ตอนที่ 795
บทที่ 795 ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณไปกับคุณ
October 31, 2026
“ผมรู้แล้ว พรุ่งนี้ผมจะผลักดันโครงการอันนี้”
ธรณีพยักหน้า
“เรื่องนี้อย่าเผยแพร่มากไป หาเหตุผลที่จำใจต้องทิ้ง อย่าให้คนอื่นลำบาก เธอก็รู้ เรื่องมากมายในศูนย์การค้ามันซับซ้อนซ่อนเงื่อน”
“ผมทราบแล้ว ขอบคุณครับอาเล็ก”
ธรณีโบกมือ
เมื่อนรมนชงชาและกลับมา เธอเห็นบุริศร์และธรณีกำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงเล็กน้อย
“พวกคุณไม่เจรจาเรื่องความร่วมมือหรือคะ? มาเล่นหมากรุกได้อย่างไร?”
“เจรจาความร่วมมือเป็นข้ออ้าง อาแค่ไม่อยากให้สามีหนูเขาเหนื่อยเกินไป ให้อาสามทำไปคนเดียวเถอะ”
คำพูดของธรณีทำให้นรมนกระอักเลือด
“อาเล็กคะ อาสามจะเสียใจนะ”
“เขาเสียใจ ดีกว่าหนูเสียใจนี่”
นรมนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยิน
“ถ้าอย่างนั่น ทำร้ายคนอื่น เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองสินะคะ ถ้าอย่างนั่นก็ให้อาสามเสียใจเถอะ”
นรมนวางชาให้พวกเขาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันหน้ามองออกไปทางข้างนอก อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เด็กๆละคะ?”
“เล่นอยู่ข้างนอก แต่คราวนี้ไม่ได้ยินเสียงของพวกเขาเลย เดี๋ยวอาออกไปดู”
“หนูไปดีกว่าค่ะ”
นรมนห้ามธรณี และวางแผนที่จะออกไปดูด้วยตัวเอง แต่บุริศร์ผลักกระดานหมากรุกออก และยืนขึ้นทันที
“ผมไปกับคุณเอง”
ธรณีแทบจะหดหู่จนตาย
“บุริศร์ ลงหมากไปครึ่งกระดานแล้วผลักออกนี่หมายความว่าอะไร?”
“เล่นหมากรุกไง เพื่อความบันเทิง ไม่เห็นสำคัญเลย ถือว่าอาชนะแล้วกันครับ”
บุริศร์จับไหล่ของนรมนและเดินตรงออกไปข้างนอก
ธรณีโกรธแทบบ้า
เห็นได้ชัดว่าเขาจะชนะ แล้วอะไรเรียกว่า ถือว่าอาชนะของมันกัน?
แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง นรมนและบุริศร์ก็ได้เดินออกจากห้องนั่งเล่นไปกันแล้ว
“จริงๆฉันไปคนเดียวได้นะ คุณอยู่เล่นหมากรุกเป็นเพื่อนอาเล็กก็ได้”
“ทักษะการเล่นหมากรุกของผมแย่มาก เล่นต่อไปความลับจะรั่วไหลเอา ขอบคุณเมียคนดีมากๆที่มาช่วยผม”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนรู้สึกขบขันเล็กน้อย
อะไรเรียกทักษะหมากรุกที่ไม่ดีของเขา?
แม้แต่คนนอกอย่างเธอก็สามารถเห็นได้ว่า บุริศร์กำลังต่อให้ให้ธรณี
ทำให้สามีของเธอลำบากใจแล้ว
“ภายหลังถ้าไม่อยากเล่นก็ไม่ต้องเล่น ไม่ใช่คนอายุเจ็ดแปดสิบปี เรียกครั้งเดียวอาเล็กก็โอเค”
บุริศร์อดไม่ได้ที่จะมีความสุขมากเมื่อเห็นว่านรมนรู้สึกรักตัวเองขนาดนี้
“ไม่เป็นไรนา ใครบอกว่าเขาแก่กว่าผมกัน อีกย่าง เป็นอาของคุณ ทำให้เขามีความสุข คุณก็มีความสุขไม่ใช่หรือ?”
“คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ค่อนข้างเอาใจตัวเอง บุริศร์เมื่อก่อนเป็นอย่างนี้เสียที่ไหนกัน? อยู่สูงเสียขนาดนั่น ตอนนี้ราวกับคนธรรมดา กลับทำให้เธอปวดใจ
“ไม่เป็นไร ผมสนุก”
บุริศร์ลูบศีรษะของนรมนและยิ้มอย่างนุ่มนวล
ทั้งสองออกมาข้างนอก แต่ไม่เห็นกิจจาและกมล
“พวกเด็กๆละ? ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?”
“ไม่น่า บอดี้การ์ดต่างก็อยู่ที่นี่ เป็นไปไม่ได้ที่เด็กๆ จะเกิดอุบัติเหตุ ไม่ต้องกังวล คงไม่ได้เล่นอยู่ที่นี่ เราไปดูฝั่งนู้นเถอะ”
บุริศร์เห็นนรมนกังวลใจ อดไม่ได้ที่จะพูดโน้มน้าว อย่างไรก็ตามมีร่องรอยของความตึงเครียดในดวงตาของเขา
นรมนรีบวิ่งไปอีกทางด้านหนึ่ง
“กมล กิจจา! อยู่ไหนลูก?”
นรมนตะโกนอย่างตระหนก
เมื่อได้ยินเสียงร้องของนรมน กิจจารีบตะโกนตอบ “หม่ามี๊ เราอยู่นี่ กมลตกลงไปในสระน้ำครับ”
"อะไรนะ?"
นรมนก็เริ่มวิตกกังวลใจขึ้นมา
บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดกับนรมน “คุณอยู่นี่ ผมจะไปดู”
“จะให้ฉันอยู่กับที่ได้ยังไง คุณไปก่อน ฉันจะรีบตามไป”
นรมนรู้ว่าบุริศร์กังวลที่เธอไม่สามารถตามความเร็วเขาได้ทัน ตอนนี้เด็กๆสำคัญที่สุด เธอจึงพูดออกไป
บุริศร์พยักหน้า กล่าวว่า”ระวังตัวเองด้วย” จากนั่นจึงวิ่งไปที่บ่อน้ำ
ที่ขอบสระ กิจจากำลังหลั่งน้ำตาอย่างกังวล ข้างๆเขามีเสื้อคลุมของเด็กผู้ชายอยู่
“กิจจา เกิดอะไรขึ้นลูก?”
“แด๊ดดี้ กมลต้องการดอกบัวครับ ผมว่ายน้ำไม่เป็น ผมบอกว่าให้ลุงยามไปเก็บมาให้ น้องรับปากว่าจะอยู่ริมสระรอผม ใครจะรู้ผมเดินไปได้ไม่กี่ก้าว น้องก็ตกลงไปในสระแล้ว”
กิจจาร้องไห้เสียใจมาก
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อย่าร้องนะ ไม่มีอะไรหรอกลูก”
บุริศร์ลูบศีรษะของกิจจา ถอดเสื้อคลุมของเขาออก เตรียมจะลงไปช่วย ก็ได้ยินเสียงของกิจจาพูดว่า “ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว เขาออกมาแล้ว!”
บุริศร์เห็นเด็กชายอายุประมาณสิบเอ็ดสิบสองขวบในสระโดยกำลังอุ้มกมลมาทางนี้
“ส่งมือมาให้ฉัน”
หัวใจของบุริศร์อึดอัดขึ้นอย่างเร็ว
เด็กชายยื่นมือให้บุริศร์
บุริศร์ออกแรง ดึงพวกเขาขึ้นมา
“กมล!”
เขานำกมลขึ้นมาและ เริ่มทำการปฐมพยาบาล
กิจจาส่งเสื้อคลุมของเขาให้เด็กผู้ชายตัวจ้อย