ตอนที่ 805
บทที่ 805 นี่นายกำลังบังคับใช่ไหม
October 31, 2026
“แต่……”
กานต์ยังอยากพูดอะไร แต่นรมนห้ามเอาไว้
“ไม่มีแต่ แม่รู้ว่าลูกชายแม่มีความสามารถมาก และแม่ก็รู้ว่าลูกอยากช่วยแด๊ดดี้กับหม่ามี้แบ่งเบาภาระบางส่วน แต่ลูกชาย ลูกยังเด็ก ลูกมีสิ่งต่างๆ ของลูก มีชีวิตของลูกต้องเดิน หม่ามี้และแด๊ดดี้ก็จะจัดการสิ่งต่างๆ ของตัวเองให้ดี ตอนที่เราต้องการให้ลูกช่วยก็จะไม่ใจแคบเด็ดขาด แต่ถ้าเราแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองได้ ก็จะไม่พึ่งพาลูก รู้ไหม? หม่ามี้กับแด๊ดดี้ไม่เป็นอะไร แค่หวังว่าพวกลูกจะปลอดภัยแข็งแรงและมีความสุข แค่พวกลูกทำได้แบบนี้ ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดกับแด๊ดดี้และหม่ามี้แล้ว”
กานต์หมอบตัวลง จากนั้นก็พยักหน้า
“ครับ ผมจะดูแลตัวเองและดูแลพี่ชายน้องสาวให้ดีครับ”
“เด็กดี!”
นรมนลูกศีรษะกานต์ รู้สึกว่ามีลูกชายดีจริงๆ
“เอาล่ะ บอกแม่สิว่าทุกวันนี้ชินกับการกินข้าวในค่ายทหารหรือยัง?”
“ก็ยังดีนะครับ ดีไม่เท่ากับข้าวที่คุณตาสามทำ แต่ก็ยังกินได้ ตอนเหนื่อยๆ กินอะไรก็อร่อย”
ถึงแม้กานต์จะพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส แต่นรมนก็ปวดใจอย่างมาก
“หม่ามี้ไปทำรากบัวต้มกระดูกของโปรดหนูดีไหม?”
“ไม่ต้องหรอก หม่ามี้ คุณท้องเด็กน้อยอยู่นะ ในห้องครัวมีกลิ่นควันและน้ำมันเยอะมาก อย่ารมควันโดนคุณเลย ให้คุณบุริศร์กับคุณตาสามไปทำดีกว่า”
คำพูดของกานต์ทำให้นรมนขบขันทันที เธอรู้สึกว่าคำพูดสองพ่อลูกเหมือนกันเลย
“หม่ามี้แค่ท้อง ไม่ใช่ว่าขยับไม่ได้เสียหน่อย ลูกกับแด๊ดดี้ลูกไม่ต้องทะนุถนอมขนาดนี้ได้ไหม?”
“ต้อง ต้องทะนุถนอมสิ! คุณเป็นหม่ามี้ที่ผมรักมากที่สุด!”
ความปากหวานของกานต์ทำให้นรมนสบายใจจริงๆ
หลังจากบุริศร์มาถึงห้องครัว เห็นธรรศยังยุ่งอยู่ ก็รีบพับแขนเสื้อเพื่อช่วยเหลือ
“เฮ้ ออกมาได้แล้วเหรอ? ฉันนึกว่านายจะรอให้ฉันทำเสร็จแล้วกินพร้อมเสิร์ฟ?”
ธรรศพูดอย่างเยือกเย็นไม่สามารถคาดเดาได้
บุริศร์ก็ไม่สนใจเช่นกัน พูดเสียงทุ้มอยู่ข้างๆ เขา “จะแนะนำสาวดีๆ ให้กับคุณ เป็นคุณหมอที่โรงพยาบาล เธอหน้าตาสวย นิสัยก็ดีมาก ถ้าคุณสนใจ พรุ่งนี้ฉันจะจัดนัดบอดให้พวกคุณ”
“เดี๋ยวก่อน นายหมายความว่าไง? มีอะไรให้ฉันช่วยอีกหรือเปล่า?”
ธรรศรีบยับยั้งคำพูดบุริศร์ไว้
กระสุนปืนเคลือบน้ำตาลอันนี้ เกือบทำให้เขาสลบแล้ว
บุริศร์มองธรรศ พูดขึ้นเรียบๆ “ไม่มีอะไรมาก แค่ตอนที่พากานต์ไป ช่วยเอากมลกับกิจจาไปด้วย”
“เชี่ย เนี่ยนะไม่ใช่เรื่องใหญ่ของนาย? บุริศร์ นายคิดว่าเขตทหารเป็นบ้านฉันเหรอ? ฉันสามารถให้ใครเข้าไปก็ได้เลย?”
