ตอนที่ 772
บทที่ 772 เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
October 31, 2026
บทที่ 772 เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“บุริศร์!”
นรมนคิดว่าบุริศร์จะทำร้ายนิตา ตะโกนออกไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่หลังจากเห็นบุริศร์ลงมือ มีดสั้นเล่มหนึ่งก็ถูกเขารับเอาไว้ทันที
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย
นี่มีคนจะฆ่านิตาเหรอ?
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที รีบคุ้มกันนิตาไว้ด้านหลัง
แววตานิตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในขณะนี้ ร่างหนึ่งก็รีบวิ่งออกมา เพราะเร็วจนเกินไป นรมนกับบุริศร์เห็นไม่ชัดว่าอีกฝ่ายคือใคร
เมื่อบุริศร์ตั้งใจจะตามไปแต่นรมนขวางเอาไว้
“ไม่ต้องตามไป ตำรวจจะมาถึงแล้ว ให้ตำรวจจัดการดีกว่า ฉันแจ้งตำรวจแล้ว”
เมื่อนรมนพูดประโยคนี้ออกมา นิตาก็รู้สึกซบเซา แต่ครั้งนี้ไม่ได้ขวางให้นรมนแจ้งตำรวจอีก
เห็นนิตาเป็นแบบนี้ นรมนก็ถอนหายใจ ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร สำหรับเรื่องซ้ำเติม เธอรังเกียจที่จะทำ
บุริศร์กลัวว่าจะมีใครออกมาอีก จะเกิดผลเสียกับนรมน จึงไม่ได้ตามไป มองนิตา แล้วมองนรมนอีกครั้ง ถามขึ้นเสียงทุ้ม “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
นรมนส่ายหน้า
ไม่นานรถตำรวจก็มาถึง
เมื่อนิตาถูกหามขึ้นรถพยาบาล บุริศร์ก็รับผิดชอบให้ปากคำ
นรมนลังเลอยู่นานมาก ถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจตต์ เล่าสถานการณ์ของนิตาให้เจตต์ฟัง
ไม่นานเจตต์ก็รีบมา
นิตาถูกเอาตัวไปแล้ว
เห็นทุกอย่างตรงหน้า เลือดสดบนพื้น สีหน้าเจตต์ก็มืดมน
“รู้ไหมว่าใครทำ?”
นรมนส่ายหน้า
“เธอไม่ยอมพูด ฉันก็ไม่ได้สืบ เรื่องนี้คุณจะจัดการยังไงก็แล้วแต่คุณ แต่คุณต้องรับประกันความปลอดภัยของคุณเอง”
“ฉันรู้แล้ว”
เจตต์พยักหน้า
หลังจากบุริศร์และนรมนบันทึกปากคำเสร็จแล้ว ก็ยังเป็นห่วงเจตต์มาก จึงขับรถไปที่โรงพยาบาลทันที
เจตต์นั่งอยู่ประตูห้องฉุกเฉิน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นนรมนและบุริศร์มา ก็พูดเสียงทุ้ม “พวกคุณกลับไปเถอะ เรื่องนี้ทำให้คุณเดือดร้อน เดี๋ยวฉันจะขอโทษพวกคุณเป็นอย่างดี”
“พูดอะไรน่ะ เราเป็นห่วงคุณนะ เจตต์ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณอย่าทำเรื่องโง่ๆ นะ คุณต้องจำเอาไว้ คุณน้ายังรอให้คุณกลับไปอยู่”
เจตต์มีอารมณ์อย่างไร นรมนก็รู้ ถึงนิตาคนคนนี้เธอจะไม่ชอบมากๆ แต่เจตต์รู้สึกซาบซึ้งกับนิตา เจตต์ดันเป็นคนที่เห็นแก่มิตรภาพเก่าๆ ให้ความสำคัญกับมิตรสหาย ตอนนี้นิตากลายเป็นแบบนี้ ถึงจะช่วยให้รอดได้แล้ว ก็อาจจะพิการและเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงตลอดชีวิต
ผลลัพธ์แบบนี้ นรมนก็ไม่รู้ควรพูดอย่างไร ตอนนี้สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดคือเจตต์จะอารมณ์ร้อน ต้องพยายามหาตัวอย่างสุดชีวิต
นี่เป็นสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุด
บุริศร์เห็นเจตต์อารมณ์หดหู่ ก็เดินเข้าไปหนึ่งก้าวยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวนแล้วพูดขึ้น “เรื่องนี้มันไม่ง่ายแบบนั้น ฉันว่าเราต้องสืบสักหน่อย ตอนแรกฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องของนาย นายจัดการเองได้ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายรังควานชีวิตนรมนอย่างเห็นได้ชัด ฉันไม่สนไม่ได้ เจตต์ ฉันจะบอกนายไว้ก่อน ถ้าฉันสืบเจออะไรบางอย่าง ทำอะไรลงไป นายอย่า……”
“เรื่องนี้ฉันจัดการเอง ฉันมีความคืบหน้านิดหน่อยแล้ว ในปีนั้นก่อนที่พ่อแม่นิตาและชาญจะทำภารกิจร่วมกัน เหมือนจะออกไปพบคนใครสักคน คนคนนี้เป็นใครชาญไม่ยอมบอก แต่ฉันต้องสืบได้แน่”
เจตต์ขัดคำพูดบุริศร์ แววตามีความกริ้วโกรธเล็กน้อย
บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า
“โอเค เรื่องนี้นายไปสืบ แต่เรื่องที่มีคนโยนของเข้าไปในตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ฉันจะสืบให้เต็มที่ว่าใครเป็นคนทำ”
“อืม! พวกคุณกลับไปเถอะ เรื่องนิตาไม่ควรให้พวกคุณมาลำบากด้วยอยู่แล้ว ขอโทษด้วยนะ”
“พูดอะไรน่ะ พี่น้องกันเขาไม่พูดเรื่องพวกนี้หรอก”
บุริศร์ชกเจตต์หนึ่งหมัด จากนั้นก็มองนรมน
นรมนรู้ว่าตอนนี้ตัวเองพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอพูดเสียงทุ้ม “เจตต์ งั้นเรากลับก่อนนะ คุณมีเรื่องอะไรก็โทรหาเรา ทางด้านตำรวจอาจจะมาบันทึกปากคำภายหลัง ถ้านิตาไม่พูด ทางที่ดีคุณก็พยายามโน้มน้าวให้เธอพูด ยังไงเธอก็ยังมีน้องชาย”
“ฉันรู้แล้ว”
เจตต์เหมือนแก่ลงมากในชั่วข้ามคืน
นรมนมีอารมณ์หนักอึ้ง แต่รู้ว่าตอนนี้คำพูดใดๆ ก็ไม่สามารถปลอบเจตต์ได้
เธอและบุริศร์ออกมาจากโรงพยาบาล
หลังจากขึ้นรถ นรมนก็ยังถอนหายใจ
บุริศร์ส่งนมร้อนที่เพิ่งซื้อเมื่อครู่นี้ยื่นให้เธอ
“ดื่มสักหน่อย ให้อุ่นท้อง”
“ซื้อมาตอนไหน? ฉันไม่เห็นเลย”
นรมนรับนมมา มันอุ่น ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นบ้าง
บุริศร์เปิดเครื่องทำความร้อน พูดขึ้นอย่างกังวลเล็กน้อย “คุณน่ะ กล้าออกไปข้างนอกดึกๆ ดื่นๆ โชคดีที่คุณเรียกฉันด้วย ถ้าคุณคนเดียว ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง นิตาก็เหมือนกัน ทำไมยังตามคุณไม่ปล่อยเลย? เจตต์ชอบใครไม่ชอบ ดันไปชอบเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดถึงเจตต์ ฉันลงมือกับเธอไปนานแล้ว”
“ฉันรู้ แต่เรื่องนี้ เพราะฉันมองคนไม่ดีเอง และฉันเป็นคนพาพวกเขามาอยู่ด้วยกัน ตอนนี้เจตต์รู้สึกดีกับนิตา แต่นิตาไม่ใช่คนรักของเจตต์ คุณไม่รู้ ฉันรู้สึกผิดจะตายอยู่แล้ว เกิดเรื่องมากมายแบบนี้ อาจจะเป็นผลลัพธ์ที่ฉันเข้าไปจับคู่ซี้ซั้วก็ได้”
นรมนรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มานานมาก
“พูดอะไรไร้สาระ คุณแค่ให้โอกาสพวกเขา นิตานิสัยไม่ดี ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ อย่าโทษตัวเองทุกเรื่อง”
บุริศร์รู้ว่าในใจนรมนรู้สึกแย่ จึงต้องเอ่ยปากปลอบโยน
นรมนพยักหน้า ถามขึ้น “เรื่องตระกูลโตเล็กจัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
“ใกล้แล้ว ยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน คุณอยู่ต่ออีกหน่อยนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันและลูกๆ อยู่ที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาสบายดีมาก แต่ทำไมกานต์ยังไม่กลับมา?”
นรมนคิดถึงลูกชายมากจริงๆ