บทที่ 820 บุริศร์ แกรู้จักผิดชอบชั่วดีไหม

“บุริศร์ นรมน พวกแกจะไปแบบนี้เลยเหรอ? หรือว่าไม่สนใจความเป็นความตายของเพื่อนร่วมชั้นเลยหรือไง？”

เสียงของเรณุกาดังขึ้น ทำให้ฝีเท้าของบุริศร์หยุดลงทันที

นรมนรู้ว่า ตอนนี้เรณุกาเป็นดั่งหลุมของบุริศร์ อย่ามองเพียงใบหน้าที่เย็นชาไร้น้ำใจของเขา แต่สำหรับแม่คนนี้ เขาใช้หัวใจของเขาจริง ๆ น่าเสียดายที่เรณุกาไม่คู่ควรต่อความจริงใจของเขา

เธอบีบมือของบุริศร์แน่น กลัวว่าบุริศร์จะทำตามคำพูดของเรณุกา

ความรู้สึกของบุริศร์แปรปรวนจริง ๆ แต่เขายังจำได้ว่าเรณุกาทำอะไรเอาไว้บ้าง ดังนั้นจึงข่มความรู้สึกแปรปรวนเอาไว้ และมือเล็กที่อ่อนแอไร้กระดูกของนรมนทำให้เขาเข้าใจว่าตนเองควรจะเห็นค่าอะไร

บุริศร์ยิ้มให้นรมน จากนั้นค่อย ๆ หันกลับไป

นรมนกลัวว่าบุริศร์จะถูกวางแผน จึงหันตามไปด้วย กลับมองเห็นกิมจิแขนขาไร้เรี่ยวแรงถูกคนพยุงเอาไว้ตรงนั้น เหมือนกับว่ากระดูกหักหมดแล้ว

เลือดไหลออกมาจากหน้าผากของกิมจิทีละหยด ๆ

นรมนรู้สึกทุกข์ใจขึ้นมาทันที

ถึงแม้ผู้ชายคนนี้จะทรยศตนเอง แต่สุดท้ายเขาต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะตนเองกับบุริศร์

นรมนเกิดความใจร้อนอยากจะเข้าไปช่วยชีวิตเขา กลับถูกบุริศร์ดึงสองมือเอาไว้แน่น

“เรณุกา เธอหมายความว่าอะไร？ ใช้คนของตัวเองมาข่มขู่พวกเรา เธอไม่คิดว่ามันน่าหัวเราะเหรอ？”

ตอนนี้บุริศร์ไม่เรียกว่าแม่อีกต่อไป ในชั่วพริบตาที่เขาพูดว่าจะล้มเลิกอาณาจักรรัตติกาล เรณุกาก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของเขาอีกต่อไป

เรณุกาเดินออกมาจากความมืด

ข้างกายของเธอมีบอดี้การ์ดติดตามมากมาย ทำให้คนรู้สึกเอิกเกริก แต่นรมนรู้ว่า เธอหวาดกลัว

เธอกลัวบุริศร์ฆ่าตนเอง

“เรณุกา แกกล้าเดินออกมาคนเดียวเผชิญหน้ากับพวกเราตัวไหม？”

นรมนมองเรณุกาอย่างยั่วยุ

เรณุกากัดฟันอย่างโมโห กลับไม่ติดกับดัก

“นรมนเก็บคำพูดหยาบคายของแกไปซะ คำพูดหยาบคายของแกช่วยชีวิตกิมจิไม่ได้หรอก”

“ทำไมฉันต้องช่วยเขา ？เขาไม่ใช่คนของแกหรือไง？”

นรมนเข้าใจความหมายตอนที่บุริศร์ดึงตนเองเอาไว้ จึงยิ้มอย่างสวยงาม ราวกับว่าไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียว

เรณุกาแปลกใจเล็กน้อย อาจคิดไม่ถึงว่านรมนจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้

ในความทรงจำของเธอ นรมนจิตใจเมตตา อ่อนแอแต่กลับแข็งแกร่ง จนแม้แต่ใจนักเลงด้วยซ้ำ ตอนนี้ทำไมถึงไม่สนใจความเป็นความตายของกิมจิ？

