บทที่ 834 ฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ

นรมนลุกจากอ้อมแขนของบุริศร์ และมองไปที่เมืองชลธีที่สวยงามแห่งนี้ ทันใดนั้นในใจก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา

แน่นอนว่าความรักอยู่ที่ไหนบ้านอยู่

เมื่อบุริศร์เห็นท่าทางนรมน เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "มีความสุขใช่ไหมที่ได้กลับมา?"

"ค่อ ฉันรู้สึกว่าอากาศที่นี่ดีมากๆ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ใช้เวลาอยู่ที่บ้านสักพัก"

"ดีค่ะ"

นรมนและบุริศร์พูดกันด้วยเสียงเบาๆ ส่วนปาณีก็มองไปข้างนอกด้วยความสุข และพูดว่า "สวยมากๆ! เมืองริมทะเลสวยแบบนี้นี่เอง"

"ใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวให้นภดลพาเธอออกไปเดินเล่น"

คำพูดของนรมนทำให้นภดลขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ผมต้องปกป้องคุณ"

"มีบุริศร์อยู่ นายไม่ต้องปกป้องฉันหรอก นายพาปาณีไปทำความคุ้นเคยกับเมืองชลธีสักหน่อย เวลาเธอออกไปข้างนอกจะได้ไม่หลงทาง"

นรมนพูดเบาๆ

แม้ว่านภดลจะขัดขืนเล็กน้อย แต่เนื่องจากนรมนพูด เขาก็ได้แต่เงียบ และรับคำสั่งมา

เมื่อบุริศร์เห็นนรมนทำเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ขอให้ภรรยาของเขามีความสุขก็พอ

หลังจากที่เครื่องบินลงจอด นรมนก็ถูกบุริศร์โอบและลงจากเครื่องบิน

พฤกษ์ได้รออยู่แล้ว

ในช่วงเวลานี้ พฤกษ์ก็ได้ฟื้นคืนสภาพเดิมจากเรื่องของธัญญาแล้ว และตอนนี้พฤกษ์ได้กลายเป็นคนที่มีความสามารถไปแล้ว

เมื่อนรมนเห็นท่าทางของพฤกษ์ ก็ดีใจแทนเช่นนี้

"ประธานบุริศร์ คุณนาย ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ"

พฤกษ์หยิบเสื้อคลุมและส่งให้บุริศร์

บุริศร์ส่งให้ปาณีเพื่อไว้บนร่างของนรมน

จู่ๆ นรมนก็รู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่าง

"ที่จริงอากาศแบบนี้ไม่จำเป็นต้องใช้เสื้อคลุมก็ได้นะคะ"

คำพูดของนรมนถูกปฏิเสธบุริศร์กลับไป

"หมอบอกว่า คุณอยู่ในห้องเย็นมานานเกินไป แม้ว่าปาฏิหาริย์จะทำให้คุณไม่เป็นอะไร แต่เพื่อความปลอดภัย รักษาความอบอุ่นไว้ก็ดีกว่า"

"ก็ได้ค่ะ"

นรมนจะพูดอะไรได้อีก?

บุริศร์ได้ย้ายหมอออกไปแล้ว และเธอไม่อยากผู้ชายคนนี้กังวลอีกต่อไป

หลังจากที่ขึ้นรถกันแล้ว พฤกษ์ก็ไปข้างหน้าเพื่อขับรถ นรมนและบุริศร์นั่งอยู่ด้านหลัง ปาณีถูกนรมนทิ้งไว้ที่นภดล

บุริศร์พูดด้วยเสียงต่ำ "นภดลเป็นคนใจแข็ง คุณทำแบบนี้ไม่กลัวทำให้ปาณีเสียเวลาเหรอ?"

