บทที่ 835 นายไม่กลัวกรรมตามสนองเหรอ

คำถามของพฤกษ์ไม่ได้รับคำตอบ พวกเขาบอกเขาว่าธัญญาได้รับการประกันตัว และไม่มีการพูดถึงอีก

พฤกษ์ยังอยากจะถามอะไรอีก อีกฝ่ายส่งเขาออกไปอย่างสุภาพแล้ว

พฤกษ์ไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง ในฐานะลูกชาย ธัญญาได้รับการประกันตัวแล้ว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในฐานะน้องชายของบุริศร์ เขารู้สึกกังวลอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าธัญญาได้รับการปล่อยตัว เนเรื่องที่ดีหรือไม่ดี

เมื่อพฤกษ์ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ชณะพลโผล่ออกมาและลากพฤกษ์เข้าไปในตรอก

เขาดูโทรมกว่าตอนที่เขาเป็นหมอมาก

"เอาเงินมาให้ฉันหน่อย ฉันอยากไปต่างประเทศ"

ชณะพลเอื้อมมือไปหาพฤกษ์

พฤกษ์มองชายที่เลือดครึ่งหนึ่งของเขามีความเกี่ยวข้องกับเขาด้วยความะรู้สึกรังเกียจในใจจริงๆ

"คุณออกมาได้ยังไง? คุณได้รับการประกันตัวด้วยเหรอ? ใครเป็นคนประกันตัว? แล้วแม่ของผมอยู่ที่ไหน?"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของพฤกษ์ ชณะพลก็ไม่พอใจอย่างมาก

"ทำไมนายถึงมีคำถามมากมายขนาดนี้? ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนประกันตัวเธอ? ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไปไหน? บางทีอาจจะหนีตามเงินก้อนใหญ่ไปที่ไหนสักที่ ผู้หญิงคนนั้นไว้ใจไม่ได้จริงๆ เธอหนีไปแล้ว ดูฉันตอนนี้สิ สิ้นเนื้อประดาตัว เพราะเธอ ทำให้ฉันต้องเสียอาชีพ ชื่อเสียงก็พังทลาย ตอนนี้ฉันยากจนมาก นายเป็นลูกชายของเธอ นายต้องชดเชยให้ฉันสิ! คืนนี้ฉันจะออกเดินทางแล้ว"

ท่าทีของชณะพลจุดประกายความโกรธของพฤกษ์

"ลูกชายของเธอ? เธอคนเดียวสามารถให้กำเนิดลูกได้เหรอ? ผมโตมาขนาดนี้ คุณทิ้งผมไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คุณให้อะไรผม? แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาขอเงินผม?"

"ก็สิทธิของพ่อที่ให้ชีวิตนี้แก่นายไง!"

ชณะพลหยิ่งผยองมากขึ้น

พฤกษ์คว้าคอเสื้อของเขาด้วยความเยาะเย้ย และมือทั้งสองข้างใช้แรงขึ้นเล็กน้อย จนเท้าของชณะพลลอยขึ้นจากพื้น

"นายๆๆ นายกล้าทำแบบนี้กับพ่อตัวเองเหรอ! นายไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง?"

"คุณยังไม่กลัว แล้วผมจะกลัวทำไม? บอกมา ใครประกันตัวคุณ?"

ความเฉยเมยและความรุนแรงของพฤกษ์ทำให้ชณะพลรู้สึกกลัวขึ้นมา

เขาพูดอย่างสั่นๆ ว่า "ฉันไม่รู้ แต่มีคนบอกฉันว่าฉันได้รับการประกันตัวแล้ว และขอให้ฉันออกไปให้เร็วที่สุด ฉันก็ได้ออกมาแล้ว สถานที่อย่างคุกไม่ใช่สถานที่สำหรับคน ตราบใดที่มีคนให้ฉันออกมา ก็ไม่สำคัญหรอกว่าเป็นใคร"

พฤกษ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

คือใครกัน?

ใครแอบประกันตัวให้ชณะพลและธัญญา?

อีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไร?

"คุณกำลังจะไปไหน?"

