บทที่ 793 ฉันไม่ได้รังเกียจคุณที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

“คุณน้า ทำไมไม่รับโทรศัพท์คะ”

นรมนถามโดยไม่รู้ตัว

“โทรมาขายของน่ะ หนูก็รู้ เบอร์ขยะอย่างนี้เยอะจะตาย ไม่ต้องไปรับหรอก ตอนนี้ป้ารู้สึกเหนื่อย อยากจะพักผ่อนแล้ว ป้าไม่เชิญหนูให้เข้ามาoyj’ot”

เทย่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาที่ขับไล่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

แม้ว่านรมนยังคงมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่เทย่าไม่ต้องการพูด เธอก็ไม่ถาม

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูกลับก่อน คุณน้ามีเรื่องอะไร โทรหาหนูได้ตลอดนะคะ”

“จ๊ะ”

นรมนหมุนตัวกลับไป

เธอเพิ่งขึ้นรถ เทย่าก็เข้าไปในบ้านและปิดประตู

ความรู้สึกนี้มันจะพูดยังไง?

มันไม่สบายใจ

แม้ว่าเธอจะเหนื่อย แต่ก็ไม่มีแม้แต่ประตูกั้นระหว่างหลานชายน้าและป้าตัวเอง?

นรมนส่ายหัว เธอรู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไป เกิดเรื่องมากมายเพียงนี้ นับว่ามันคงกระทบเทย่าเสียเยอะ บางทีเธอคงอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ

คิดอย่างนี้แล้ว เธอก็ขับรถตรงไปที่โรงพยาบาล

เธอพบบุริศร์ที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล

“บุริศร์ ขึ้นรถ ฉันจะพาคุณกลับบ้าน!”

นรมนแลบลิ้นให้บุริศร์อย่างซนๆ

บุริศร์ตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มและเข้าไปในรถ

“ไม่ใช่ว่าไปส่งคุณน้าหรือ? ผมคิดว่าคุณจะอยู่ที่นั่นสักพัก”

บุริศร์คาดเข็มขัดนิรภัย ลิ้มรสกับการที่ได้เป็นผู้โดยสารอย่างมีความสุข

นรมนถอนหายใจและพูดว่า “ฉันอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณน้านะ แต่เธอไม่อยากให้ฉันอยู่ ไล่ตลอดเลย ฉันยังไม่ไปเธอก็ปิดประตูใส่แล้ว บางทีเธอคงเหนื่อย มีคนโทรมาหาแต่เธอไม่รับสาย แถมปิดเครื่อง แต่เรื่องที่เกิดกับเธอวันนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก เรื่องมันถมเข้าด้วยกัน แถมก็รู้สถานการณ์ร่างกายของตัวเอง ฉันคิดว่าคนปกติก็คงรับมันไม่ไหวหรอก”

“ร่างกายเป็นอะไร”

ได้ยินนรมนพูดอย่างนั่น บุริศร์เลยถาม

“ถูกคนวางยาพิษ พิษเรื้อรังน่ะ สะสมไว้นานมาก โพนี่บอกว่าแย่มาก อาจจะรักษาให้หายขาดไม่ได้ นอกจากนี้ยังอาจเหลือความเสี่ยงที่จะเกิดผลสืบเนื่อง”

นรมนบอกบุริศร์ในเรื่องที่เธอรู้อีกรอบ

บุริศร์ครุ่นคิด ก่อนจะพูด “โอเค เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่เราทำได้ก็ทำไปแล้ว คุณไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น เหนื่อยมาเป็นเวลานาน ตอนนี้ธัญญาถูกประหารชีวิตแล้ว มินทร์ก็ถูกคุมขัง คุณควรพักผ่อนสักหน่อยไหม?”

“อืม แล้วเจตต์กับโสธรละคะ… …”

“ผมจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว เจตต์เคารพความปรารถนาสุดท้ายของนิตา ให้โสธรเข้าทำงานที่บริษัทของเรา แต่ถ้าหากโสธรมีเรื่อง คาดว่าเจตต์ไม่สนคงไม่ได้ พวกเขากำลังจะไปฝังนิตา ผมก็เลยกลับมา”

บุริศร์จัดการคอเสื้อของนรมนให้เรียบร้อย ก่อนจะยิ้ม “พวกเราซื้ออาหารแล้วกลับบ้านไปทำอาหารกันไหม? นานแล้วที่ไม่ได้เข้าครัวทำอาหารให้คุณทาน”

