ตอนที่ 813
บทที่ 813 ที่นี่ต่างฟังคำพูดของฉัน
October 31, 2026
“ใครหน่ะ？”
ในที่สุดคนเฝ้าประตูก็เห็นพวกเขา จึงเดินเข้ามาไถ่ถาม
นรมนหัวเราะเบา ๆ ยังไม่ทันพูดออกมา ก็ได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างเคารพทันที： “คุณหนู？คุณหนูหายดีแล้วเหรอ？คนข้างคุณหนูเป็นใครครับ？”
สีหน้าของบุริศร์บึ้งตึงทันที
“แกมองไม่ออกหรือไง แกมองให้ดีสิ นี่คือคุณหนูของพวกแกหรือไง？”
ผู้ชายคนดังกล่าวมองนรมนหัวจดเท้า จากนั้นตอบว่า： “ คุณหนู ดูเหมือนคุณหนูจะอ้วนขึ้นนะครับ”
“แกมองให้ดี ๆ สิ！”
ความโกรธของบุริศร์เพิ่มขึ้นไม่หยุด
นรมนรีบดึงเขาเอาไว้
“ไม่มีประโยชน์หรอก คุณพูดกับพวกเขาไปก็ไม่ได้อะไร ตอนแรกที่ฉันเห็นฉัตรยาก็เป็นแบบนี้ เหมือนกับส่องกระจก ฉันเดาว่านี้คือจุดประสงค์สำคัญที่สุดที่ปีนั้นรเมศศัลยกรรมให้ฉันกลายเป็นฉัตรยา บางทีอาจมีคนคิดว่าฉันจะกลายเป็นตัวแทนของใครบางคนเข้าสักวัน ”
นรมนใช้เสียงที่ได้ยินแค่เพียงสองคนพูดกับบุริศร์
บุริศร์บีบมือของนรมนแน่น กล่าวเสียงเบาว่า： “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณก็คือคุณ ไม่มีทางเป็นตัวแทนของใครได้ ผมไม่ยินยอมแน่นอน！”
“ฉันเชื่อใจคุณ แต่เรื่องนี้เดาว่าไม่ได้ขึ้นอยู่ที่พวกเรา”
ในระหว่างที่พูด มีสามีภรรยาคู่หนึ่งเดินออกมาจากด้านใน เมื่อมองเห็นนรมนกับบุริศร์ ทั้งสองน้ำตาไหลพราก
“ฉัตรยา ฉัตรยาของแม่ ในที่สุดลูกก็กลับมา”
ผู้หญิงคนนั้นก้าวขึ้นมา กอดนรมนเอาไว้แน่น
ในขณะที่บุริศร์กำลังจะผลักผู้หญิงคนนี้ออกไป ก็มองเห็นแสงแฟลชไม่ไกล “แชะ” ทันใดนั้นเองนักข่าวจำนวนมากทะลักออกมา
“คุณฉัตรยา อาการป่วยของคุณหายดีแล้วเหรอคะ？”
“คุณฉัตรยา ได้ยินมาว่าคุณหมั้นหมายแล้ว อีกฝ่ายคือประธานรเมศจากบริษัทวัชโรทัย เป็นเรื่องจริงไหมคะ？”
“คุณฉัตรยา งานแต่งงานของพวกคุณจะจัดขึ้นเมื่อไหร่คะ？”
คำถามมากมายนับไม่ถ้วนทำให้นรมนกับบุริศร์แยกออกจากกัน
นัยน์ตาของบุริศร์เยือกเย็นทันที อยากพุ่งเข้าไปดึงนรมนออกมา กลับมองเห็นนรมนส่ายหน้าให้เขา
ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการให้เธอเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนมาก ถ้าเธอไม่เข้าไป ละครนี้จะแสดงอย่างไร？
บุริศร์เห็นนรมนเป็นเช่นนี้ ถึงแม้จะเป็นห่วงร่างกายของเธอมาก แต่นรมนเป็นคนรู้ตัวเองดี ไม่มีทางให้ตนเองต้องลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาจัดกำลังคนเอาไว้ด้านนอกแล้ว ภายใต้แรงผลักดันของทุกคน บุริศร์ถอนตัวออกจากวงล้อมที่ประตูบ้านของตระกูลจันทรวงศ์อย่างแนบเนียน
คู่สามีภรรยาตระกูลจันทรวงศ์เห็นบุริศร์ถูกเบียดออกไป และให้คนแอบพาบุริศร์ไปทันที
หลังจากคุณนายตระกูลจันทรวงศ์กอดนรมนร้องไห้สักพักหนึ่ง ก็รีบดึงนรมนมาปกป้องไว้ในอ้อมแขน ถึงแม้คนนอกเห็นว่าปกป้องเธอ แต่นรมนกลับรู้ว่า นี่คือการขู่บังคับอย่างหนึ่ง
