บทที่ 832 ในชีวิตนี้มีเพียงฉัตรยาเท่านั้นที่อยู่ในหัวใจของผม

"ใคร?"

นรมนมองหามันโดยไม่รู้ตัว แต่น่าเสียดายที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่าย

เธอเปิดโน้ตในมืออย่างรวดเร็ว และข้อความในนั้นก็ทำให้เธอขมวดคิ้ว

"ถ้าคุณอยากให้แม่ของคุณยังอยู่ดี ก็ให้บุริศร์หยุดอีกฝ่ายไว้"

หัวใจของนรมนเต้นแรง

ไม่มีข่าวใดๆ จากคิม เรื่องนี้สร้างความกังวลให้กับนรมนมาโดยตลอด ครั้งก่อนเธอขอให้กิมจิหาที่อยู่ของคิด แต่ก็น่าเสียดายที่เรณุกาพาเธอไปก่อนที่กิมจิจะมีเวลาพูดอะไรกับเธอ

ตอนนี้ข้อความคุกคามนี้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ในฝ่ามือของเธอ นรมนรู้สึกว่าหลังของตัวเองหนาวเย็นขึ้น

แม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่ตระกูลโตเล็ก แต่วันนี้เป็นงานศพของฉัตรยา นอกจากคนของนภดลที่เป็นคนของบุริศร์ ก็มีคนมากมายที่นี่ จะไม่มีคนเห็นว่าใครเป็นคนยัดกระดาษโน้ตให้เธอเลยเหรอ เพียงแค่นั้นก็ทำให้ขนของนรมนลุกไปทั้งตัว

เป็นไปได้ไหมว่ามีคนของตระกูลจันทรวงศ์ที่บุริศร์แอบฝึกฝนอย่างลับๆ อยู่ด้วย?

นรมนตกใจกับการคาดเดาของตัวเอง

"คุณนาย คุณโอเคไหมคะ?"

ปาณีทรงตัวไม่ได้ ก็ล้มลงกับพื้น เลือดออกที่แขนและขาของเธอ แต่เธอก็รีบมาที่นรมนเพื่อตรวจสอบว่านรมนเป็นอย่างไร

นรมนกำโน้ตไว้แน่น และพูดอย่างใจเย็น "ฉันไม่เป็นไร อีกครู่หนึ่งเธอไปหาหมอด้วยนะ"

"ฉันแค่ล้มนิดหน่อยเองค่ะ กลับไปทายาก็พอแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เมื่อครู่นี้เป็นใครกัน? ทำไมฉันไม่เห็นร่างเขาเลย?"

หลังจากที่ปาณีพูดจบ ก็รู้สึกเย็นที่ด้านหลังของกระดูกสันหลังทันที

เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่สุสานของฉัตรยา และกระซิบว่า "คงไม่ใช่......"

"เชื่อเรื่องไสยศาสตร์ให้น้อยลงหน่อย! แม้ผีจะมีจริง แต่ฉัตรยาก็ไม่มาทำอันตรายกับฉันแน่นอน กลับกันเถอะ"

นรมนมองไปรอบๆ และไม่พบบุคคลที่น่าสงสัย เธอกลับไปที่ห้องผู้ป่วยด้วยความวิตกกังวล

บุริศร์และนภดลกำลังจัดการกับเรื่องที่นั่น หลังจากฉัตรยาถูกฝัง นภดลก็ตกลงกับพ่อแม่ของตระกูลจันทรวงศ์ และวางแผนที่จะพาพวกเขากลับไปที่เมืองชลธีพร้อมกับบุริศร์

บุริศร์กำลังจัดการกับเรื่องนี้ เมื่อเขากลับไปที่ห้องผู้ป่วย เขาเห็นนรมนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเหม่อลอย และอดไม่ได้ที่จะกอดเธอจากด้านหลัง

"เป็นอะไรครับ? คิดอะไรอยู่?"

"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าชีวิตมนุษย์ช่างเปราะบางจริงๆ ฉัตรยาอายุยี่สิบต้นๆ เอง เธอก็จากไปแล้ว"

นรมนถอนหายใจ

"ทุกคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง ดังนั้นเราจึงต้องใช้ชีวิตให้ดีๆ เราไม่รู้หรอกว่าอุบัติเหตุหรือความตายอันไหนเกิดขึ้นก่อน สิ่งเดียวที่ทำได้คือให้ตัวเองได้มีชีวิตอยู่ต่อไป และอยู่เคียงข้างกันต่อไป และเมื่อเราตาย เราก็อยากจะเป็นคู่วิญญาณสามีภรรยาด้วยกัน"

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนต้องมองบน

"คุณพูดเรื่องอะไรล่ะ? ใครจะไปเป็นคู่วิญญาณสามีภรรยากับคุณ? บุริศร์ ฉันมีอะไรจะบอกคุณ"

นรมนคิดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ตัดสินใจคุยกับบุริศร์

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ดูนี่สิคะ"

เธอส่งกระดาษโน้ตให้บุริศร์

เมื่อบุริศร์เห็นกระดาษโน้ต ใบหน้าของเขาก็ซีดลง

"ใครให้มา?"