“ว่างหรือคะ? ที่บริษัทงานไม่ยุ่งหรือ? เรื่องของธัญญาคงกระทบพฤกษ์หนักมาก คาดว่างานช่วงนี้ทางฝั่งนู้นคงหนักน่าดู แถมวันนี้สถานการณ์ของพฤกษ์ก็ไม่ค่อยดี ฉันกังวล… …”

“พอได้แล้ว คุณนายโตเล็ก คุณกังวลนี่ กังวลนั่น แล้วสามารถมากังวลเรื่องผมได้ไหม? งานตลอดไปก็ทำไม่หมด หลายปีแล้วที่พฤกษ์ไม่ได้หยุกพักผ่อนประจำปี ตอนนี้ก็ถือว่าให้เขาหยุดพักไป คุณวางใจนะ เขาจะผ่านมันไปด้วยดี อีกอย่าง เขายังมีคมทิพย์นี่? ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง วันนี้พวกเราจะไม่คิดอะไร ไม่สนอะไร ราวกับว่ามีแค่เราสองบนโลกใบนี้ ดีไหม?”

นรมนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางไม่พอใจของบุริศร์

“ถ้าฉันจะบอกกับคุณว่า ฉันคิดถึงพวกเด็กๆแล้ว จะทำอย่างไร”

“นี่คุณตั้งใจไหมนี่?”

บุริศร์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น แต่ใบหน้ากลับแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

นรมนยิ้ม “ไม่จริงๆ ค่ะ ฉันคิดถึงกานต์กับกมลจริงๆ รับพวกเขากลับมา ดีไหม?”

“คุณพูดว่าโอเคก็โอเค ผมอึดอัดใจแล้ว ผมอยากอยู่กันสองคนนี่มันยากขนาดนั้นเลยหรือ?”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

“ผ่านมาหลายปีแล้ว คุณยังไม่เบื่อโลกของสองเราอีกหรือคะ?”

“อยู่กับคุณ ชั่วชีวิตผมก็ไม่เบื่อ”

“เบาหน่อย ปากหวานใช่ไหม?”

นรมนผลักเขาออกไป จากนั้นยิ้ม ก่อนจะสตาร์ทรถขับไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้เคียง

สามารถพูดถึงเรื่องนี้ได้โดยวาดเครื่องหมายหยุดได้ นรมนรู้สึกว่าผ่อนคลายไปได้สองสามวัน แถมตัวเองยังต้องเข้าร่วมการแข่งขันออกแบบใหญ่อีกละ ได้ตั้งสมาธิพอดี

เมื่อทั้งสองไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต พวกเขาเดินเล่นไปรอบๆ เหมือนคู่รักทั่วไป แต่ท่าทางสวีทหวานแหว๋วของพวกเขาอดไม่ได้ที่จะให้ทุกคนมอง

นรมนก็ไม่สนใจ เล่นกับแขนของบุริศร์ให้เลือกหยิบอาหารที่ตัวเองต้องการ

“กมลชอบกินไก่ต้มโค้ก ซื้อปีกไก่”

“กมลกำลังจะกลายเป็นหมูแล้ว คุณอย่าให้ลูกกินเนื้อ ไม่กลัวลูกขายไม่ออกหรือ?”

บุริศร์รู้ดีว่าทำไมนรมนถึงตามใจกมล มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการชดเชยสิ่งที่กมลไม่ได้มาในสี่ปีนี้ แต่บุริศร์ยังคงรู้สึกว่า นรมนตามใจมากเกินไปในส่วนของอาหารของเด็กๆ

นรมนนิ่งไปครู่ เธอมองบุริศร์ ทำเสียงน้อยใจก่อนถาม “คุณเลี้ยงลูกไม่ไหวหรือ?”

“ไม่ใช่ว่าผมเลี้ยงไม่ไหวนะ ถ้าหากเธอไม่อยากแต่งงาน ผมเลี้ยงเธอไปตลอดชีวิตก็ไม่ใช่ปัญหา เธอเป็นเจ้าตัวน้อยของผม ผมหมายความว่ายิ่งดื่มมากกินมากมันจะทำให้สุขภาพเธอไม่ดี นรมน ผมรู้ว่าคุณทุกข์ใจกับกมล ผมก็ด้วย แต่พวกเราต้องมีหลักการสิ จากวันนี้ไป ต้องให้เธอกินผักกับเนื้อให้เท่าๆกัน โอเคไหม?”

บุริศร์เจรจากับนรมน

นรมนพยักหน้า

“แต่ฉันไม่คิดว่าลูกสาวของเราจะกินผัก”

“ลองเถอะ ลองเพิ่มผักให้เธอดู”