ตอนที่ 779
บทที่ 779 เพราะรัก จึงได้รับการให้อภัย
October 31, 2026
บทที่ 779 เพราะรัก จึงได้รับการให้อภัย
“เกิดอะไรขึ้น?”
นรมนเครียดขึ้นมาทันที
เจตต์ให้คนคุ้มครองเทย่าทันที จากนั้นก็มองไปทางห้องฉุกเฉินที่ไฟยังคงเปิดอยู่ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “นรมน คุณพาแม่ฉันออกไปก่อน”
“ฉันไม่ไป! ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ที่นี่จัดการเรื่องนิตาให้เสร็จก่อน”
ได้ยินเทย่าดื้อรั้นแบบนี้ เจตต์ก็ค่อนข้างหมดคำจะพูด
“แม่ ผมบอกแล้วไง เรื่องนี้แม่ให้ผมจัดการเองไม่ได้เหรอ?”
“ได้ ลูกจัดการเองได้ แต่ลูกต้องสัญญากับแม่ ห้ามแต่งงานกับเธอ เราชดเชยให้เธอหรือช่วยเหลือเธอได้ แต่ห้ามแต่งงานกับเธอ เจตต์ ชีวิตทั้งชีวิตของลูกห้ามอยู่ในน้ำมือผู้หญิงแบบนี้”
เทย่ามีท่าทีเด็ดเดี่ยวอย่างมาก
นรมนเห็นขาสองข้างของเทย่าประคับประคองไม่ค่อยอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะบอกเจตต์ “เท้าของคุณน้าบาดเจ็บรุนแรงมาก”
เจตต์ปวดใจทันที
“แม่ แม่อย่าบังคับผม ผมรู้ดีอยู่แก่ใจ”
“ลูกสัญญากับแม่ ไม่งั้นแม่ไม่ไป!”
เทย่าถือว่ากำลังตื๊อเจตต์
เสียงกรีดร้องด้านนอกยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
โฬมเห็นว่าเป็นแบบนี้ ก็รีบวิ่งออกไป ไม่นานนักก็กลับมา
“คุณนาย มีคนจะกระโดดตึก ตอนนี้แจ้งตำรวจแล้ว คาดว่าอีกสักพักจะมีสื่อข่าวมาที่นี่ เรารีบไปกันเถอะ ถึงตอนนั้นกลัวว่าจะเกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น”
นรมนพอใจอย่างมากกับประสิทธิภาพในการทำงานของโฬม เธอมองเจตต์แล้วพูดขึ้น “รีบแสดงจุดยืนของคุณซะ! ว่าจะเอายังไง? สถานะของคุณน้า ถ้าผู้สื่อข่าวจับได้ ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นจะเขียนซี้ซั้วยังไงบ้าง”เจตต์มองนรมน แล้วมองเทย่าอีกครั้ง สุดท้ายก็พูดเสียงทุ้ม “ได้ ผมสัญญาว่าจะไม่แต่งงานกับเธอ โอเคแล้วใช่ไหม?”
“ลูกพูดแล้วนะ เจตต์ ลูกห้ามหลอกแม่ ถ้าลูกกล้าแต่งงานกับเธอ หรือตกลงแต่งงานกับเธอ แม่จะออกไปให้รถชนตายเลย!”
“แม่ แม่อย่าพูดอะไรไร้สาระได้ไหม? รีบไปซะ!”
สีหน้าเจตต์มืดมนทันที
นรมนก็ตกใจหวาดกลัวเล็กน้อยเช่นกัน
“คุณน้า ห้ามพูดเล่นแบบนี้นะคะ”
เทย่ามองเจตต์อย่างยืนหยัดแล้วพูดขึ้น “ลูกสัญญากับแม่ไหม? ถ้าลูกกล้าหลอกแม่ แม่จะมีจุดจบแบบนี้จริงๆ”
“ผมสัญญา ผมสัญญาแล้วแม่ยังไม่โอเคอีกเหรอ?”
