ตอนที่ 771
บทที่ 771 ถ้าไม่อยากตายก็หุบปาก
October 31, 2026
บทที่ 771 ถ้าไม่อยากตายก็หุบปาก
“ใคร?”
หลังจากนรมนตะโกนจบก็ป้องกันตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ด้านนอกกลับไม่มีเสียงใดๆ
หรือเป็นภาพลวงตาความเข้าใจผิดของตน?
นรมนลุกขึ้นเดินไปอย่างระมัดระวังมาก
ที่นี่คือตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ไม่ว่าอย่างไร นรมนก็คิดว่านิตาอาจจะไม่มีความสามารถขนาดนั้นที่จะมาตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเพื่อก่อความวุ่นวาย?
นรมนมาที่หน้าต่าง เปิดหน้าต่างอย่างระมัดระวังมาก แต่ไม่พบใครสักคนเดียว
หรือเมื่อครู่นี้ตัวเองหูฝาด?
นรมนอดไม่ได้ที่จะคิดอย่างอิสระ
บางทีอาจจะเพราะโทรศัพท์จากเจตต์ทำให้เธอเครียดนิดหน่อย
นรมนถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็ปิดหน้าต่าง ขณะที่หันตัวกลับไปก็ตกใจสะดุ้ง
พื้นด้านหลังขอบหน้าต่างมีกล่องกระดาษกล่องหนึ่งโยนเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ใคร?
ใครมีฝีมือดีขนาดนี้?
ไม่คิดเลยว่าจะมาตระกูลทวีทรัพย์ธาดาได้ง่ายดาย?
นรมนขมวดคิ้ว เดินไปอย่างระมัดระวัง ใช้เท้าเตะเบาๆ ไม่มีเสียง ก็เลยก้มตัวหยิบมันขึ้นมา แนบข้างหูแล้วฟัง
ไม่ใช่ว่าเธอระวัง แต่กลัวจริงๆ ว่าจะมีใครโยนของพวกระเบิดเข้ามาแล้วมันจะเป็นเรื่องเลวร้าย
ด้านในยังคงไม่มีเสียงอะไร
นรมนมีความระมัดระวัง และมีความสงสัยด้วยเช่นกัน
ใครเป็นคนโยนของเข้ามานะ?
ในนี้บรรจุอะไร?
นรมนเข้าใกล้ช้าๆ แน่ใจแล้วว่ามันจะไม่ระเบิดทันที ก็ใช้คัตเตอร์เปิดกล่อง
ในกล่องมีของเล่นสำหรับเด็ก ตุ๊กตาบาร์บี้ตัวหนึ่ง แต่ถูกใครใช้มีดกรีดหลายครั้ง ดูน่ากลัวนิดหน่อย
นรมนรู้สึกอยู่ตลอดว่าตุ๊กตาบาร์บี้ตัวนี้คุ้นตาเล็กน้อย
ทันใดนั้นร่างเธอก็สั่น วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“อาสาม กมลล่ะ?”
คำพูดนรมนทำให้ธรรศตกตะลึงเล็กน้อย แต่ก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “กมลออกไปเที่ยวกับแม่บ้าน ทำไมเหรอ?”
“มืดแล้ว ทำไมยังไม่กลับมา?”
นรมนกระวนกระวายใจอีกครั้ง
ธรรศมองเวลา ทุ่มกว่าแล้วจริงๆ ด้วย
“ฉันจะโทรไป เมื่อกี้จัดการงานอยู่ ลืมดูเวลาเลย”
ธรรศโทรหาแม่บ้านอย่างรวดเร็ว แต่โทรศัพท์แม่บ้านติดต่อไม่ได้เลย
หัวใจนรมนหนักอึ้งทีละนิด
เดิมทีคิดว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของลูกๆ ดูเหมือนว่าเธอจะประมาทแล้ว
นรมนกลับมาที่ห้องอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูที่อยู่บนนั้น ผู้ส่งจงใจซ่อนมัน
ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นกับดักหรือไม่ นรมนอดห่วงไม่ได้
เธอรีบวิ่งออกไปจากห้อง แต่ถูกธรรศขวางเอาไว้
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? ฉันจะไปกับคุณ”
“ไม่ต้อง ฉันส่งข้อความหาบุริศร์แล้ว เดี๋ยวเขาก็ถึงแล้ว อาสาม ทางที่ดีคุณสืบให้หน่อยว่าช่วงนี้แม่บ้านคนนั้นเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า และได้ติดต่อกับใครบ้าง”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ถึงแม้ธรรศจะรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า
“โอเค ฉันจะไปสืบหา คุณกับบุริศร์ก็ระวังหน่อยนะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด”
อย่างไรธรรศก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ในบ้านตัวเอง
นรมนพยักหน้า เดินออกไปอย่างรวดเร็ว
บุริศร์ก็มาถึงแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นกับกมล?”
“เดี๋ยวคุยระหว่างทาง”
นรมนขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ส่งที่อยู่นั้นให้บุริศร์
บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เป็นอะไร?”
นรมนเห็นเขาไม่ขับรถ ก็ถามอย่างอดไม่ได้ ดูกังวลอย่างมาก
บุริศร์พูดเสียงทุ้ม “ที่นี่มันลานฝังกลบขยะที่ถูกทิ้งร้าง คุณจะไปที่นี่ทำไม?”
นรมนต้องเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้ให้บุริศร์ฟัง
ได้ยินนรมนพูดเรื่องพวกนี้จบ บุริศร์ก็ขับรถไปที่ลานฝังกลบขยะด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่อพวกเขาไปถึง ที่นี่ก็มีรถขยะคันหนึ่งเข้าไปฝังกลบข้างใน
สถานที่ที่มีกลิ่นเหม็นมาก แต่นรมนไม่ทันได้รู้สึกเรื่องพวกนี้
เธอรีบลงรถอย่างรวดเร็ว หวังว่าจะได้เห็นกมลที่นี่ แต่ที่นี่มีแต่ขยะเป็นชั้นๆ ไม่เห็นอะไรเลย
หลังจากบุริศร์ลงรถ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ถ้าอีกฝ่ายเอาลูกมาทิ้งในนี้จริงๆ เดาว่าจะหาเจอยากมาก”
“ทำไม?”
นรมนมองบุริศร์อย่างไม่ค่อยเข้าใจ
บุริศร์ลังเลสักพักก่อนพูดขึ้น “เพราะพวกขยะฝังกลบที่นี่ถูกอัดแล้วโยนเข้ามา ถึงจะเป็นคน อาจจะถูกบีบไปแล้ว”
นรมนเดินโซเซ เกือบทรงตัวไม่อยู่
“กมลคงไม่อยู่ในนี้หรอกใช่ไหม?”
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ขณะที่นรมนไม่รู้ว่ากมลอยู่ในนี้หรือไม่ ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนแรง
“กมล!”