ตอนที่ 777
บทที่ 777 นี่นายกำลังรอให้ฉันลงมือเหรอ
October 31, 2026
บทที่ 777 นี่นายกำลังรอให้ฉันลงมือเหรอ
เมื่อธัญญาเข้าไปในห้องก็ถูกหมอชายคนหนึ่งกอดไว้
“อุ๊ยตาย หยุดกวนได้แล้ว! ~”
ธัญญาผลักเขาออก
ชายคนนั้นกอดเธอจากด้านหลังอีกครั้งอย่างไม่ค่อยยินยอม
“ทำไมล่ะ? ตอนนี้รับใช้ไอ้แก่นั่น ไม่สนใจหนุ่มอย่างฉันแล้วเหรอ?”
ขณะที่ชายคนนั้นเงยหน้า นรมนก็ตกตะลึงทันที
นี่มันชณะพลหมอแผนกกระดูกชื่อดังของโรงพยาบาล
ในตอนแรกนรมนยังจำชื่อเขาที่แขวนไว้บนผนังแพทย์ยอดเยี่ยมของโรงพยาบาลได้ ไม่คิดเลยว่าจะมีความสัมพันธ์แบบนี้กับธัญญา?
นรมนรู้สึกตัวเองเจอเรื่องซุบซิบครั้งใหญ่มาก
ไม่คิดว่าเมียน้อยของพรรษาจะมีคนรักอยู่ข้างนอกจริงๆ และคนรักคนนี้ก็เป็นหมอที่รายได้สูงมากด้วย?
เธออดไม่ได้ที่จะมองชณะพลมากขึ้น
ชณะพลถือว่าหน้าตาไม่เลว ถึงจะอายุสี่สิบกว่าแล้ว ก็ยังคงมีเสน่ห์ บวกกับอาชีพหมอ น่าจะมีผู้หญิงไม่น้อยมาชอบ ทำไมดันมาจีบธัญญาที่แต่งงานแล้ว?
นรมนไม่เข้าใจ
ธัญญาแกะผ้าพันคอตัวเองทันที พูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “วันๆ นายเอาแต่คิดเรื่องพวกนั้น นอกจากคิดไม่ออกกับคิดเรื่องใต้สะดือแล้ว นายยังรู้อะไรอีกบ้าง?”
เห็นธัญญาว่าตัวเองแบบนี้ ชณะพลก็ไม่ค่อยพอใจ สีหน้าหนักอึ้งลง
“ที่เธอมาวันนี้เพื่อมาแสดงความไม่พอใจกับฉันเหรอ? ธัญญา เธออย่าคิดว่าตัวเองรู้มากหน่อยเลย ฉันจะบอกเธอให้ ถ้าเธอทำแบบนี้อีกฉันจะ……”
“นายจะทำไม? ชณะพล ทางที่ดีนายต้องเข้าใจหน่อยนะ ใครเป็นคนช่วยเลือกตำแหน่งศาสตราจารย์ให้นายในตอนนี้? ฉันทำให้นายเป็นศาสตราจารย์แพทย์ที่ทุกคนชื่นชมได้ ฉันก็ทำให้นายกลายเป็นหนูข้ามถนนได้ นายอย่าบังคับฉันเลย”
ลักษณะเย่อหยิ่งก้าวร้าวของธัญญากับลักษณะแม่และภรรยาที่ดีของตระกูลรัตติกรวรกุลนั้นแตกต่างเหมือนเป็นคนละคน
ถ้านรมนไม่รู้จักเธอ จะคิดว่าตัวเองจำผิดจริงๆ
ความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังนั้นมากไปหน่อย
ชณะพลได้ยินธัญญาพูดแบบนี้ ก็ยกยิ้มขึ้นกะทันหัน
“อย่าสิ ถ้าฉันชื่อเสียงป่นปี้ มันจะดีกับเธอเหรอ? อีกอย่าง เรายังมีลูกชาย ถ้าฉันไม่มีอะไรกินจริงๆ ฉันก็ไปหาพฤกษ์ลูกชายของเราได้ บอกเขาว่าฉันเป็นพ่อแท้ๆ ของเขา”
นรมนตกตะลึงทันที
ว่าไงนะ?
ไม่คิดว่าพฤกษ์จะเป็นลูกของธัญญากับชณะพลจริงๆ?
