บทที่ 816 ฉันโชคดีตลอดแหละ

นรมนมองคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ คิดว่าตนเองพูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ความคิดกับจิตใจของคนคนนี้บิดเบี้ยวไปแล้ว

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์กลับเหมือนนำความแค้นเคืองทั้งหมดระบายไปที่นรมน เหมือนกับว่าเพราะการมีอยู่ของนรมน ทำให้ลูกสาวของเธอต้องตาย

เธอเห็นนรมนไม่พูดอะไร จึงรีบก้าวขึ้นมากระชากคอเสื้อของนรมน กล่าวอย่างโหดเหี้ยม： “ในเมื่อเธอเข้ามาในนี้ นอกจากตายถึงจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้ พวกเรามีวิธีให้นภดลต่อชีวิตให้ฉัตรยา แน่นอนว่ามีวิธีให้แกตายอยู่ที่นี่”

“ถ้าตอนนี้ฉันตาย เกรงว่าเรณุกาคงไม่ปล่อยเธอไปหรอกนะ”

นรมนกล่าวอย่างเย็นชา

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้ มองออกว่าเธอกลัวเรณุกาอย่างยิ่ง

นรมนกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา： “แม่ที่ปกป้องลูกของตัวเองไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาเอะอะโวยวายตรงหน้าฉัน？แม้แต่คุณสมบัติความเป็นแม่คุณยังไม่มีเลย！ถ้าไม่สามารถให้ชีวิตทั้งหมดแก่เธอได้ ตอนแรกจะคลอดออกมาทำไม？ในเมื่อคลอดออกมาแล้ว ทำไมถึงปกป้องเธอไม่ได้อีก？ถึงแม้ว่าเรณุกาจะให้เธอตายแล้วยังไงล่ะ？ถึงแม้ว่าเธอต้องการแสวงหาความสุขของตัวเอง ต้องการหนีไปกับนภดลแล้วยังไงล่ะอินเทอร์เน็ตถ้าเป็นฉัน แม้จะต้องสู้จนตายกันไปข้างหนึ่ง ฉันก็จะไม่ให้ลูกสาวของฉันตายด้วยน้ำมือของตนเอง คุณน่าจะรู้ว่าตอนนั้นฉัตรยาหมดหวังมากแค่ไหน？และเธอเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน？และสิ่งเหล่านี้พวกคุณที่เป็นพ่อแม่หยิบยื่นให้เธอ！”

นรมนผลักคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ออกไป

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ทรุดลงไปบนพื้นทั้งตัว มองร่างของฉัตรยาบนเตียงร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก

นรมนกลับไม่มีความรู้สึกเห็นใจเธอ

แม่ที่สามารถฆ่าลูกของตนเองได้ ยังมีความเป็นคนอยู่เหรอ？

สำหรับนรมน ถึงแม้ตอนนี้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์จะใช้ความตายเพื่อขอโทษเธอก็ไม่ยกโทษให้

ไม่รู้ว่าเรณุกามายืนอยู่ตรงหน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอได้ยินสิ่งที่นรมนพูดทั้งหมด จึงปรบมืออย่างอดไม่ได้

“ดี เยี่ยมมาก！ในเมื่อแกสามารถทำเพื่อลูกสาวของตัวเองโดยไม่สนใจว่าจะอยู่หรือตาย งั้นแกก็จะยอมแต่งงานกับรเมศอย่างเชื่อฟังแล้วใช่ไหม？ ในเมื่อเปรียบเทียบกับความตาย แกแต่งงานออกไปน่าจะสบายกว่าเยอะ”

เมื่อคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ได้ยินเสียงของเรณุกา ก็หน้าซีดทันที

เธอขดตัว รีบเงียบทันที เหมือนกับคนรับใช้ยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้าส่งเสียง

เรณุกาเห็นเธอมีท่าทางคับอกคับใจเช่นนี้ จึงกล่าวอย่างไม่พอใจ： “โชคดีนะที่แกเป็นเมียของดร.ฐานทัต คิดไม่ถึงว่าจะสู้คนนอกไม่ได้ อับอายขายหน้าวงศ์ตระกูลอย่างยิ่ง！ไสหัวกลับไปห้องของแกซะ！ถ้าให้ฉันเห็นแกอยู่ที่นี่อีก ฉันรับรองว่าฉัตรยาจะไม่เหลือแม้แต่ศพ”

“อย่า อย่านะคะ ฉันไปแล้ว！ฉันรับรองว่าจะไม่มาอีก！”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตกใจจนหน้าซีดขาว

เธอมองร่างของฉัตรยา จากนั้นออกไปโดยไม่หันกลับมา

นรมนไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเรณุกามีอะไรจึงสามารถทำให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์กลัวจนกลายเป็นแบบนี้ไปได้ แต่ในตอนนี้เธอเกลียดหญิงชราคนนี้มากจริง ๆ

“ฉันแต่งงานได้ แต่ฉันอยากเจอนภดล”

“เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเจรจาข้อตกลงกับฉัน！”

เรณุกาพูดอย่างไม่แยแส ไม่คิดจะให้โอกาสใด ๆ กับนรมน

นรมนกลับหัวเราะอย่างเย็นชาและกล่าวว่า： “จริงเหรอ？ แกแน่ใจ？แกคิดว่าไม่มีใครรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกทำเหรอ？ถ้าฉันไม่ได้เห็นนภดล อย่าพูดถึงแต่งงานกับรเมศเลย ถึงแม้จะต้องตายอยู่ที่นี่ ฉันก็จะทำให้แกกับตระกูลจันทรวงศ์เผยโฉมหน้าที่แท้จริงให้โลกได้รับรู้”

