ตอนที่ 812
บทที่ 812 อย่าคิดวางแผนกับคุณจะดีที่สุด
October 31, 2026
นาวินลังเลอยู่พักหนึ่ง ทำให้บุริศร์กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที
“ทำไม？ พูดไม่ได้เหรอ？”
“เปล่าครับ พูดได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าแน่นอนหรือเปล่า แค่รู้สึกว่าคล้ายมาก”
คำพูดของนาวินทำให้คนจับต้นชนปลายไม่ถูก
“หมายความว่าอะไร？ พูดให้มันเข้าใจหน่อย”
นาวินรีบไอออกมาและตอบว่า： “ ประธานบุริศร์ มีคนเคยเห็นคุณนายอยู่ในตระกูลจันทรวงศ์ เพียงแต่ไม่กล้ายืนยันว่าใช่หรือเปล่า”
“คุณนายคนไหน？”
นรมนไถ่ถามขึ้นมาทันที คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
ดวงตาของบุริศร์หรี่ลงเล็กน้อย
นาวินได้ยินเสียงรีบร้อนของนรมน จึงรีบตอบว่า： “คือเรณุกา คุณนายตระกูลโตเล็กของพวกเราครับ เพียงแต่เจอแค่ครั้งเดียว ไม่เคยได้เจออีก แต่คุณนายตระกูลโตเล็กของพวกเราไม่ได้เสียชีวิตไปแล้วเหรอครับ หรือว่าท่านมีพี่น้องฝาแฝด？”
บุริศร์กับนรมนสบตากันทันที
“ไม่มีพี่น้องฝาแฝด คือเธอนั่นแหละ”
บุริศร์นึกถึงตอนแรกที่หาศพของเรณุกาไม่เจอ มีคนพูดว่าระเบิดไปพร้อมกับรถ แต่ตอนนั้นทำไมรถถึงได้ระเบิด เรื่องนี้ไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลมาตลอด วันนี้ลองคิดดู ทั้งหมดนี้อาจจะเป็นกลอุบายหลบหนีอย่างหนึ่งของเรณุกา
บางทีตอนแรกเธออาจคิดว่าหลังจากทำกับนรมนแบบนั้น บุริศร์จะไม่มีทางปล่อยตนเองไป ดังนั้นจึงหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง？
สีหน้าของนรมนมืดมน
คุณนายทวีทรัพย์ธาดาถูกเธอบังคับจนตาย ตนเองก็เกือบเป็นใบ้ตลอดชีวิต กิจจายิ่งเกือบไม่สามารถหายจากอาการออทิสติกได้
เรณุกาทำเรื่องเลวร้ายมากมายเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะยังมีชีวิตอยู่！จนแม้แต่ยังสามารถหลบอยู่เบื้องหลังคอยเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างของพวกเขา！
คิดถึงสิ่งนี้ นรมนเจ็บหน้าอกด้วยความโกรธ
ถ้าหล่อนโดนระเบิดตายไปตรงนั้น เธอก็จะลืมความแค้นไปทั้งหมด ในเมื่อตอนนี้เรณุกายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็จะไม่ปล่อยหล่อนไป！
บุริศร์รู้ว่าในใจของนรมนคิดอย่างไร เขาบีบมือเธอแน่นและกล่าวว่า： “วางใจเถอะ มีผมอยู่ด้วย”
“ฉันอยากจัดการเอง”
นรมนกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นถามนาวินว่า: “เรณุกาปรากฏตัวที่ตระกูลจันทรวงศ์เมื่อไหร่？”
“ประมาณหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นเธออีก เพียงแต่เรื่องนี้มีความบังเอิญมาก หลังจากคนนั้นเห็นเรณุกา ฉัตรยาก็ล้มป่วยลงอย่างไม่มีสาเหตุ จากนั้นตระกูลจันทรวงศ์เชิญมิลินหรือยมราชมารักษา สุดท้ายฉัตรยาทนไม่ไหว ส่วนมิลินก็หายตัวไป”
ได้ยินนาวินพูดแบบนี้ นรมนกับบุริศร์ก็อึ้งไปพร้อมกัน
หลายเดือนก่อน ตอนนั้นน่าจะเป็นช่วงที่เรณุกาเพิ่งจะแกล้งตาย เมื่อเธอกลับไปถึงตระกูลจันทรวงศ์ ฉัตรยาก็ป่วยลง จะมีเรื่องอะไรอยู่ข้างในไหม？
นภดลก็เคยพูด ว่าการตายของฉัตรยาดูลึกลับ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องนี้？
แถมรเมศยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลจันทรวงศ์อย่างไม่น่าเชื่อ？
หรือว่าห้าปีก่อนตนเองถูกทำให้เสียโฉม จากนั้นรเมศก็พาเธอไปทำศัลยกรรมกลายเป็นฉัตรยา ก็เป็นความต้องการของเรณุกา？
นรมนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกหวาดกลัว