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
ไม่ว่าอย่างไรพรรษาก็เป็นนักธุรกิจ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ระมัดระวัง ตอนแรกที่เขารับรู้ว่าพฤกษ์เป็นลูก อย่างไรแล้วก็ต้องทำการตรวจดีเอ็นเอไม่ใช่เหรอ?
ขณะที่นรมนสงสัย ธัญญาก็ยิ้มเยาะพูดขึ้น “เฮ้ นายยังรู้ด้วยเหรอว่าเรามีลูกชาย? ถ้าตอนนั้นฉันไม่สั่งให้คนไปแอบดำเนินการ เอาตัวอย่างเลือดของพฤกษ์กับเจตต์สลับกัน นายคิดว่าพรรษาไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่นมันจะคิดว่าพฤกษ์เป็นลูกชายเหรอ? ฉันพยายามมาตั้งหลายปี ก้มหน้าก้มตาประจบประแจงต่อหน้ามัน ฉันทำไปเพื่ออะไร? ไม่ใช่เพื่อลูกชายเราเหรอ? แล้วดูเขาตอนนี้ ยอมเป็นหมาของบุริศร์ตระกูลโตเล็ก ไม่ยอมกลับไปแย่งทรัพย์สินตระกูลรัตติกรวรกุล”
“ไม่ได้นะ ทุกอย่างของตระกูลรัตติกรวรกุลต้องเป็นของเรา นี่เป็นแผนการของเราในตอนแรก”
ชณะพลร้อนรนใจทันที
ธัญญานั่งลงบนเตียง ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “นายคิดว่าฉันไม่ร้อนใจหรือไง? แต่ใครใช้ให้นายเอาลูกไปไว้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในตอนแรกล่ะ? ถ้าอยู่ในมือฉัน ตอนนี้ลูกจะไม่ฟังฉันได้ยังไง?”
“ฉันจะให้เธอเอาลูกชายไปตอนแรกได้ยังไง? ตอนนั้นถ้าเธอเอาพฤกษ์ไปด้วย พรรษาก็คงไม่เอาเธอตั้งแต่แรก ธัญญา ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้มันมีประโยชน์อะไร? ตอนนี้ทำยังไงดี?”
“ทำยังไงดี? ยังทำอะไรได้อีก? ก็แค่แย่งสมบัติตระกูลมาจากเจตต์ได้ ไม่งั้นจะทำอะไรได้อีก? วันนี้ที่ฉันมาก็เพราะมีเรื่องมาหานายนี่แหละ”
ธัญญากดเสียงทุ้มพูดขึ้น “นายก็รู้ใช่ไหมว่าก่อนหน้านี้ฉันเคยอุปการะเด็กกำพร้าคนหนึ่ง?”
“ใช่ เพราะเรื่องนี้ฉันก็เลยโกรธมาก เธอบอกว่าเงินเล็กน้อยของเธอไม่พอให้ฉันเล่นไพ่ แถมยังไปอุปการะเด็กกำพร้า เธอสมองป่วยหรือไง! พรรษาก็เหมือนกัน เห็นว่ารักเธอมาก ให้เงินเธอสองหมื่นหยวนต่อเดือน แล้วมันทำอะไรได้? ฉันว่านะธัญญา สรุปเธอทำได้ไหม? ไอ้แก่คนเดียวเธอก็จัดการไม่ได้เหรอ?”
คำพูดของชณะพลทำให้ธัญญาโกรธทันที
“นายหุบปากนะ! ไอ้พวกไข่อ่อนพึ่งพาอาหารของผู้หญิง มีสิทธิอะไรมาว่าฉัน? ยังไงฉันก็กล้ำกลืนฝืนทนในตระกูลรัตติกรวรกุลก็เพื่อทำทุกอย่างเพื่อลูกชาย แล้วพ่ออย่างนายทำอะไรบ้าง? เดี๋ยวตอนที่รับรู้ว่าเขาเป็นลูกชาย นายยังมีหน้าไปบอกว่าเป็นพ่อของเขาเหรอ?”
“ทำไมฉันต้องอายด้วย? ฉันให้ชีวิตเขา เขาก็ต้องเชื่อฟังฉันสิ”
“ถุย! นายมันหน้าด้านจริง! ตอนแรกฉันชอบนายไปได้ไง?”