"ฉันไม่รู้ ตอนที่กำลังกลับไปที่รถในงานศพของฉัตรยา ฉันโดนใครบางคนชน แล้วก็มีกระดาษโน้ตนี้ แต่ปาณีกับฉันไม่เห็นว่าใครเป็นคนชน หลังจากนั้นฉันเลยหากล้องวงจรปิดที่อยู่ใกล้ๆ และตรวจดูแล้ว ภาพค่อนข้างคลุมเครือมาก ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิง รูปร่างไม่สูงมาก แต่หน้าเธอไม่ค่อยชัด ลองดูสิคะ"

นรมนกล่าวและส่งวิดีโอทางโทรศัพท์ให้บุริศร์

บุริศร์มองไปที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเขาเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

"ดูเหมือนว่าคนในตระกูลจันทรวงศ์จะไม่ยอมแพ้จริงๆ ผมจะได้พบกับเรณุกาหลังจากที่ผมกลับไปที่เมืองชลธีในวันพรุ่งนี้"

"ให้ฉันไปเถอะค่ะ ฉันคิดว่าในเมื่อเธอสามารถหาคนส่งกระดาษโน้ตนี้ให้ฉันได้ เธอคงต้องการจะให้ฉันไปพบเธอ เธออาจไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการจากคุณ แต่อาจจะได้จากฉัน"

นรมนพูดความคิดของตัวเองกับบุริศร์

บุริศร์มองไปที่เธออย่างเป็นห่วง

"คุณไปพบเรณุกาด้วยร่างกายอย่างตอนนี้ ผมไม่วางใจ"

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกค่ะ มันเป็นศูนย์กักกัน ไม่ใช่ข้างนอก และยังมีคนอยู่ที่นั่น ฉันไม่ใช่คนที่จะให้เธอมาทำอะไรได้ง่ายๆ ฉันแค่อยากรู้ว่า เรณุกาต้องการจะทำอะไร"

"ยังจะทำอะไรอีกล่ะ? ก็คงคิดว่าถ้าออกมาจะทำเรื่องอะไรไม่ดีอีกน่ะสิ"

บุริศร์เกลียดเรณุกาจริงๆ

มีอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ระหว่างผู้หญิงคนนี้กับเขา ไม่สิ ไม่รู้ว่ายังมีอีกกี่ชีวิต

นรมนพูดเสียงต่ำ "ฉันไม่ได้ยินข่าวคราวแม่ของฉันมานานแล้ว ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ ตอนที่เธอออกจากเมืองชลธีและไปที่นั่น ไม่มีใครรู้เลยตอนนี้ไม่มีข่าวจากเธอจากจดหมายสักฉบับเดียว ฉันยิ่งกังวล เมื่อกระดาษโน้ตนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลจันทรวงศ์ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน และกลัวว่าจะถูกเรณุกาทำอะไร แต่ฉันต้องทำบางอย่างเพื่อแม่ของฉัน นอกจากนี้เวลาป้าของฉันก็เหลือไม่มากแล้ว ในตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ฉันหวังว่าแม่ของฉันและเธอจะได้พบกัน และถือว่ามีค่าสำหรับพวกเขา"

"คุณน่ะ ชอบคิดเพื่อคนอื่นเสมอเลย ไม่คิดถึงตัวเองเลยสักนิด คุณคงไม่รู้ว่าคุณทำแบบนี้ ผมจะปวดใจขนาดไหน"

บุริศร์ถอนหายใจ แต่เขาไม่ได้ห้ามนรมน สำหรับเขา ตราบใดที่นรมนต้องการอะไร เขาก็จะพยายามจะหามาให้ได้ แม้ว่ามันจะเป็นดวงอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้าก็ตาม

นรมนรู้ว่าบุริศร์เป็นห่วงตัวเธอเอง แต่เธอยิ้มและพูดว่า "คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันจริงๆ ค่ะ ฉันจะให้ปาณีไปด้วย คุณยังรู้ถึงความสามารถของ ปาณี หากร่างกายของฉันเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ปาณีจะมาช่วยฉันในทันทีแน่นอนค่ะ คุณไม่ต้องกังวลนะคะ"

"ก็ได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร คุณต้องมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเอง รู้ไหม?"