"ไปต่างประเทศ ในประเทศฉันมีชื่อเสียงที่ไม่ดีแล้ว ฉันไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ ฉันจะไปต่างประเทศ นายเป็นลูกชายของฉัน นายต้องให้เงินกับฉัน"

การที่ชณะพลพูดแบบนั้น ทำให้พฤกษ์รู้สึกดูถูกเหยียดหยามมาก แต่เพื่อที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร พฤกษ์จึงพูดอย่างเย็นชา "ผมจะให้คุณ 2 แสน และหลังจากนี้ไม่ว่าคุณจะอยู่หรือตายจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผมอีก"

"แค่ 2 แสน? ฉันให้ชีวิตนาย เพื่อที่นายจะได้ติดตามบุริศร์เพื่อที่จะคุยโวโอ้อวดได้ นายให้ฉันแค่ 2 แสนเท่านั้น?"

"ถ้าคุณต้องการก็รับมันไว้ แต่ถ้าไม่ เงินสักบาทก็จะไม่ได้ คุณก็อดตายเอาเถอะ"

หลังจากพฤกษ์พูดจบ เขาก็เหวี่ยงชณะพลลงกับพื้น

ดวงตาของชณะพลโหดเหี้ยมขึ้นมา แต่ก็หายวับไปทันที

"ต้องการๆๆ ถือว่าฉันโชคร้ายล่ะกัน รีบเอาเงินมาให้ฉันเร็วๆ สิ"

"คิดว่าผมจะพกเงิน 2 แสนไว้กันตัวเหรอ? คุณไปหาที่พักพักซะ แล้วผมจะส่งให้ภายในสองชั่วโมง"

หลังจากพฤกษ์พูดจบ ก็หันตัวกลับและจากไป

ชณะพลคว้าแขนของเขาและพูดว่า "ฉันตามนายไปกดเงินด้วยก็ได้แล้วนี่? แล้วตอนนี้ฉันจะไปที่ไหนได้? ฉันเป็นแค่หนูข้างถนน ไม่มีที่ให้ไปทั้งนั้น ไม่งั้นฉันจะไปต่างประเทศเพื่ออะไร?"

"คุณไม่กลัวว่าบุริศร์จะเห็นคุณ และเอาโทษคุณหรือไง? ฉันจะรายงานให้บุริศร์ทราบ"

คำพูดของพฤกษ์ทำให้ร่างกายของชณะพลสะดุ้ง

เขายังคงกลัวบุริศร์อยู่บ้าง แต่เมื่อคิดว่าที่ตัวเองต้องมาเป็นแบบนี้ ก็เกิดจากบุริศร์และนรมน เขาก็โกรธขึ้นมา อย่างไรก็ตามตัวเขาเองไม่ได้มีอิทธิพลไปกว่าเขา และตอนนี้เขาทำได้เพียงออกจากที่นี่ไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

พฤกษ์เห็นท่าทางของชณะพล และรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ทำเหมือนไม่เห็นอะไรเลย

ชณะพลครุ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า "งั้นก็ได้ ฉันจะรอนายอยู่ในโรงแรมเล็กๆ ข้างๆ บริษัท ของนาย นายจะเบี้ยวฉันไม่ได้นะ ไม่งั้น......"

"คุณเอาเวลาข่มขู่ผม ไปคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไรดีกว่า มีเงินอย่างเดียวแต่ไม่มีคนพาคุณไป คุณก็ออกไปจากเมืองชลธีไม่ได้หรอกนะ"

จู่ๆ คำพูดของพฤกษ์ก็ทำให้ใบหน้าของชณะพลกังวล

พฤกษ์ไม่สนใจปัญหาของเขา เขาเพียงแค่ยกเท้าขึ้นและออกจากตรอก ในตอนที่เขาหัวตัวกลับ พฤกษ์ก็แสดงสัญลักษณ์มือ เพื่อบอกให้ผู้คุ้มกันสองคนเดินตามเขาไปทันที

"ท่านประธานมีอะไรครับ?"

"ตามเขาไป และดูว่าเขาติดต่อใคร ฉันต้องได้รู้อย่างละเอียด"

"ครับ"

เมื่อเห็นว่าผู้คุ้มกันติดตามชณะพลไปแล้ว พฤกษ์ก็หันหลังและกลับไปที่บ้านใหญ่ตระกูลโตเล็ก

บุริศร์ยังคงทำงานอยู่ และนรมนก็ยังคงพักผ่อนอยู่ หลังจากงานของตระกูลจันทรวงศ์ นรมนรู้สึกเหนื่อยไม่น้อย และอยากจะนอนพัก

พฤกษ์มาที่ห้องหนังสือ และเคาะประตู

"เข้ามาได้"