บทที่ 796 ตอนนี้คุณช่างน่ารำคาญ

“คุณนายโตเล็กครับ ไม่ต้องกังวล ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน ไข้สูงก็คงตัวแล้ว แต่ครั้งนี้ถือเป็นโชคดี คราวหลังคุณต้องใส่ใจกับสภาพร่างกายของคุณหนูโตเล็ก ทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้มีไข้ขึ้นสูง”

เมื่อเห็นสีหน้าที่กังวลของนรมน ยังไม่รอให้เธอถามเขาก็รีบพูดขึ้นมาทันที

เมื่อได้ยินว่ากมลไม่เป็นไรแล้ว ขาของนรมนอ่อนแรงลง เกือบจะลง ในตอนนี้แขนที่แข็งแกร่งคู่หนึ่งได้จับเอวของเธอจากด้านหลังเอาไว้

“คุณหมอ พวกเราต้องระวังอะไรบ้างครับ?”

บุริศร์รีบพูด

หมอรีบตอบ “ช่วงนี้ต้องให้ความสำคัญกับการควบคุมอาหารโดยเน้นอาหารอ่อนๆ เป็นหลัก ร่างกายของเด็กเกินมาตรฐานที่กำหนด นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี ต้องใส่ใจกับโภชนาการที่สมดุล จัดเนื้อสัตว์และผักให้เหมาะสม จากตอนนี้ การฟื้นตัวหลังการผ่าตัดดีมากไม่ต้องกังวล แค่รักษาต่อไปเรื่อยๆครับ เด็กอายุยังน้อย เมื่อเวลาผ่านไปร่างกายจะดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องกังวล”

“ขอบคุณครับ”

บุริศร์ยิ้มและพูด

“ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวก็ย้ายไปห้องคนป่วยธรรมดาแล้ว วันนี้ระวังหน่อย อย่าให้ไข้ขึ้นอีกก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ”

“โอเคครับ”

หลังจากคุณหมอออกไป กมลก็ถูกเข็นออกมา

ทั้งร่างของนรมนไร้เรี่ยวแรง บุริศร์จัดการประคองเธอนั่งลง

“กมลไม่เป็นอะไร ไม่ต้องคิดมาก วันนี้ผมจะอยู่กับกมลเอง คุณกับกิจจากลับไปพักผ่อนที่บ้านเสีย ถ้าในบ้านกลัวทะเลาะ ก็ไปอยู่กับอาเล็กก็ได้”

นรมนอยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆ แต่เธอก็อ่อนล้าเหลือเกิน แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“บริษัทคุณก็ยุ่ง ฉันอยู่ต่อดีกว่าค่ะ”

เธอดึงดันที่จะลุกขึ้น แต่ถูกบุริศร์ห้ามไว้

“นี่คุณเป็นเสียอย่างนี้ กลับไปพักที่บ้านเถอะ สองวันนี้คุณเหนื่อยไปแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก บริษัทห่างจากที่นี่ไม่เท่าไหร่ ผมดูแลกมลได้ ถึงตอนนั่นเมื่อกมลดีขึ้น คุณจะแย่ลง เชื่อฟังนะ กลับไปพักที่บ้าน”

บุริศร์จัดคอเสื้อของ และพูดกับกิจจาที่อยู่ด้านข้าง “กิจจา แด๊ดดี้จะให้หน้าที่ลูกหนึ่งอย่าง ดูแลหม่ามี๊ให้ดี ได้ไหม?”

“โอเค ผมสัญญาว่าจะทำให้ได้!”

กิจจาลากมือของนรมน

นรมนมองไปที่กมลที่ถูกเข็นตัวออกไป สีหน้าเธอดีขึ้นมาก เธอลูบผมกมล เมื่อพบว่าไข้ลดแล้วก็พลันโล่งใจ

“โอเค ฉันจะกลับไปพักผ่อนค่ะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันนะ ช่วงนี้ไม่รู้ทำไม มักจะปวดหัว บางทีอาจจะเกี่ยวกับไม่กี่วันนี้ที่ฉันออกแบบภาพจนไม่ได้หลับนอนดี”

นรมนลูบขมับของเธออย่างเหนื่อยล้า

บุริศร์รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“ทำไมคุณไม่ไปตรวจเสียหน่อยละ ดูว่าเป็นอะไร คุณเป็นแบบนี้แล้วผมกังวลนะ”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนดีๆด้วย แล้วมาเป็นเรื่องคุณน้าอีก ก็เลยเหนื่อย”