“แกเนี่ยนะ？”

“ใช่ ฉันเอง ฉันไม่มีความสามารถอะไร แต่ฉันสามีที่รักฉันมาก และยังมีลูกชายที่ฉลาดเป็นกรดแกคงไม่คิดว่าฉันเข้ามาแบบนี้แล้วจะยอมให้แกกดขี่ฉันจริง ๆ ใช่ไหม？ดูเหมือนแกจะลืมไป บุริศร์กับกานต์ต่างเป็นอัจฉริยะทางคอมพิวเตอร์ ตั้งแต่ฉันเข้ามาในตระกูลจันทรวงศ์จนถึงตอนนี้ทุกอย่างที่แกพูด ได้ถูกพวกเขาถ่ายเอาไว้หมดแล้ว ถ้าฉันยังไม่ได้เจอนภดล ภายในหนึ่งนาที คลิปวิดีโอเหล่านี้จะถูกเผยแผ่บนอินเทอร์เน็ต ถึงตอนนั้น สมาชิกในตระกูลจันทรวงศ์ทุกคนจะถูกเปิดเผย ไม่เชื่อแกก็ลองดูได้”

ในขณะที่พูดนรมนก็หยิบสร้อยคอออกมาจากคอเสื้อ ซึ่งกล้องรูเข็มบนสร้อยคอทำให้เรณุกาสีหน้าเปลี่ยนทันที

“นังสารเลว！”

นรมนรู้ หากต้องการจะให้นภดลออกมา เธอจำเป็นต้องเสียสละสิ่งของบางอย่าง

บุริศร์ให้ตนเองใส่เอาไว้เพื่อรู้ตำแหน่งของเธอได้ทุกที่ทุกเวลา แต่ผ่านไปแล้วหนึ่งคืน บุริศร์ยังไม่บุกเข้ามา สามารถเห็นได้ว่าการป้องกันการรุกรานของเรณุกาแน่นหนามาก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอจะให้บุริศร์เสี่ยงอันตรายเพื่อตนเองได้อย่างไร？แทนที่จะเป็นเช่นนี้ ไม่สู้ช่วยนภดลออกมาก่อนดีกว่า ถึงแม้ตนเองจะต้องตายที่นี่จริง ๆ ก็อยากให้นภดลมีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ เพราะเธอติดค้างนภดล

แววตาของเรณุกาในตอนนี้แทบอยากจะกินนรมนเข้าไป แต่เธอก็รู้ว่า ในเมื่อนรมนกล้าหยิบสิ่งนี้ออกมา แน่นอนว่าทางฝั่งบุริศร์ต้องมีการเตรียมพร้อมจริง ๆ

เป็นเธอที่ชะล่าใจ！

คิดไม่ถึงว่านรมนกับบุริศร์จะมีความกล้าหาญมากเช่นนี้

เรณุกาสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้ง จากนั้นถึงจะกล่าวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว： “ได้ ฉันจะให้แกเจอกับนภดล แต่แกคิดว่าได้เจอแล้วจะช่วยมันออกไปได้จริงเหรอ？แกยังเอาตัวเองไม่รอด อย่าคิดเพ้อเจ้อไปเลย”

“นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวข้องกับแก ฉันเพียงแค่อยากเจอนภดล”

นรมนพูดอย่างเด็ดขาด ไม่กลับคำใด ๆ

ถึงแม้เรณุกาจะไม่เต็มใจ แต่ยังให้คนพานรมนไปเจอกับนภดล

ในที่สุดนรมนถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอมองกล้องรูเข็ม หัวเราะอย่างขมขื่น เธอรู้ว่า ทางฝั่งบุริศร์ต้องบ้าคลั่งไปแล้วแน่นอน แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงปล่อยให้มันเป็นไปตามทางที่ควรจะเป็น

เรณุกาให้คนเก็บสร้อยจากมือของนรมน แต่นรมนกลับถอยหลังและกล่าวว่า： “เมื่อได้เจอกับนภดล ฉันจะให้แกแน่นอน แต่ตอนนี้แกอย่างคิดแย่งไป เพราะไม่อย่างนั้น ฉันไม่กล้ารับประกันว่าบุริศร์จะส่งคลิปออกไปหรือเปล่า ถ้าไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน แกคิดว่าฉันกับบุริศร์จะโยนตัวเองลงแหแบบนี้เหรอ！”

“นรมน ทางที่ดีแกควรภาวนาให้แกสามารถโชคดีแบบนี้ไปได้ตลอดนะ！”

เรณุกากัดฟันกรามกล่าว อย่างจะสับนรมนให้เป็นชิ้น ๆ

นรมนกลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม： “สบายใจได้ ฉันโชคดีตลอดแหละ ไม่เชื่อพวกเราก็รอดูได้เลย”

“ไสหัวไปซะ！”

เรณุกาโกรธตัวสั่น

ส่วนนรมนกลับหัวเราะอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ

เธอออกไปจากห้องกับบอดี้การ์ด

เมื่อแสงแดดด้านนอกตกกระทบบนร่างกาย นรมนถึงจะรู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอยู่

ภายในห้องหนาวเย็นมากจริง ๆ ถ้าอยู่ในนั้นต่อไป เธอกลัวเหลือเกินว่าจะรักษาลูกในท้องเอาไว้ไม่ได้

สูดลมหายใจเข้าลึก นรมนเดินตามบอดี้การ์ดมาถึงหลังภูเขาจำลอง ที่นี่มีประตูลับหนึ่งบาน ถ้าบอดี้การ์ดไม่ได้นำทางมา นรมนคงจะมองไม่เห็นจริง ๆ