ตอนที่ 797
บทที่ 797 ดูเหมือนจะตั้งครรภ์
October 31, 2026
“นรมน!”
“หม่ามี๊!”
ทั้งบุริศร์และกมลต่างก็ตกตะลึง แต่ดีที่บุริศร์ตาไวมือไวตรงเข้าไปโอบนรมนไว้ทัน
นรมนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
"เกิดอะไรขึ้น?"
“ถามผมได้อย่างไร? ผมนี่สิอยากจะถามคุณ ทำไมเป็นอย่างนี้? ไม่ได้การละ ผมจะเรียกโพนี่มาดูอาการคุณเสียหน่อย”
บุริศร์ช่วยประคองนรมนนั่งบนโซฟา พลางบอกว่าเขาจะโทรศัพท์
“ตอนนี้เพิ่งเก้าโมงเองค่ะ โพนี่เพิ่งเข้างาน ที่โรงพยาบาลยังมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ อย่าโทรไปกวนเธอเลยค่ะ ฉันอาจจะนอนมากไป”
นรมนห้ามอย่างรวดเร็ว
“ถ้านอนเยอะจะเป็นอย่างนี้หรือ? นรมน เรื่องอื่นผมตามใจคุณนะ แต่เรื่องวันนี้ไม่ได้”
กมลยังจับมือของนรมนด้วยความกังวลและพูดว่า “หม่ามี๊ มีตรงไหนไม่สบายหรือคะ? แด๊ดดี้บอกว่าเมื่อวานหม่ามี๊ถูกหนูทำให้ตกใจ ขอโทษนะคะ หม่ามี๊ดีขึ้นหรือยัง? หนูรินน้ำให้ไหมคะ?”
ดูท่ากมลอยากจะไปรินน้ำให้นรมนจริงๆ แต่ถูกนรมนดึงตัวไว้กาอน
“ลูกแม่ หม่ามี๊ไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่เมื่อตะกี้เพิ่งรู้สึกว่าสมองบางส่วนขาดออกซิเจน ไม่ต้องห่วงนะลูก หม่ามี๊โอเคมาก หม่ามี๊ยังไม่พากมลออกไปเล่นนะ โอเค?”
“อืม!”
กมลพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
บุริศร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นว่านรมนมีพลังในตอนนี้สีหน้าดีขึ้นมาก แต่เขาก็ยังไม่สบายใจ
“วันนี้ตอนเช้าไม่ต้องไปที่ไหนนะ นอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ตอนเที่ยงผมจะให้โพนี่มาตรวจดูคุณหน่อย ว่าเป็นอย่างไร ดีไหม?”
“ฉันไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้นนี่คะ”
นรมนรู้สึกว่าความเจ็บปวดเล็กน้อยของตัวเอง ในสายตาบุริศร์ตอนนี้จะเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก
ตอนนี้ชายคนนี้หวาดกลัวเกินไป
บุริศร์ไม่สนใจว่านรมนจะคิดอย่างไรกับตัวเอง เขายังยืนกราน “ไม่ใช่ปัญหาของการไร้เหตุผล ผมแค่หวังว่าคุณจะโอเค ไม่ต้องเถียงกับผมแล้ว ตอนเที่ยงคนน้อย โพนี่มาก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณกลัวเธอจะเหนื่อย ผมจะไปรับเธอ”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนี้”
เมื่อฟังคำพูดของบุริศร์ นรมนจะพูดอะไรได้อีก
“เอาล่ะ ฉันจะให้โพนี่มาดูอาหาร พวกคุณไม่ต้องมาคอยดูแลฉันแล้ว กมลทานข้าวหรือยัง? ธิดายังเตรียมอาหารอยู่ ฉันจะยกมาให้เอง”
นรมนพูดพลางยันกายลุกขึ้น แต่กลับถูกบุริศร์ห้ามไว้
“นอนพักผ่อนเสีย ผมช่วยเอง กมล ดูแลหม่ามี๊นะลูก”
“ได้ค่า”
กมลนั่งตรงข้ามนรมน และมองมายังเธอด้วยรอยยิ้ม
“หม่ามี๊ ต้องไม่ป่วย โอเคไหม?”
