บทที่ 833 คุณคิดจะขู่ฉัน?

"นี่มันอะไรกันคะ? ฉันไม่ได้บอกคุณแล้วเหรอ? ว่าคุณนายไม่รับแขก!"

ปาณีปกป้องนรมนไว้ข้างหลังเธออย่างรวดเร็ว โดยหันหน้าไปทางคุณนายวัชโรทัยที่อยู่ตรงหน้า ที่ท่าทางดูเหมือนแม่ไก่ที่คอยดูแลลูกน้อยของเธอ และคอยมองดูนรมนด้วยความตื่นตระหนก

หลังจากไม่ได้เจอเธอมาระยะหนึ่งแล้ว สีหน้าของคุณนายวัชโรทัยไม่ได้ดีมากนัก เห็นได้ว่าช่วงหลังๆ มานี้คงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

นรมนดึงปาณีออกไปข้างๆ มองไปที่หญิงชราตรงหน้า และพูดด้วยความเคารพ "สวัสดีค่ะ คุณนายวัชโรทัย"

"คิดว่าเธอจะจำฉันไม่ได้ซะแล้ว"

น้ำเสียงของคุณนายวัชโรทัยไม่ค่อยดีนัก

นรมนยิ้มและไม่พูดอะไร เมื่อเห็นนรมนเช่นนี้ คุณนายวัชโรทัยก็โกรธขึ้นมาเล็กน้อย

"นรมน ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ตระกูลวัชโรทัยของเราปฏิบัติต่อเธออย่างดีใช่ไหม?"

"ดีค่ะ"

คำตอบของนรมนทำให้คุณนายวัชโรทัยมีความหวังอันริบหรี่

"ยังถือว่าเธอยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ห้าปีที่ผ่านมา แม้ว่าตระกูลวัชโรทัยจะไม่ได้ให้โอกาสดีๆ แก่เธอ แต่ก็ยังช่วยเธอเลี้ยงดูลูกๆ ของเธอ ได้น้อมรับคำนินทาแทนเธอ และยังให้ความช่วยเหลือเพื่อให้เธอเป็นนักออกแบบรถที่ยอดเยี่ยม ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ตระกูลวัชโรทัยมอบให้เธอ แต่ตอนนี้เธอจะปล่อยให้บุริศร์ทำลายตระกูลวัชโรทัยอย่างนั้นเหรอ? จะไม่ให้หลงเหลืออะไรเลยเหรอ?"

คุณนายวัชโรทัยเริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ ราวกับว่านรมนที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นชั่วร้ายมาก

นรมนไม่ได้ขัดจังหวะการพูดเธอ หลังจากที่เธอพูดจบ นรมนถามด้วยเสียงต่ำ "คุณนายวัชโรทัย คุณรู้ไหมว่ารเมศทำอะไรกับฉันบ้าง?"

คุณนายวัชโรทัยชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวเล็กน้อย

"นรมน เธอก็รู้ว่ารเมศเป็นยังไง เขารักเธอมาก ดังนั้นเขาถึง......"

"รักฉันมากจนอยากฆ่าฉันน่ะเหรอคะ"

คำถามที่ดูเรียบๆ ของนรมน ทำให้คุณนายวัชโรทัยพูดไม่ออก

"เขาก็สับสนอยู่แค่ชั่วครู่ เธอก็รู้ ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขามีแต่เธอในใจ แต่หลังจากห้าปี พวกเธอก็ไม่ได้ไปกันต่อ เขาก็แค่ยอมรับมันไม่ได้"

"คุณนายวัชโรทัย ถ้าหลานชายของคุณยอมรับมันไม่ได้ก็สามารถมาฆ่าคนอื่นยังไงก็ได้เหรอคะ?"

น้ำเสียงของนรมนไม่ได้ร้อนรนมากนัก และคุณนายวัชโรทัยก็รู้สึกว่าไม่รู้จะเอาหน้าเธอไปไว้ที่ไหน

"เธออย่าทำแบบนี้ได้ไหม? รเมศจะเป็นหรือตาย ตระกูลวัชโรทัยของเราไม่มีอะไรจะพูด ตราบใดที่เธอและบุริศร์มีความสุข จะทำอะไรก็ได้ อย่างน้อยก็ช่วยดูว่าในช่วงห้าปีที่ผ่านมาฉันปฏิบัติต่อเธอดีอย่างไร เธอช่วยขอร้องบุริศร์ ให้เขาปล่อยตระกูลวัชโรทัยได้ไหม?"

ความหมายของคำพูดของคุณนายวัชโรทัยนั้นชัดเจนมาก และเธอได้ตัดสินใจที่จะเสียสละรเมศเพื่อปกป้องตระกูลวัชโรทัย

สำหรับการกระทำนี้ นรมนไม่รู้ว่าจะต้องแสดงอารมณ์ใด ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธออาจจะใจอ่อน แต่หลังจากที่เธอเกือบตายออกมาจากห้องเย็น และเห็นบุริศร์ตกใจกับสภาพของเธอ นรมนก็ตัดสินใจที่จะไม่ใจดีกับใครอีกต่อไป

"คุณนายวัชโรทัย ฉันจำได้ว่าบุริศร์เคยให้โอกาสตระกูลวัชโรทัยแล้ว และฉันยังจำได้ว่าบุริศร์เคบพูดไว้ตอนที่เขาเดินทางออกจากสหรัฐอเมริกา ว่านี่เป็นรางวัลสำหรับความเมตตาของตระกูลวัชโรทัยที่ให้การดูแลฉันและเด็กๆ และตั้งแต่นอนนั้นเราจะไม่ได้เป็นหนี้ซึ่งกันและกันแล้ว แต่รเมศก็ได้ทำเรื่องแบบนั้นกับฉันอีก แล้วทำไมคุณยังใช้เหตุผลนี้ให้ฉันขอร้องบุริศร์อีกล่ะคะ? ความกตัญญูและความเมตตาของเราจะไม่มีวันให้กับคนที่คิดจะทำร้อยเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอกนะคะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะให้เหรอ?"

