ตอนที่ 778
บทที่ 778 เธอไม่ได้ช่วยน้า
October 31, 2026
บทที่ 778 เธอไม่ได้ช่วยน้า
“ใคร?”
ธัญญาเครียดขึ้นมาทันที
ชณะพลลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รัดเข็มขัดกางเกงให้เรียบร้อย แล้วรีบมาที่หน้าต่าง
นรมนแอบด่าตัวเองว่าบุ่มบ่ามเกินไป แต่ตอนนี้อยากจะถอยออกมาทั้งร่างก็ดูเหมือนจะยากมาก
ทำอย่างไรดี?
ขณะที่ชณะพลกำลังจะเปิดหน้าต่าง ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“หมอชณะพล ผู้อำนวยการตามหาคุณมีธุระ ได้โปรดไปหาเขาหน่อย”
ชณะพลตกตะลึงทันที
“รอแป๊บ เดี๋ยวฉันไป”
“ผู้อำนวยการรีบร้อนมาก ให้คุณไปตอนนี้ หมอชณะพล ดูเหมือนจะเป็นเรื่องการตรวจสอบตำแหน่งคุณ”
พยาบาลด้านนอกค่อนข้างใจร้อน
คิ้วของธัญญาขมวดแน่น
ฉวยโอกาสจากช่องว่างนี้ นรมนรีบข้ามเข้าไปที่ห้องผู้ป่วยข้างๆ โชคดีที่ห้องผู้ป่วยนี้ว่าง
ธัญญาผลักชณะพลออก เปิดหน้าต่างออกทันที หลังจากเห็นกระถางดอกไม้กระถางหนึ่งตกอยู่ ด้านนอกไม่มีใครเลย แต่เธอก็ยังไม่ไว้วางใจอย่างยิ่ง
ชณะพลมองด้านล่าง พูดขึ้นเสียงทุ้ม “บางทีอาจจะเป็นแมวจรจัดหรืออะไรก็ได้ ช่วงนี้มันเสียงดังมาก ที่นี่ชั้นสิบสามนะ เธอคิดว่าใครจะมานอนแนบที่นอกหน้าต่างชั้นสิบสามได้? คิดว่าเป็นการแสดงในหนังจริงๆ เหรอ?”
แต่ธัญญาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
“ไปดูกล้องวงจรปิด ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่อุ่นใจ”
“พอได้แล้วโอเคไหม ฉันบอกพยาบาลไปว่าฉันจะพักเที่ยงที่นี่สักหน่อย ตอนนี้เธอให้ฉันไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด ด้วยเหตุผลอะไร? ฉันบอกไม่ได้หรอกว่าฉันทำของหายระหว่างพักเที่ยง?”
คำพูดชณะพลทำให้ธัญญาหัวเราะเบาๆ “ทำไมไม่ได้? ถ้านายทำของหายจริงๆ ล่ะ?”
“คุณพี่ เธอต้องรู้ให้ชัด เพื่อนัดกับเธอที่นี่ ฉันปิดกล้องวงจรปิดไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่งั้นความสัมพันธ์ของฉันกับเธอจะถูกจับได้นานแล้วโอเคไหม?”
ชณะพลรู้สึกว่าวันนี้สมองธัญญาค่อนข้างเบลอไปหมด
ธัญญารู้สึกค่อนข้างโกรธ
“แต่เมื่อกี้มันมีคนชัดๆ”
“มีคนที่ไหน? นี่มันชั้นสิบสาม! หน้าต่างชั้นสิบสาม เธอลองออกไปนอนแนบดูสิ”
ชณะพลรู้สึกค่อนข้างหงุดหงิดแล้ว
และในตอนนี้ ด้านนอกก็มีเสียงคุณพยาบาลดังผ่านเข้ามาอีกครั้ง
“หมอชณะพล คุณยังอยู่ไหม?”
“ยัยพยาบาลคนนี้ทำไมติดนายจัง ยังไง? นายคงไม่ได้กินยัยพยาบาลคนนี้หรอกนะ?”
