ตอนที่ 765
บทที่ 765 นี่ฉันไม่ได้ตั้งใจอีก
October 31, 2026
บทที่ 765 นี่ฉันไม่ได้ตั้งใจอีก
เมื่อพฤกษ์ถามอย่างนี้ นรมนก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร
“พฤกษ์ เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ คุณควรไปถามเจตต์นะ แล้วก็ ไม่นานมานี่เองว่ากันว่ามีศพของผู้หญิงอยู่ที่ท่าเรือ เจตต์กลัวว่านั่นคือแม่ของเขา มันผ่านไปแล้ว ถ้าคุณกังวล ไปดูเองดีกว่าไหม ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านทวีทรัพย์ธาดา พาเด็กๆมาอยู่ที่นี่นะ”
นรมนเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองให้ฟังอีกรอบ
พฤกษ์เข้าใจอย่างรวดเร็ว
“โอเคครับคุณนาย ผมจะไปลองดู ถ้าหากคมทิพย์ติดต่อมา ผมจะโทรหาคุณ”
“โอเค”
นรมนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเขารู้ว่าคมทิพย์สบายดี
เธอนอนแผ่บนเตียง เธอรู้สึกว่าช่วงนี้เธออ่อนล้ามากเกินไป
เรื่องของเจตต์ไม่ใช่ว่าเธอไม่ใส่ใจ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมือตรงไหน
คนของกิมจิไม่ฟังคำสั่งของเธออีกต่อไป ตอนนี้เธอไม่มีพวก ไม่มีกองทัพ จะสามารถช่วยเจตต์ได้อย่างไรกัน?
ท้ายที่สุดคือต้องการให้บุริศร์ออกหน้า ใช้คนของตระกูลโตเล็กจัดการ ดังนั้นตอนนี้เธอก็สบายใจ นำเรื่องเหล่านี้ปล่อยให้บุริศร์จัดการ
และคมทิพย์ สองพี่น้องคู่นั้นสบายดีก็ดีมากแล้ว
แม้ว่านรมนจะบอกตัวเองว่าให้ตั้งใจเรียน ไม่ได้ปัดฝุ่นวิชาความรู้มานานแล้ว ถ้าหากอยากได้รางวัลละก็ เธอต้องพยายามมากกว่าคนอื่นถึงจะได้มันมา แต่ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียง สมองก็คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้
ทำไมนิตาต้องเข้าใกล้เจตต์? ?
หรือเพื่อเทย่า?
แต่เจตต์ไม่ได้บอกนิตาเกี่ยวกับที่อยู่ของแม่เขา และถ้านี่เป็นจุดประสงค์ของนิตาในการเข้าหาเจตต์ เธอควรอยู่กับเจตต์แทนที่จะวิ่งหนีใช่ไหม
นรมนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
ตอนนี้แม้แต่โสธรก็สูญเสียข่าวคราว คิดจะหาพวกเขาก็ยิ่งยากเข้าไปอีก
นรมนพลิกตัว ทันใดกลับกระแทกถูกของบางอย่าง
เธอลุกขึ้นไปดู และพบว่าเป็นกระเป๋าของเธอ
เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่ามีจดหมายจากคิมอยู่ในนั้น นรมนจึงนั่งข้างเตียงก่อนจะหยิบจดหมายออกมาอ่าน จดหมายของคิมนั้นเรียบง่ายมาก มีแค่ประโยคเดียว
“ฉันปลอดภัยดี อย่าคิดถึง”
ประโยคนี้เขียนบนแผ่นกระดาษ วางเรียบในซองจดหมาย
ตอนแรกนรมนคิดว่าคิมจะเขียนอย่างอื่นลงไปด้วย ไม่คิดว่าจะมีแค่ประโยคเดียว
แทนที่จะบอกว่าเป็นสุขเช่นนี้ ทำไมเธอไม่บอกตัวเองสักคำว่าไม่ต้องช่วยผ่านวีแชทโดยตรง?
นรมนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และพับจดหมาย แต่ทันใดภายในใจก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ถ้าจะบอกแค่ว่าปลอดภัย ก็ไม่ถึงกับว่าแค่ประโยคเดียวอย่างนี้ แถมยังบอกในวีแชทได้ ทำไมต้องส่งจดหมายกัน?”
นรมนพูดกับตัวเองตัวเองพลางอ่านจดหมายไปด้วย และสายตาก็หยุดอยู่ตรงที่ที่อยู่ทางไปรษณีย์
ยูนนาน?
คิดไม่ถึงว่าคิมอยู่ยูนนาน?
เธอส่งจดหมายทางไปรษณีย์ หรือเพื่อจะบอกที่อยู่ของตัวเองตอนนี้กัน?
นรมนรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบต่อสายหาคิมทันที แต่โทรศัพท์ของคิมถูกระงับการใช้งานอยู่
ถูกระงับการใช้งาน?
ไม่ได้ปิดเครื่อง! ไม่ใช่ไม่มีหมายเลข แต่ถูกระงับการใช้งาน!
นี่มันไม่ปกติ
แม้ว่าคิมจะไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่เธอก็ยังสามารถจ่ายค่าโทรศัพท์ได้ เธอจะปล่อยให้โทรศัพท์ถูกระงับการใช้งาน?
นรมนส่งข้อความไปหาคิมอีกครั้งผ่านวีแชท แต่อย่างไรก็ไม่มีคนตอบ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย
“อาเล็ก อาสาม พวกอาได้รับจดหมายจากแม่ของหนูไหม”
นรมนรีบไปถามธรณีและธรรศ
“ไม่นี่ ทำไมหรือ?”
“ตั้งแต่แม่หนูออกไปหลังจากนั้นเธอไม่เคยติดต่อมาหาพวกอาเลยหรือ?”
นรมนยังคงถามต่อไป
“ไม่นี่”
ธรณียังคงส่ายหัว
ธรรศเห็นความวิตกกังวลของนรมน เขารีบถามอย่างรวดเร็ว “ทำไม? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“พวกอาดูสิคะ จดหมายของแม่หนูมีแค่ประโยคเดียว มันไม่ถูก จะบอกว่าตัวเองปลอดภัยแค่ส่งมาทางวีแชทก็ได้แล้วนี่คะ ทำไมต้องส่งจดหมายแยกมาต่างหากด้วย?”
ความสงสัยของรมนทำให้ธรรศขมวดคิ้ว เขาหยิบจดหมายไปดู
“การกระทำนี้จริงๆแล้ว หรือเพื่อที่จะบอกให้นรมนรู้ว่าเธออยู่ที่ยูนนาน?”
“หนูโทรหาเธอ แต่โทรศัพท์ของแม่ถูกระงับการใช้งาน ไม่ตอบวีแชท หนูกังวลใจค่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่”
นี่คือสิ่งที่นรมนกังวลมากที่สุด
แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ติดต่อกันเป็นเวลานาน แต่เลือดก็ข้นกว่าน้ำ อย่างไรก็คือแม่ของตัวเธอเอง นรมนยังคงไม่สบายใจ
“เอาอย่างนี้ นรมน จดหมายฉบับนี้เอาไว้ที่อาก่อน อาจะให้คนไปสืบว่ามีที่อยู่ของแม่หนูจริงไหม ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก”
เมื่อธรรศพูดเช่นนี้ นรมนก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“โอเค นี่หนูเพิ่งกลับมาจากยูนนาน ถ้าหากรู้แม่ของหนูอยู่ที่นั่น หนูคงอยู่ที่นั่นอีกหน่อย”
นรมนรู้สึกอารมณ์เสียเล็กน้อย
“อาไม่โทษหนู ถ้าหนูไม่กลับมา พวกเราก็ไม่รู้ว่าในจดหมายของแม่หนูเขียนว่าอะไร พูดได้ว่าโชคชะตากลั่นแกล้งคน หนูไม่ต้องสนใจ เรื่องนี้อาจัดการเอง”
ธรรศรับเรื่องนี้ไป
นรมนรู้สึกว่าเวลานี้วุ่นวายมาก