ถ้าการคาดเดาทั้งหมดเป็นความจริง เรณุกาคนนี้น่ากลัวมากเกินไป！
เธอควบคุมทุกคนอย่างไม่รู้ตัว และเล่นกับทุกคนในกำมือของตนเอง คนแบบนี้ถ้าไม่เป็นเพื่อน ก็ต้องกลายเป็นศัตรู เป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับทุกคน
สีหน้าของบุริศร์ก็ดูไม่ได้
“เข้าใจแล้ว ตรวจสอบเบาะแสของมิลินต่อไป”
หลังจากบุริศร์วางสาย เขามองนรมน จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
นรมนกล่าวเสียงเบา： “คุณก็คือคุณ เธอก็คือเธอ พวกคุณต่างไม่เหมือนกัน ตอนนี้เธอติดค้างฉัน ฉันจะทวงกลับมา ถ้าคุณยังคิดถึงความสัมพันธ์แม่ลูก คุณไม่ต้องไปก็ได้ ฉันจะไปคนเดียว คุณสบายใจได้เลย ฉันจะไม่ตำหนิคุณ”
“พูดอะไรของคุณ ผมจะปล่อยให้คุณไปตระกูลจันทรวงศ์คนเดียวได้อย่างไร วันนี้ผมก็รู้ว่าตระกูลจันทรวงศ์เป็นสถานที่เลวร้าย แล้วจะให้คุณไปโดยไม่สนใจทุกสิ่งทุกอย่างเหรอ แล้วจากนั้นล่ะ？ผมยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม？หรือว่าในใจของคุณ ผมเป็นคนที่จัดการเรื่องอะไรไม่ได้เลย？”
คำพูดของบุริศร์ค่อนข้างแรง นรมนรู้ว่าเมื่อสักครู่ที่ตนเองพูดออกไปนั้นไม่ค่อยดี
เธอรีบกล่าวว่า： “คุณอย่ามาทะเลาะกับฉันดีกว่า คุณรู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”
“ผมเข้าใจ วางใจเถอะ คุณจะทำอะไร ผมให้คุณจัดการเอง คุณอยากล้างแค้นให้แก่ตัวเอง ผมก็ยอมรับได้ แต่เงื่อนไขแรกคือคุณจำเป็นต้องรับรองความปลอดภัยของตนเอง นี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าคุณทำไม่ได้ ผมยอมขังคุณไว้ในบ้านดีกว่า และให้ผมออกไปจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เอง”
ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนซาบซึ้งใจมาก
“ฉันรับรอง ฉันก็เป็นแม่คนหนึ่ง ฉันรู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไร คุณวางใจได้ ฉันจะระวังตัวให้มากขึ้น นอกจากนี้ยังมีคุณอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ？ฉันเชื่อว่าคุณไม่มีทางยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับฉันหรอกจริงไหม？”
สำหรับความเชื่อใจและการพึ่งพาอย่างไม่มีข้อแม้ของนรมน บุริศร์รู้สึกอบอุ่นหัวใจ
เขาเคยเกือบสูญเสียความไว้วางใจนี้ไป ยังดีที่ทุกอย่างไม่สายเกินไป
บุริศร์กอดนรมนไว้ในอ้อมแขนแน่น สูดดมกลิ่นหอมของเธอ กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า： “ในโลกของผมมีเพียงแค่คุณกับลูก ๆ คุณไม่สามารถทำลายโลกทั้งใบของผมได้เข้าใจไหม？”
“คุณก็คือทุกอย่างของฉัน”
นรมนอิงแอบในอ้อมแขนของบุริศร์อย่างมีความสุข
ทั้งสองจู๋จี๋กันอยู่พักหนึ่ง ถึงจะนึกถึงปัญหาใหญ่ นั่นคือพวกเขาจะไปตระกูลจันทรวงศ์อย่างไร？
“ตระกูลจันทรวงศ์หูตาเป็นสับปะรด พวกจะต้องทำอย่างไรถึงจะไม่ถูกคนอื่นพบเข้า？”
นรมนสับสน
บุริศร์ตอบเสียงเบา： “ไม่ว่าจะไปอย่างไรก็จะถูกพบเข้าอยู่แล้ว แทนที่จะแอบ ไม่สู้เข้าไปอย่างเปิดเผยดีกว่า อย่างไรก็ตามสิ่งที่พวกเขาต้องการคือให้พวกเราโยนตนเองลงไปในแห ทำไมถึงไม่ซ้อนแผนล่ะ ？”
นรมนอึ้งไปสักพัก จากนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า： “ คุณวางแผนไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม？”
“แน่นอน ผมไม่มีทางที่จะโยนตนเองลงไปในแหอย่างโง่ ๆ ”
“ปลิ้นปล้อน เจ้าเล่ห์！”
การประเมินของนรมนไม่ทำให้บุริศร์รู้สึกว่าไม่เหมาะสมใด ๆ ตรงกันข้ามเขากลับหัวเราะเสียงดัง