นรมนพูดพลางหาวพลาง

กมลถูกเข็นเข้าไปในวอร์ดทั่วไป บุริศร์ทำทุกอย่างได้อย่างคุ้นเคย

นรมนรู้สึกโล่งใจที่เห็นเขาเช่นนี้

บุริศร์ขอให้ โฬมไปส่งนรมนและ กิจจากลับ

หลังจากกลับมาที่บ้านโตเล็กแล้ว นรมนให้ธิดาคอยดูแลกิจจา และตัวเองกลับไปล้มตัวลงนอนที่ห้องนอน

ด้วยเหตุผลกมลยังอยู่ในโรงพยาบาล เธอควรกังวลจนนอนไม่หลับ แต่ทว่านรมนก็หลับไปทันทีที่หัวแตะหมอน แถมหลับลึกมาก

กิจจารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เขาเปิดประตูและเดินเข้าไปดูนรมน แต่นรมนไม่รู้สึกตัวเลย

เมื่อเห็นว่านรมนท่าทางเหนื่อยมาก ธิดาจึงกระซิบ “คุณชายกิจจา คุณนายเหนื่อยจริงๆ เราให้เธอหลับพักผ่อนก่อนดีไหมคะ”

"โอเค"

กิจจาพยักหน้าและเดินออกไปอย่างเชื่อฟัง

นรมนนอนหลับจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อดวงอาทิตย์สาดแสงมาทางหน้าต่าง นรมนก็หาวพลางยันตัวขึ้น เธอคิดว่าเป็นเวลาบ่ายโมง

เธอรู้สึกหิวเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเวลา 7:30 นาที

7:30 นาที ตอนเย็น?

นรมนรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ไม่ใช่นี่!

ทุ่มหนึ่งมันมืดแล้วนี่

นรมนรีบมองดูท้องฟ้า ก่อนจะตกตะลึง

พระเจ้าช่วย!

เธอหลับไปนานขนาดนี้ได้ยังไง?

นรมนรู้สึกว่าเวลาของโทรศัพท์มือถือเธอมั่ว

เธอรีบยกผ้านวมออกจากเตียง เดินตรงออกไปข้างนอกและเห็นว่าธิดาและนาวินลุกขึ้นมาปฏิบัติหน้าที่ของพวกตนแล้ว

“คุณนาย ตื่นแล้วหรือคะ? หิวไหมคะ? ให้ดิฉันเตรียมอาหารเช้าให้ทานไหม? คุณหลับบ่ายจรดกลางคืน ถ้าหากการหายใจของคุณนายไม่สม่ำเสมอ ดิฉันคงหมอโพนี่มาดูคุณนายเสียหน่อยค่ะ”

คำพูดของธิดาทำให้นรมนตะลึง

“ฉันนอนทั้งวันทั้งคืน? ไม่ลืมตา?”

“ไม่นี่คะ ดังนั้นฉันเลยกังวล แต่คุณนายก็ดูโอเคไม่เป็นอะไร ดิฉันเลยไม่รบกวน ประธานบุริศร์โทรกลับมาแล้ว บอกว่าคุณกมลไม่เป็นอะไร ไม่นานก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ”

ธิดากลับไปทำงานอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

นรมนยังคงมึนงง

เธอนอนอย่างนี้ได้ยังไง?

หรือเธอจะเหนื่อยมากกัน?

แต่ร่างกายเธอก็ไม่มีส่วนไหนที่ไม่เคยชิน และไม่มีส่วนไหนที่ไม่สบาย

นรมนยิ้ม คิดว่าตัวเองสามารถทำลายสถิติได้

เธอถามอย่างรวดเร็วว่า “กิจจาละ?”

“โอ้ คุณชายกิจจาถูกคุณท่านธรรศเรียกไปค่ะ บอกว่าส่งเขาไปโรงเรียน น่าจะเป็นโรงเรียนที่คุณท่านธรรศติดต่อไว้แล้ว วันนี้ไปส่งเขาเรียนหนังสือ ทานข้าวเช้าแล้วเรียบร้อย คุณไม่ต้องกังวลค่ะ”

นรมนรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินธิดากล่าวเช่นนั้น

เธอกลับไปที่ห้องและจัดการตัวเอง แต่เธอยังคงรู้สึกร่างกายอ่อนแรง

ไม่ใช่ว่าเป็นโรคอะไรจริงเหรอ?

นรมนคิดฟุ้งซ่าน แต่เธอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ถ้าป่วยจริง ก็คงมีเจ็บปวดอะไรบ้าง

อาจถึงเวลาที่ต้องหาเวลาไปตรวจสุขภาพ

นรมนคิดอย่างนี้ เธอจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วค่อยลงไปข้างล่าง