊ดดี้มีพวกหนูแค่สามคนก็โอเคแล้ว มีเยอะแล้วหม่ามี๊จะเหนื่อยมาก”
“จริงไหมคะ? แต่หนูเป็นน้องเล็กสุด หนูอยากเป็นพี่สาว”
ปากเล็กๆ ของกมลขมุบขมิบ
กมลเศร้าเล็กน้อย แต่กลับรู้ว่าไม่สามารถให้เด็กพบว่าตัวเองเสียใจได้ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม “กมลยังคงเป็นพี่สาวได้นะ น้าโพนี่ของหนูกำลังตั้งครรภ์ เมื่อถึงตอนที่น้องคลอดออกมา ก็จะเป็นน้องสาวหรือน้องชายของกมลแล้ว”
“จริงไหมคะ?”
กมลดูมีความสุขมาก
“จริงค่ะ หม่ามี๊เคยโกหกหนูไหม?”
คำพูดของนรมนทำให้กมลกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข
“ระวังหน่อย”
กิจจาเตือนเธอทันทีเมื่อเห็นว่าเธอไม่ระวัง