"ฉันก็บอกแล้วนี่คะ ว่าให้เป็นไปตามธรรมชาติ เราแค่ดูการเปลี่ยนแปลง ฉัตรยาจากไปแล้ว ถ้านภดลยังออกไปไม่ได้ ชีวิตนี้จะจบลงแล้ว ตอนนี้ มีปาณีอยู่ หากพวกเขาสามารถลงเอยกันได้ก็ถือว่าดี แต่ถ้าไม่ ก็ไม่อะไร ถ้าเป็นคู่กันยังไม่ก็ต้องได้อยู่ด้วยกัน และอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ให้นภดลพาเธอไปข้างนอกเท่านั้น"

เมื่อเห็นว่านรมนพูดเช่นนั้น บุริศร์ก็ไม่สามารถช่วยพูดอะไรได้

เมื่อพฤกษ์เห็นว่าพวกเขาพูดจบ ก็ถามว่า "ประธานบุริศร์ กลับบ้านใช่ไหมครับ?"

"กลับบ้าน งานของบริษัทส่งให้ฉันทางคอมพิวเตอร์ด้วย"

"ครับ"

รถขับกลับไปที่บ้านใหญ่ตระกูลโตเล็ก

พฤกษ์นำกระเป๋าเดินทางของนรมนและบุริศร์เข้าไป บุริศร์อุ้มนรมนไปที่ห้องนอนและนั่งลง เขาได้ยินพฤกษ์เคาะประตูข้างนอก และพูดว่า "ประธานบุริศร์ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ"

"ไปรอฉันที่ห้องหนังสือ"

พฤกษ์ออกไปหลังจากได้ยิน โดยไม่รบกวนบุริศร์และนรมนต่อ

นรมนถามอย่างสงสัย "พฤกษ์มีธุระอะไรกับคุณรึเปล่าคะ?"

"เรื่องของบริษัทน่ะ คุณพักผ่อนนะ ในระหว่างทางที่มาผมไม่เห็นคุณพักเลย คงจะเหนื่อยแล้วใช่ไหม?"

บุริศร์วางผ้าห่มบนร่างของนรมน

นรมนดึงผ้าห่มออกและพูดว่า "ค่ะ คุณไปทำงานเถอะ ฉันจะพักผ่อนสักหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันไม่เป็นไร อ่อ แล้วที่ ธิดาและ นาวินไปเที่ยว พวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่คะ?"

"คงใช้เวลาเป็นเดือน มีอะไรรึเปล่า? คุณคิดถึงพวกเขาเหรอ?"

"นิดหน่อยค่ะ พวกเขาไม่อยู่ ที่นี่ก็ดูเงียบๆ เด็กๆ ก็ไม่อยู่ด้วย ฉันคิดถึงพวกเขาจริงๆ"

บุริศร์รู้ถึงความหมายของนรมน

เขายิ้มและลูบหัวของนรมน ก่อนจะพูดว่า "รอให้คุณพักผ่อนสักหน่อย ผมจะพาคุณไปหาเด็กๆ"

"รับพวกเขากลับมาไม่ได้เหรอคะ? เรณุกาถูกจับไปแล้ว เธอคงไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้วมั้งคะ?"

นรมนคิดถึงลูกชายและลูกสาวของเธอจริงๆ

บุริศร์รู้ดี ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นรมนจะแยกจากเด็กๆ เป็นเวลานานเช่นนี้ แต่มีบางเรื่องที่เขาไม่สามารถตัดสินใจเองได้ แม่ว่าทางเรณุกาจะทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่เขาก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี

"รออีกหน่อยนะ และอีกอย่างจะกลับมาได้ไหม ก็ต้องฟังอาสาม"

"โอเคค่ะ คุณไปทำธุระเถอะค่ะ ฉันขอพักก่อน รอฉันนานเต็มอิ่มแล้วค่อยมาคุยกันนะคะ"

นรมนไม่ต้องการให้บุริศร์ลำบากใจ และไม่ต้องการให้เขากังวลใจ ถึงได้ไล่บุริศร์ออกไปด้วยรอยยิ้ม

บุริศร์ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า "โอเคๆๆ ผมไปก็ได้ คุณพักผ่อนเถอะ"

"อืม"

หลังจากที่บุริศร์ออกจากห้องไป นรมนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย และล้มตัวลงนอนและหลับไป

บุริศร์ที่เดินเข้าไปในห้องหนังสือ เห็นว่าใบหน้าของพฤกษ์ไม่ค่อยดีนัก จึงรีบปิดประตู

"เกิดอะไรขึ้น?"