บทที่ 815 พวกคุณเลวทรามต่ำช้าเหลือเกิน

“ทำไม ？พวกแกกลัวเหรอ？”

นรมนมองพวกเขา ใบหน้างงงวย

“ให้เธอเข้าไปก็เข้าไปสิ จะพูดมากทำไม！”

มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งละอายใจจนโกรธขึ้นมา ผลักนรมนเข้าไปทันที

ลมเย็นปะทะหน้า

นรมนลูบแขนของตนเองอย่างไม่รู้ตัว

หนาวจังเลย！

ในห้องนี้คือห้องเย็นเหรอ？

เธอมองไปรอบ ๆ กลับมองไม่เห็นอะไร ชัดเจนว่าเป็นช่วงกลางวัน แต่ในนี้กลับมืดตึ๊ดตื๋อจนน่ากลัว

นรมนเอื้อมมือออกไปคลำบนกำแพง เมื่อคลำเจอสวิตช์ไฟก็กดเปิด และในขณะเดียวกัน ประตูห้องถูกปิดอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่ล็อกกลอนด้วยซ้ำ

ความแปลกประหลาดเหล่านี้ทำให้นรมนรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย แต่เธอยังแสร้งทำเป็นกล้าหาญเหลือบมองดู

หน้าต่างทั้งห้องปิดสนิท จนแม้แต่ดึงม่านผืนใหญ่สีดำมาปิดไว้ ถ้านรมนเดาไม่ผิด ภายในห้องนี้น่าจะติดตั้งเครื่องทำความเย็นเพิ่มเติม เพื่อไม่ให้ศพของฉัตรยาเน่าเปื่อย

ความกล้าหาญของนรมนยังมีค่อนข้างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอไม่คิดว่าฉัตรยาจะทำร้ายตนเอง ในเมื่อทั้งสองคนไม่ได้เป็นศัตรูกันจริงไหม？

พูดให้ถูกคือ พวกเขาก็นับว่าเป็นเพื่อนกัน

เธอเดินไปที่หน้าเตียงของฉัตรยาอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของฉัตรยา ก็ตกใจทันที เกือบจะทรุดลงไปกับพื้น ฉัตรยามีเลือดออกทางจมูกและปาก ใบหน้าดำ แค่มองก็รู้ว่าตายเพราะโดนวางยาพิษ

แต่นภดลบอกว่าฉัตรยาป่วยตายไม่ใช่เหรอ？

และถ้าโดนวางยาพิษ การใช้เลือดของนภดลช่วยชีวิตฉัตรยาไม่ได้เป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายเหรอ？ ทำไมต้องไปเชิญมิลินมาด้วย？

นรมนไม่เข้าใจ และคิดไม่ออก

เธอกลืนน้ำลาย เอื้อมไปจับมือของฉัตรยาเบา ๆ

ร่างกายของฉัตรยาแข็งไปแล้ว เพราะความเกี่ยวพันของเครื่องทำความเย็นจึงยังรักษาสภาพเอาไว้อย่างดี แต่นรมนกลับรู้สึกว่าเป็นการเหยียดหยามฉัตรยามาก ๆ

หรือการโดนยาพิษของฉัตรยามีความเกี่ยวข้องกับเรณุกา？

นรมนไม่เข้าใจ และไม่มีโอกาสได้ไถ่ถาม

“ฉัตรยา พวกเราจากกันที่เมืองใต้ดิน คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการจากกันชั่วนิรันดร์ เธอวางใจได้เลย ไม่ว่าเธอได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างไร ฉันจะช่วยเธอล้างความอัปยศให้เอง และฉันรับปาก ฉันจะช่วยนภดลออกมา ให้เธอจากไปอย่างหมดห่วง”

นรมนกระซิบ

เธอรู้ว่าในห้องนี้ต้องมีเครื่องดักฟังแน่นอน แต่เสียงของเธอเบามาก เบาจนตนเองก็แทบจะไม่ได้ยิน เธอไม่เชื่อว่าหูของเรณุกาจะดีขนาดนั้น

ที่นี่มีทุกอย่าง แต่ทุกอย่างเป็นของฉัตรยา

นรมนเข้าใจอย่างยิ่ง เรณุกาวางแผนให้ตนเองสวมรอยฉัตรยาจริง ๆ ให้กลายเป็นคนตระกูลจันทรวงศ์ จากนั้นแต่งงานกับรเมศ

ถ้าบอกว่าห้าปีก่อนหญิงแก่คนนี้วางแผนนี้ เธอก็เก่งเรื่องการวางแผนมากเกินไป

ห้าปีก่อน เธอยังเป็นลูกสะใภ้ตระกูลโตเล็ก ตอนนั้นเรณุกาไม่ได้ตัดสินใจให้เธออยู่ในตระกูลโตเล็กต่อไป

ถ้าไม่ใช่เพราะหลังจากห้าปีตนเองต้องกลับมาหาบุริศร์เพื่อกมล นรมนไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นอย่างไร จะกลายเป็นหุ่นเชิดของเรณุกาไหม？

เพียงแต่เธอไม่เข้าใจ ฉัตรยาคือลูกตระกูลจันทรวงศ์ ทำไมถึงกลายเป็นเบี้ยที่ถูกโยนทิ้ง？

บางทีแม่ของฉัตรยาอาจจะให้คำตอบเธอได้ แต่ตอนนี้เดาว่าเธอคงจะไม่สามารถเจอได้

เครื่องปรับอากาศเปิดเต็มที่ นรมนรู้สึกว่าจะแข็งไปทั้งตัวแล้ว

เธอถูแขนตนเองไปมาด้วยฝ่ามือไม่หยุด มองซ้ายมองขวา รู้สึกทนไม่ไหวจริง ๆ จึงวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของฉัตรยาหาเสื้อผ้าออกมาคลุมร่างกายเอาไว้

หลังจากรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้าง นรมนนั่งลงบนพรม มองดูห้องที่ตกแต่งอย่างตระการตา นึกถึงโชคชะตาของฉัตรยา ก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

คนด้านนอกไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของนรมนก็แปลกใจ เคารพในความกล้าหาญของนรมน เข้าใกล้ประตูอย่างสอดรู้สอดเห็น เคาะประตูและถามว่า： “เฮ้ คนข้างในยังหายใจอยู่ไหม？”

นรมนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ： “แกเข้ามาดูเองสิ？”

“อย่าเลย เธอเฝ้าไปเองเถอะ ฉันจะบอกเธอให้ กลางดึกจะมีผีหลอก เธอสวดมนต์เอาไว้ให้เยอะ ๆ เถอะ”

พูดจบ ด้านนอกเงียบสงัดในชั่วพริบตา

ผีหลอก？

นรมนหัวเราะอย่างไม่แยแส บนโลกใบนี้มีคนหลายคนที่น่ากลัวกว่าผี ถ้าผีหลอกจริง เธออยากจะรู้ว่าฉัตรยาตายอย่างไร

เวลาผ่านไปนาทีต่อวินาที