เจตต์จำเป็นต้องประนีประนอม
เทย่าเห็นเจตต์ตกลงแล้ว ถึงได้ตามนรมนออกไป
นรมนพูดกับเจตต์ว่า “เรื่องทางนี้ถ้าจัดการเสร็จแล้วมาบ้านฉันนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
“โอเค”
เจตต์มองนรมน ด้วยสีหน้าซับซ้อน
“แม่ฉันรบกวนคุณดูแลด้วย”
“ไม่ต้องเป็นห่วง นี่ก็เป็นน้าเล็กแท้ๆ ของฉัน”
นรมนรับเทย่ามา ประคองเธอเดินกะเผลกออกไปจากห้องฉุกเฉิน
ภายใต้การคุ้มกันของโฬม พวกนรมนก็ออกมาจากโรงพยาบาล แต่ตอนออกไปก็พบกับผู้สื่อข่าวจำนวนมาก ถ้าไม่ใช่เพราะโฬมฉลาด คาดว่านรมนกับเทย่าจะติดอยู่ด้านใน
หลังจากขึ้นรถมา เทย่าก็ดูเหมือนเสียใจเล็กน้อย
นรมนวางเท้าเธอไว้บนตักของตัวเองแล้วนวดเบาๆ
“คุณน้า ขอโทษนะคะ”
“อย่าพูดเลย ฉันรู้ว่าเธอเชื่อใจเจตต์ก็เลยบอกเขา แต่นรมน บางครั้งน่ะ ฉันในฐานะแม่ก็ต้องปกป้องเขา โดยเฉพาะเรื่องเส้นทางความรู้สึก ฉันไม่อยากให้ลูกชายฉันได้รับบาดเจ็บ”
การแสดงออกของเทย่าค่อนข้างเศร้าโศก
“ฉันรู้ค่ะ คุณน้า ฉันก็เป็นแม่คนหนึ่งเหมือนกัน บางทีในอนาคตกานต์เติบโตแล้ว ฉันก็คงเป็นห่วงการเลือกของเขาเหมือนกับคุณ แต่ฉันก็รู้สึกว่าสำหรับเจตต์และนิตา พวกเราเป็นคนนอกตั้งแต่ต้นจนจบ ความรู้สึกระหว่างพวกเขาจำเป็นต้องให้พวกเขาแก้ไขปัญหากันเองจริงๆ”
คำพูดนรมน ครั้งนี้เทย่าไม่ได้คัดค้านอะไร
“นรมน ฉันเหนื่อยมากแล้ว ขอหลับสักพักก่อนนะ ถึงแล้วเรียกฉันด้วย”
เห็นได้ชัดว่า เทย่าไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกต่อไป
นรมนก็ไม่อยากทำให้หงุดหงิด พยักหน้า และจบบทสนทนากับเทย่า
ไม่นานรถก็ขับมาถึงคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก
นรมนให้คนอุ้มเทย่าออกมา ส่วนตัวเองก็โทรหาแพทย์ประจำครอบครัว ให้มาดูเท้าที่ได้รับบาดเจ็บของเทย่าอีกครั้ง
แพทย์ประจำครอบครัวให้ยาแล้วจากไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ เทย่ายังไม่ได้ตื่นเลย
เห็นท่าทางเหนื่อยล้าของเทย่า นรมนก็ไม่อยากเรียกเธอ แต่ในใจนึกถึงบทสนทนาของธัญญาและชณะพล ก็รู้สึกค่อนข้างกังวลอย่างอดไม่ได้
เธอโทรหาโพนี่
โพนี่ก็มาอย่างรวดเร็ว
นรมนเล่าเรื่องที่ตัวเองได้ยินกับโพนี่
โพนี่ฉวยโอกาสที่เทย่าหลับอยู่ เจาะเลือดเธอมานิดหน่อย