ตอนที่ 790
บทที่ 790 หวังว่าคืนนี้เธอจะฝันดี
October 31, 2026
บทที่ 790 หวังว่าคืนนี้เธอจะฝันดี
“คุณเป็นคนอย่างไรผมยังไม่รู้จริง ๆ ！หลายปีที่ผ่านมานี้ คุณกับผมนอนอยู่ด้วยกัน คาดไม่ถึงว่าจะหลอกลวงผมมาหลายปี！ธัญญาคุณน่าเกลียดชังเกินไป！”
พรรษาเตะเธอหงายลงพื้น
ธัญญากุมท้องด้วยความเจ็บปวด แกล้งทำเป็นน่าสงสารต่อไป
“พี่คะ ฉันถูกใส่ร้าย คุณเชื่อฉันนะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันพูด ต้องเป็นเทย่ากับเจตต์สองแม่ลูกนี้คิดจะทำร้ายฉัน เสียงของพวกเขาแต่งขึ้นมา！ใช่ พวกเขาใส่ร้ายป้ายสีฉัน！พี่คะ ฉันอยู่กับคุณมาหลายปีแบบนี้ แม้แต่สถานะก็ไม่มี ฉันปฏิบัติต่อคุณอย่างไรคุณไม่รู้เหรอ？”
พรรษาเห็นว่ามาถึงตอนนี้ ธัญญายังคงไม่ยอมรับผิด จึงรู้สึกโกรธยิ่งขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“พวกเขาแต่งขึ้นมา？พวกเขาคิดจะทำร้ายคุณ？ผมเห็นว่าคุณจะทำร้ายพวกเขานะ！นี่คือรายงานผลตรวจเลือดในร่างกายของเทย่า ข้างในมีสารพิษเรื้อรังปะปนอยู่ ผู้ดูแลของเธอมีความเกี่ยวข้องกับคุณอย่างไร คุณอย่าพูดว่าคุณไม่รู้เรื่อง！”
“ฉันรู้อะไร？ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น！พี่คะ พวกเขาใส่ร้ายฉัน ส่วนคุณก็ไม่เชื่อฉัน แล้วฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร？ไม่สู้ให้ฉันตายไปให้จบ ๆ ดีกว่า！”
ในขณะที่พูด ธัญญาลุกขึ้นมาคิดจะเดินไปชนกำแพง เธอคิดว่าจะมีคนเข้ามาขัดขวางตนเอง แต่รออยู่นาน ไม่ว่าจะเป็นพรรษาหรือว่าพฤกษ์ ต่างได้เพียงแค่มองเธอ ไม่มีใครคิดจะขัดขวาง
ธัญญาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอาย
“พฤกษ์ ฉันเป็นแม่ของแกนะ！แกทนเห็นฉันตายได้ลงคอเหรอ？”
พฤกษ์ไม่หันไป ไม่มองธัญญา เพียงแต่สองมือกำแน่น
คิ้วของเทย่าขมวดเล็กน้อย ราวกับว่าเรื่องที่ร่างกายของตนเองมีสารพิษนั้นเกินความคาดหมาย เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกว่าหวาดหวั่นและตื่นตระหนกมากเกินไป
นรมนมองเห็นฉากนี้ตรงหน้า จึงเดินเข้ามาจากด้านนอก
“ธัญญา ผู้ดูแลคนนั้นถูกคนของฉันช่วยเอาไว้แล้ว ตอนนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน เธออยากเผชิญหน้ากับเธอไหมล่ะ？”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ธัญญาอึ้งไปทันที จากนั้นความโกรธก็ฉายออกมาจากแววตา
“นรมน อย่าคิดว่าสามีของเธอคือบุริศร์แล้วจะสามารถเข้าแทรกแซงเรื่องของคนอื่นได้ตามใจชอบนะ ฉันแนะนำว่าทางที่ดีที่สุดเธอควรกลับไปซะ อย่าให้ถึงเวลาแล้วโดนด่าได้”
คำพูดของนี้ของธัญญาทำให้นรมนอยากจะหัวเราะ
“ฉันไม่ได้ยุ่งเรื่องของคนอื่นเลยจริง ๆ ”