ธัญญาหึงใหญ่โตทันที
ชณะพลรู้สึกว่าตอนนี้ธัญญาไม่ค่อยมีเหตุผลเลย
“ฉันเป็นหมอที่นี่ มีปฏิสัมพันธ์กับพยาบาลก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่เหรอ? เธอหมายความว่าไง? สอดแนมฉันทุกวัน? แล้วยังทำไมอีก? ตอนนี้เธอเฝ้าสังเกตสามีกับลูกชาย แต่ฉันกลับแต่งงานไม่ได้ ต้องรอเธอโดยห้ามเดท ธัญญา นี่เธอเกินไปหรือเปล่า?”
ธัญญาคว้าคอเสื้อชณะพลทันทีแล้วพูดขึ้น “ฉันเกินไปเหรอ? ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร? ชณะพล นายอย่าทำเป็นไม่รู้จักชั่วดี! นายไม่ได้แต่งงาน ไม่ได้ออกเดต แต่นายทำอะไรกับอีตัวพวกนั้นข้างนอกบ้าง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้!”
“แล้วเธอจะทำยังไง? ฉันเป็นผู้ชาย! และเป็นผู้ชายที่สุขภาพดีทั้งกายและใจ! เธออยากทำให้ฉันหายใจไม่ออกตั้งหลายปีเหรอ? ตอนที่ฉันต้องการเธอ เธอนอนบนเตียงพรรษา ตอนนี้เธอมีเหตุผลอะไรมาควบคุมฉัน?”
ชณะพลดึงธัญญาออกไป พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าเธออยากให้ผลลัพธ์ของนิตาราบรื่น ทางที่ดีอย่ามายั่วโมโหฉันตอนนี้”
“แก! แกพูดบ้าอะไร? ฉันก็ทำเพื่อแกกับลูกชายไม่ใช่หรือไง!”
“เพื่อใครก็ตามก็อย่าทำให้ฉันเสียหน้า ธัญญา ฉันเป็นโสดเพื่อเธอ แต่ฉันจะทำอะไรทางที่ดีเธออย่ามายุ่ง เว้นแต่ว่าเธอสามารถควบคุมตัวเองกับพรรษาได้”
ชณะพลพูดจบก็กระแทกประตูเดินจากไป
ธัญญาตกตะลึงไปทั้งร่าง จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงร้องไห้แงๆ ขึ้นมา
นรมนได้ยินอย่างชัดเจนในห้องข้างๆ แต่ไม่กล้าอยู่นาน กลัวว่าจู่ๆ ธัญญาจะตอบสนองแล้วมาตามหาเธอจะซวยเอา
เธอรีบออกไปจากห้องผู้ป่วย เห็นโฬมถือเสื้อคลุม แล้วคลุมบนร่างเธอทันที
“คุณนาย เมื่อกี้ผมได้ยินการเคลื่อนไหว เลยให้คุณพยาบาลไปเรียกชณะพลออกมา”
นรมนชื่นชมการตอบสนองของโฬมอย่างมาก แต่ก็พูดอย่างค่อนข้างเป็นห่วง “ถ้าชณะพลรู้ว่าผู้อำนวยการไม่ได้ตามหาเขาล่ะก็ คิดว่าต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เรารีบไปกันดีกว่า”
“ไม่เป็นไร คุณนาย ผมไปหาผู้อำนวยการมาแล้ว พุ่งเป้าไปที่เรื่องการประเมินตำแหน่งงานของชณะพล ผมบอกประธานบุริศร์ไม่เห็นด้วย ตอนนี้เขาต้องการเจอชณะพลจริงๆ”
ได้ยินโฬมพูดแบบนี้ นรมนก็ตกตะลึงทันที
“นายไปคุยเรื่องนี้กับผู้อำนวยการมาเหรอ? เมื่อกี้อะนะ?”
“อืมใช่”
“นายรู้เรื่องที่ชณะพลต้องประเมินตำแหน่งงานได้ยังไง?”
“ผมได้ยินพวกพยาบาลพูดกัน และผมก็ได้ยินว่าพวกเขาพูดว่าชณะพลพักเที่ยงอยู่ในห้อง ผมเลยทำแบบนี้ คุณนาย ผมทำได้ไม่ค่อยดีใช่ไหม?”
โฬมมองนรมนด้วยความอับอายเล็กน้อย
“ไม่ๆๆ นายทำได้ดีมากต่างหาก”
นรมนรีบชม