คำพูดของนรมนทำให้คุณนายวัชโรทัยพูดไม่ออก แต่เธอก็ยังต้องการสู้อีก

"นรมน ฉันรู้ว่ารเมศทำไม่ดี ฉันถึงได้พูดไง ถ้าเธอฆ่าเขาแล้ว จะปล่อยตระกูลวัชโรทัยไปได้ไหม......"

"ก่อนที่จะเกิดเรื่อง รเมศเป็นตัวแทนของตระกูลวัชโรทัย และเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลวัชโรทัย ในเมื่อคุณภูมิใจในรเมศมาโดยตลอดดังนั้นในเวลานี้คุณจึงไม่ควรละทิ้งเขา คุณควรก้าวไปข้างหน้าและถอยหนีด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ? ไม่อย่างนั้นไม่กลัวจะทำร้ายจิตใจเขาเหรอคะ? แต่สำหรับตระกูลวัชโรทัย ฉันขอโทษ ฉันทำอะไรไม่ได้"

นรมนยกเท้าขึ้นและจากไปหลังจากพูดจบ

ใบหน้าของคุณนายวัชโรทัยมีสีมากขึ้น เมื่อนรมนเดินเข้าไปในลิฟต์และลิฟต์กำลังจะปิดลง ทันใดนั้นคุณนายวัชโรทัยก็เหยียดขาของเธอเข้ามาและขู่ด้วยเสียงต่ำ "ถ้าคุณไม่ปล่อยตระกูลวัชโรทัยไป ฉันก็จะไม่ให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างดีแน่ เธอเชื่อไหม?"

"คุณคิดจะขู่ฉัน?"

นรมนยิ้มและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเล่นวีดีโอของสถานการณ์ก่อนหน้านี้

สีหน้าของคุณนายวัชโรทัยเปลี่ยนไปทันที

"เธอ ทำไมเธอถึงเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจเช่นนี้?"

"ฉันแค่ต้องการปกป้องตัวเองเท่านั้น ช่วยไม่ได้นะคะ คนแบบพวกคุณมีมากเกินไป ดังนั้นฉันจึงอกป้องกันตัวเองไม่ได้ คุณนายวัชโรทัย ถ้าคุณยังคงก่อกวนฉัน ฉันจะเผยแพร่วิดีโอนี้ต่อสาธารณะ พอถึงเวลานั้น ฉันก็ไม่เหมือนกันนะคะว่าผลจะเป็นอย่างไร"

หลังจากที่นรมนพูดจบ เธอก็ให้ปาณีนำคุณนายวัชโรทัยออกไป และปิดลิฟต์ทันที

คุณนายวัชโรทัยตัวสั่นด้วยความโกรธ และเธอไม่สามารถจินตนาการได้ว่าเด็กผู้หญิงที่อ่อนโยนและใจดีอย่างนรมนเมื่อก่อนหน้านี้ แต่พอไร้น้ำใจขึ้นมา คาดไม่ถึงว่าจะทำให้ต่อกรด้วยยากขนาดนี้

"นรมน รอฉันก่อนเถอะ!"

คุณนายวัชโรทัยตะโกน แต่น่าเสียดายที่นรมนไม่ได้ยินแล้ว

ปาณีได้เรียนรู้บางอย่างจากคำพูดของนรมนและคุณนายวัชโรทัย หลังจากลิฟต์ปิด เธอก็มองไปที่นรมน โดยไม่ได้ถามอะไร แต่วางผ้าห่มบางๆ ไว้บนตัวของนรมน

"ไม่อยากถามอะไรหน่อยเหรอ?"

นรมนพูดเบาๆ

ปาณีส่ายหัวและพูดว่า "แม้ว่าฉันจะอยากรู้อยากเห็นมาก แต่นี่เป็นเรื่องของคุณนาย และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉัน งานของฉันคือดูแลคุณและป้องกันไม่ให้คนที่มีความคิดแย่ๆ เข้ามาหาคุณ ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันค่ะ"

นรมนพอใจกับคำตอบของปาณี

เธอยิ้มและกระซิบ "คุณชอบนภดลเหรอ?"

ปาณีตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เปล่านะคะ"

"อย่าปิดบังฉันเลย ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ฉันเห็นสายตาที่เธอมองนภดล มันมีประกายอยู่ในนั้น ฉันมองไม่ผิดหรอก"

การล้อเล่นของนรมนทำให้ปาณีรู้สึกอายเล็กน้อย

"คุณนาย ฉัน......"

"ให้เวลาเขาหน่อย ฉัตรยาเพิ่งเสียชีวิต และจากไปไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาและฉัตรยาเป็นคู่รักที่เติบโตมาด้วยกัน เวลาผ่านไปก็คงดีขึ้นเอง"

นรมนถอนหายใจและพูดคุยกับปาณี

ทันใดนั้นปาณีก็รู้สึกเป็นทุกข์ใจแทนนภดล

"คุณนาย คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ทำอะไรตามอำเภอใจ"

"อืม ฉันเชื่อเธอ"