เพราะมือของอีกฝ่ายบีบเอวบางของนรมนแน่น ใช้พละกำลังอย่างมาก
เพื่อลูกน้อยในท้อง นรมนเก็บเอาไว้ในใจ เธอต้องการเห็นว่าตระกูลจันทรวงศ์ตระกูลที่ใหญ่โตนี้จะมีลูกไม้อะไร
คุณนายตระกูลจันทรวงศ์อยู่ต่อหน้าสื่อมวลชน แกล้งทำเป็นพูดอย่างน่าสงสาร： “ขอบคุณทุกคนมากค่ะ ลูกสาวของฉันฉัตรยาเพิ่งจะรักษาร่างกายจนแข็งแรงเป็นปกติกลับมาจากข้างนอก กำลังวังชายังไม่ค่อยดีนัก หวังว่าทุกคนจะไม่กดดันเธอมากเกินไป ส่วนเรื่องการแต่งงานกับตระกูลวัชโรทัย หลังจากนี้พวกเราตระกูลจันทรวงศ์จะออกมาแจ้งกับทุกคน ตอนนี้ลูกสาวของพวกเราต้องการพักผ่อน ขอเชิญทุกคนกลับไปก่อนนะคะ”
นักข่าวจำนวนหนึ่งได้ยินคุณนายตระกูลจันทรวงศ์พูดเช่นนี้ ก็มีท่าทางเห็นอกเห็นใจ
“จริงด้วย ๆ คุณฉัตรยาสามารถรักษาตัวจนหายดีถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี พวกเราอย่ารบกวนคนในครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไว้วันหลังก็ได้”
“จริงด้วย ๆ วันหลังเถอะ”
คนเหล่านั้นจงใจชักจูง นักข่าวสลายตัวไปแล้ว ในเวลานี้ยังจะมีเงาของบุริศร์อยู่ที่ไหนอีก？
นรมนมองผู้หญิงตรงหน้า เธออายุประมาณสี่สิบ ดูแลตัวเองอย่างดี เพียงแต่ดูจากสายตาไม่กล้าที่จะมองไปที่นรมน
หลังจากทุกคนแยกย้าย ผู้หญิงคนนั้นกระซิบว่า： “ฉันรู้ว่าเธอไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้มาถึงตรงนี้ พวกเราก็ไม่มีทางเลือก ถ้าเธอยังอยากมีชีวิตออกไปจากที่นี่ ก็ร่วมมือกับพวกเราซะดี ๆ พวกเราก็อยากเล่นละครนี้ให้จบเร็ว ๆ แล้วฝังศพฉัตรยา”
นรมนหัวเราะอย่างไม่แยแส และไม่ได้พูดอะไร
ตอนนี้พูดอะไรก็สิ้นเปลือง
ดร.ฐานทัตเหลือบมองนรมน ต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนกับลูกสาวของตนเองจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ก่อนหน้านี้ว่าลูกสาวของตนเองไม่อยู่แล้ว เขาอาจจะจำนรมนผิดก็ได้
มองเห็นความรักของพ่อพรั่งพรูออกมาจากแววตาดร.ฐานทัต นรมนถอนหายใจและกล่าวว่า： “ฉันกับฉัตรยาเคยเจอกันมาก่อน นับว่าเป็นเพื่อนกัน ตราบใดที่พวกคุณไม่มากเกินไป ฉันจะรับรองความปลอดภัยของพวกคุณ”
“เธอกับฉัตรยาเป็นเพื่อนกัน？”
เห็นได้ชัดเจนว่าผู้หญิงคนนั้นแปลกใจมาก
“เป็นไปได้อย่างไร？ ฉัตรยาออกจากบ้านน้อยมาก เธอ……”
“พวกเราเคยเจอกันที่เมืองใต้ดิน”
ประโยคนี้ของนรมนทำให้สีหน้าผู้หญิงคนนั้นกับดร.ฐานทัตเปลี่ยนไปทันที
“นภดลอยู่ที่ไหน？ ฉันต้องการเจอเขา”
นรมนมาเพื่อนภดล วันนี้เห็นว่าพวกเขายังสามารถพูดคุยได้ จึงเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้
คุณนายตระกูลจันทรวงศ์นิ่งไปชั่วคราวก่อนจะกล่าวว่า： “อย่าเพิ่งพูดถึงนภดลเลย เข้าไปข้างในก่อนเถอะ ด้านนอกมีสายตามากมายจับจ้องอยู่ พวกเราอยู่ตรงนี้ต่อไปคงจะไม่ดี ถ้าเธอไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายของเธอ ทางที่ดีร่วมมือกับพวกเราซะ”