ธรรศปฏิเสธทันที
“ถ้าพวกเขาอยู่ข้างนอกมีอันตราย ฉันกับนรมนไม่สามารถแยกตัวไปช่วยได้ คุณยังพูดแบบนี้อยู่ไหม? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ช่วงนี้ที่เขตทหารพวกคุณมีการจัดชั้นเรียนมิดชิดสำหรับค่ายฤดูร้อน ฉันรู้ว่าคนของพวกคุณเต็มแล้ว แต่คุณน่าจะมีวิธีเอาเด็กทั้งสองคนเข้าไปได้ใช่ไหม? ไม่ต้องนานมาก แค่ประมาณเดือนหนึ่งก็พอ”
“ประมาณเดือนหนึ่งไม่เรียกว่านานเหรอ? ค่ายฤดูร้อนใช้เวลาทั้งหมดหนึ่งเดือนกว่า”
“งั้นรอจนกว่าค่ายฤดูร้อนสิ้นสุดลงก็พอ เท่าไรฉันก็จ่าย”
ท่าทางชัดเจนโดยธรรมชาติของบุริศร์ ทำให้ธรรศโกรธจนแทบกระทืบเท้า แต่เขาก็ยังมองบุริศร์แล้วถามขึ้น “นายไปก่อปัญหาอะไรอีก?”
“ฉันไม่ได้ก่อปัญหา แต่มีคนตั้งมาก่อปัญหา”
บุริศร์พูดกับธรรศเรื่องแผ่นหยก
คิ้วธรรศขมวดเล็กน้อย
“เรื่องนี้มีใครรู้บ้าง?”
“พ่อฉัน เรณุกา ป้าโอและน้องชายฉัน พวกเรามีแค่ไม่กี่คนที่รู้ แม้แต่นรมนก็ไม่รู้ เขมิกายิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้”
ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ธรรศก็ขมวดคิ้วลึกขึ้น
“พ่อนาย เรณุกา และป้าโอล้วนไม่อยู่แล้ว ตรินท์ก็ไม่อยู่แล้ว เหลือแค่ตัวนายเอง ดังนั้นคนคนนี้จะเป็นคนสนิทสี่คนนี้ หรือฟังอะไรมาจากที่ไหน หรือแผ่นหยกชิ้นนี้ในตอนนี้อาจจะเป็นแค่โยนอิฐเพื่อล่อให้โยนหยกออก ไม่รู้ว่าจะทำให้นายเกิดเรื่องอะไร ช่วงนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ให้มั่นคงหน่อย ฉันไม่อยากให้นรมนเกิดอารมณ์ที่ไม่มั่นคงระหว่างตั้งท้อง”
คำพูดของธรรศทำให้บุริศร์พยักหน้า
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะดูแลนรมนเป็นอย่างดี”
“ก็หวังอย่างนั้น ครั้งนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนรมนอีก ฉันไม่สนว่าเธอจะรักนายมากแค่ไหน ฉันจะพาเธอกลับตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แทนที่จะปล่อยให้เธออยู่เคียงข้างผู้ชายที่ปกป้องเธอไม่ได้ ให้เธออยู่ในบ้านที่มีฉันกับอาเล็กปกป้องดีกว่า”
“คุณไม่มีโอกาสนี้หรอก”
บุริศร์พูดจบก็วางสิ่งของในมือลง
“นายจะทำอะไร?”
ธรรศอดไม่ได้ที่จะตะลึงงันเล็กน้อย
บุริศร์ยิ้มเรียบๆ ขณะพูดขึ้น “ให้ทั้งหมดนี้กับคุณอาสาม”
“ล้อเล่นอะไร! นี่มันบ้านนาย!”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น อาสามสู้ๆ”
บุริศร์พูดจบก็หันตัวเดินออกจากห้องครัวไป
ธรรศอยากทิ้งไว้ไม่ทำจริงๆ แต่พอคิดว่านรมนยังมีลูกๆ เขาก็อดทน!
เมื่อบุริศร์ออกมาจากห้องครัวกลับมาห้องรับแขก เห็นนรมนพิงโซฟาดูโทรทัศน์อย่างเบื่อหน่าย จริงๆ แล้วดูอะไรก็คงไม่รู้ เพราะแววตาเธอว่างเปล่า ไม่มีการโฟกัส