“นรมน แกอย่าลืมสิ ถ้าไม่มีกิมจิ แกไม่มีทางพานภดลออกไปได้ และยิ่งไม่มีทางได้กลับมาเจอกับบุริศร์”

“แล้วไง？”

นรมนมองเรณุกาอย่างน่าขำ

เรณุกาหดหู่ใจทันที

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่ติดกับดักของตนเองนะ？

“แล้วไงอะไร？แกไม่ได้เห็นกิมจิเป็นเพื่อนเหรอ？เขาทำเพื่อแกจนเป็นแบบนี้ แกจะไม่สนใจไยดีเขาเลยเหรอ？”

นรมนหัวเราะ มองเรณุกา มองกิมจิ จากนั้นจึงกล่าวออกมาอย่างเย็นชา： “ไม่ซื่อสัตย์เพียงครั้งเดียวก็เชื่อไม่ได้อีกต่อไป หรือแกไม่เคยได้ยินประโยคนี้？บางทีก่อนที่จะไปเมืองใต้ดิน ฉันยังเห็นกิมจิเป็นเพื่อน จนแม้แต่เสี่ยงชีวิตของฉันเพื่อช่วยเขา แต่ตั้งแต่ที่เขายืนอยู่ข้างแก เขาก็ทรยศฉัน ไม่คู่ควรที่จะเป็นเพื่อนของฉัน ถึงแม้ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาจะช่วยฉัน แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เขาคือคนของแก แกคิดจะทำอะไร ไม่ต้องมาบอกฉัน ฉันจะไม่ขัดขวางอะไรทั้งนั้น เชิญแกตามสบาย”

พูดจบ นรมนก็ดึงมือบุริศร์หันตัวเดินไป

หัวใจของกิมจิเหมือนถูกมีดกรีดอย่างเจ็บปวด

เขาเคยอยู่ใกล้หัวใจของนรมนขนาดนั้น ใกล้จนเพียงแค่เขายื่นมือออกไปก็สามารถคว้านรมนเอาไว้ได้ แต่เขากลับละทิ้งมัน

การเลือกที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว ทำให้เขาต้องจมอยู่กับความเสียใจไปตลอดชีวิต

วันนี้มองเห็นแผ่นหลังของนรมน ราวกับว่ากิมจิยังสามารถนึกถึงใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนรมนที่ยิ้มให้แก่เขาเหมือนดอกไม้

เธอเคยมองตนเองอย่างอ่อนโยนแบบนั้น เคยมอบชีวิตและความปลอดภัยไว้ในมือของเขา น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เห็นคุณค่า

บนโลกใบนี้ไม่มียารักษาความเสียใจให้กิน ถ้ามี ถึงแม้จะต้องล้มละลาย เขาก็จะเลือกยืนอยู่เคียงข้างนรมนเป็นอันดับแรก แม้จะต้องทรยศเรณุกาที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็กก็ยอม

น่าเสียดาย ทุกอย่างสายไปแล้ว

แววตาของกิมจิเปล่งประกายความหลงใหลและความเสียใจ

เรณุกาเห็นนรมนไม่คิดจะหันหลังกลับมา จึงใช้ไม้เท้าฟาดไปที่ร่างกายของกิมจิด้วยความโมโหอย่างห้ามไม่ได้

“ไอ้สิ่งของไร้ประโยชน์！แกทำเพื่อมันอย่างไม่คิดถึงชีวิต แกดูสิว่ามันมีทัศนคติกับแกอย่างไร？ตอนนี้แกยังคิดว่าการทรยศฉันเพื่อช่วยชีวิตมันคือทางเลือกที่ถูกต้องไหม？”

เสียงของเรณุกาดังมาก เหมือนกับจงใจให้นรมนได้ยิน และเหมือนกับจงใจกระตุ้นอารมณ์ของนรมน

ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไร ฝีเท้าของนรมนหยุดลงทันที