“โอเคค่ะ หม่ามี๊ไม่ป่วย”
นรมนรู้สึกซาบซึ้งใจกับท่าทีฮึกเหิมของกมล
“มา หม่ามี๊อุ้มหน่อย”
นรมนวางแผนที่จะอุ้มกมลไปที่โซฟา กมลจำต้องถอยไปข้างหลัง
“หม่ามี๊สุขภาพไม่ดี ก็อย่าอุ้มหนูเลยค่ะ หนูจะนั่งที่นี่เป็นเพื่อนหม่ามี๊ รอแด๊ดดี้กลับมา ดีไหม?”
“ดีจ๊ะ”
เมื่อเห็นกมลรู้เรื่องรู้ราว นรมนรู้สึกใจละลาย
เมื่อบุริศร์กลับมา เขาเห็นนรมนและกมลมีท่าทีรักใคร่กัน เขาก็อดที่จะเผยรอยยิ้มไม่ได้
“คุยอะไรกัน? ท่าทางดีใจเชียว”
“ไม่บอกหรอกค่ะ เป็นความลับของหนูกับหม่ามี๊”
ปีศาจน้อยกมลปัดไปใส่นรมนเอาดื้อๆ
นรมนลูบหัวของเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม “รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นเอา”
กมลอารมณ์เสียเป็นพิเศษเมื่อเธอเห็นว่าไม่มีเนื้อสัตว์
“ลูกรัก หมอบอกว่าร่างกายของลูกในตอนนี้ควรมีความสมดุลทางโภชนาการ ทานเนื้อสัตว์และผักเท่าๆกัน ไม่กี่วันนี่หนูกินอาหารอ่อนนะลูก ไม่อย่างนั่นจะส่งผลต่อสุขภาพ หนูอยากนอนโรงพยาบาลหรือ?”
คำพูดของนรมนทำให้กมลส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
“ไม่ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั่นก็ทานข้าว มีอะไรก็กินสักหน่อย เพื่อตัวหนูเอง ได้ไหม?”
“ได้ค่ะ”
กมลตอบอย่างไม่เต็มใจ แต่ไม่ได้ดื้อรั้นเกินไป
บุริศร์รู้สึกทุกข์ใจมากเมื่อเห็นลูกสาวของตนเป็นเช่นนี้ แต่กลับพูดด้วยเสียงต่ำ “มา แด๊ดดี้จะทานเป็นเพื่อนนะ”
“หม่ามี๊ก็จะทานเป็นเพื่อนหนูด้วยนะ ดีไหม?”
นรมนพูดพลางยกอาหารขึ้นมาทาน
เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ของตนเองทานแล้ว กมลก็ไม่มีเหตุผลที่จะเรื่องมาก แล้วค่อยเริ่มทาน
เมื่อธิดาเข้ามาทำความสะอาดโต๊ะ เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นนรมนกินอีกครั้ง
“คุณนาย ทำไมยังทานอยู่ละคะ?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อเห็นสีหน้าของธิดาไม่ถูกต้อง บุริศร์ก็อดไม่ได้ที่จะถาม
ธิดารีบตอบ “ก่อนหน้าคุณนายทานเยอะแล้วค่ะ แถมทานมากกว่าปกติสองเท่า ดิฉันก็กลัวว่าคุณนายอาหารจะไม่ย่อย ว่าจะเอาไปยาช่วยย่อยมาให้ คุณนายบอกว่าค่อนข้างแน่น แล้วทำไมตอนนี้ยังเริ่มทานอีกละคะ?”
สีหน้าของบุริศร์ก็กลายเป็นจริงจังขึ้นมา
“มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”
“ไม่มีนี่ ฉันก็แค่รู้สึกหิวไปหน่อย”
นรมนถูกพวกเขามองเช่นนี้ก็รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย
กมลยิ้มและพูดว่า “หม่ามี๊เป็นนักชิมมากกว่าหนูอีก”
“ไม่ได้แล้ว ผมจะพาคุณไปดูอาการที่โรงพยาบาล ไปตอนนี้เลย”
ความตระหนกของบุริศร์ ทำให้นรมนรู้สึกทำตัวไม่ถูก