เทย่ามองธัญญา กล่าวอย่างเย็นชา： “นรมนเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของฉัน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่คนนอก ในที่นี้ถ้าจะบอกว่าเป็นคนนอก เดาว่ามีแต่พวกเธอสองแม่ลูก”
ธัญญาวางแผนมาหลายปี เห็นว่ากำลังใกล้จะเป็นความจริง กลับล่มสลายลง ตาแดงก่ำด้วยความโมโห
“พฤกษ์ แกดูแม่ของแกถูกคนรังแกแบบนี้เหรอ？”
พฤกษ์มองธัญญา มองคนที่คลอดเขาออกมา และเป็นผู้หญิงที่ทอดทิ้งเขาอีก แต่ก่อนเขายังคิดว่าพ่อแม่ของตนเองมีเหตุผลที่ไม่อาจบอกได้หรือเปล่า ถึงได้ส่งเขาไปบ้านเด็กกำพร้า วันนี้เขาจึงได้รู้ว่า ที่ตนเองถูกพ่อแม่แท้ ๆ ส่งไป ก็เพื่อทรัพย์สมบัติของตระกูลรัตติกรวรกุล และเขาเป็นแค่เพียงเครื่องมือและวิธีการเพื่อให้พ่อกับแม่บรรลุเป้าหมาย
ถ้าพูดว่าความโศกเศร้าทุกอย่างก่อนหน้านี้สามารถมองข้ามไปได้ พฤกษ์คิดว่าครั้งนี้เขาไม่อาจมองข้ามได้
นี่เป็นบาดแผลที่ครอบครัวเดิมมอบให้เขา เขาไม่สามารถรักษาบาดแผลได้เลย
“แม่ไปกับผมเถอะ พวกเราไปมอบตัว”
คำพูดของพฤกษ์ทำให้ธัญญาเดือดดาลทันที
“แกมันอกตัญญู！ทำไมฉันต้องไปมอบตัวด้วย？หลายปีที่ผ่านมานี้ แกมีความสุขมากใช่ไหมที่เห็นแม่ของติดคุก？แกเป็นลูกของฉัน เป็นลูกตระกูลรัตติกรวรกุล กลับวิ่งไปเป็นหมาที่ตระกูลโตเล็ก แกถูกบุริศร์กดขี่จนกลายเป็นสันดานทาสไปแล้วเหรอ？”
คำพูดของธัญญาเสียดแทง
คิ้วของนรมนขมวดขึ้นทันที
“ธัญญา ระวังคำพูดของเธอด้วย เธอสามารถเหยียดหยามคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถเหยียดหยามพฤกษ์ได้ เขาอยู่ที่ตระกูลโตเล็กไม่ใช่คนรับใช้ เขากับฉัน กับบุริศร์เหมือนกัน และเขาก็มีอิสระในเวลาเดียวกัน หลายปีก่อนสัญญาของพฤกษ์ได้สิ้นสุดลง แต่เขาเองที่ไม่ยอมออกไป เธอเป็นแม่ของเขาทำไมเขาถึงไม่กลับไปอยู่ด้วย แต่กลับชอบที่จะอยู่ตระกูลโตเล็กกับบุริศร์ เธอเองไม่คิดบ้างเหรอ？หลายปีที่ผ่านมานี้ นอกจากเธอคลอดเขาออกมา เธอยังเคยทำหน้าที่แม่อะไรเพื่อเขาบ้างไหม？”
“เรื่องของพวกฉันสองแม่ลูกเธอไม่ต้องมาแส่！”
ธัญญาตะคอกใส่นรมนโดยตรง
อาจเพราะคนสำคัญทุกคนในนี้ต่างไม่ช่วยเธอ ธัญญาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
พฤกษ์ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว นำนรมนไปปกป้องที่ด้านหลังอย่างแนบเนียน
“แม่ เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว แม่คิดว่าแม่ไม่ยอมรับแล้วคนอื่นจะไม่ตามหาเหรอ？ถ้าพวกแม่เจตนาเพื่อเงินก็แล้วไป น่าเสียดายพวกแม่ไม่น่าเจตนาเพื่อชีวิต นิตาตายแล้ว ตายอย่างไร แม่อย่าบอกนะว่าแม่ไม่รู้เรื่อง”
“ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร”
ธัญญารีบหันไปหาพฤกษ์อย่างทนไม่ได้
พฤกษ์ถอนหายใจ กล่าวเสียงเบาว่า： “ แม่ ชณะพลถูกจับไปแล้ว ตำรวจพาตัวไป แม่คิดว่าผู้ชายอย่างนั้นจะสามารถปกป้องแม่ได้เหรอ？”
ธัญญาตะลึงทันที
：