บทที่ 831 ผู้ชายคนนี้ดื้อจริงๆ

"คุณ และเด็กๆ"

น้ำเสียงที่อ่อนโยนของนรมน พุ่งเข้าสู่หัวใจของบุริศร์ราวกับกระแสน้ำอุ่นที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นและสบาย

"ผมในฐานะผู้ชายยังต้องการการปกป้องจากคุณอีกเหรอ?"

"ฉันแค่อยากจะปกป้องคุณ"

นรมนเอนร่างของเธอในอ้อมแขนของบุริศร์ หวังว่าเวลาจะหยุดลงแค่นี้

ทำไมบุริศร์ถึงไม่เป็นแบบนั้น?

เขากอดหญิงสาวในอ้อมแขนไว้แน่น หลายต่อหลายครั้งที่เธอเสี่ยงอันตรายเพื่อเขา ตอนนี้ดูเหมือนว่าเราสองคนเติบโตมาด้วยกัน และพวกเขาไม่สามารถแยกออกจากกันได้

"โอเค ผมจะฝากชีวิตต่อจากนี้ไว้กับคุณ คุณต้องดูแลรักษาดีๆ และอยู่อย่างปลอดภัยด้วยนะ"

"ค่ะ"

นรมนพยักหน้า

ทั้งสองเหนื่อยล้าและอยู่อย่างนั้นสักพักหนึ่ง ก่อนที่บุริศร์จะปล่อยนรมนและกระซิบว่า "ไม่พูดถึงตระกูลวัชโรทัยแล้ว เรามาพูดเกี่ยวกับฉัตรยาดีกว่า"

"พบศพของฉัตรยาแล้วเหรอคะ?"

นรมนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

บุริศร์ส่ายหัว สีหน้าของเขาเศร้าเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้นคะ?"

นรมนไม่คิดว่าด้วยความสามารถของบุริศร์จะหาไม่พบที่อยู่ของฉัตรยา ตอนนี้เรณุกาถูกจับแล้ว และตระกูลจันทรวงศ์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดกำลังถูกเก็บบัญชี จะมีเวลาออกจากที่นี่พร้อมกับศพได้อย่างไร?

และด้วยความสามารถของตระกูลโตเล็ก มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาไม่พบ แต่การแสดงออกในขณะนี้ของบุริศร์กลับบอกเธอว่าไม่ใช่อย่างนั้น

เมื่อเห็นความวิตกกังวลของนรมน บุริศร์ก็สงบลงอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "คุณไม่ต้องกังวล ฟังผมนะ"

"ต้องลงเกิดอะไรขึ้นกันคะ? ฉันจะไม่กังวลได้ยังไง? ฉัตรยาก็เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน นอกจากนี้หัวใจของนภดลก็อยู่กับเธอ เธอสัญญากับเขาว่าจะช่วยเขาตามหาฉัตรยา และตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรล่ะคะ?"

เมื่อเห็นนรมนกังวล บุริศร์ก็รีบพูดว่า "ก็ถือว่าหาเจอแล้วล่ะ"

"หมายความว่ายังไงคะ? หาเจอก็คือหาเจอ ถ้าหาไม่เจอก็คือไม่เจอ ก็ถือว่าคืออะไรคะ?"

"อย่าเพิ่งรีบร้อน ฟังผมก่อนได้ไหม?"

บุริศร์เทน้ำให้กับนรมน จากนั้นนั่งตรงหน้าเธอ ครุ่นคิดและพูดว่า "ตอนที่เราพบฉัตรยา ร่างของเธอถูกเผาไปแล้วครึ่งหนึ่ง"

"อะไรนะคะ?"

นรมนแทบจะกระโดดลุกขึ้นจากที่นั่ง

บุริศร์กล่าวด้วยเสียงต่ำ "เป็นคำสั่งของเรณุกา เรณุกาตั้งใจที่จะมาทำลายศพให้ไม่เหลือร่องรอยเลย คุณนายตระกูลจันทรวงศ์และดร.ฐานทัตปฏิเสธที่จะให้ศพของฉัตรยา เพราะกลัวว่าพวกเขาจะถูกบังคับเพื่อต่อต้านเรณุกา เรณุกาประนีประนอมอยู่ชั่วครู่ แต่เมื่อคุณและนภดลเข้าไปหา เรณุกาพบว่ามีโอกาส จึงปล่อยให้ใครบางคนขโมยร่างของฉัตรยาไป โดยตั้งใจที่จะกล่าวหาว่าคุณก่ออาชญากรรมนี้ แล้วก็เผาศพ เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็แค่ยืนยันว่าคุณคือฉัตรยา และจะไม่มีใครกล้าพูดอะไร"

"ยัยแม่มดนั้นชั่วร้ายอะไรได้ขนาดนี้!"

หลังจากที่นรมนฟัง ก็โมโหจนแทยจะระเบิดออกมา

"แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ฉัตรยามาจากตระกูลจันทรวงศ์ ทำไมเธอถึงโหดร้ายขนาดนี้ได้?"

"เธอไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว ถ้าเป็นคนก็ยังมีจิตใจบ้าง แต่เธอไม่"

หัวใจของบุริศร์เจ็บปวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาคิดว่าพ่อของเขาเสียชีวิตอย่างไร แต่เขาไม่สามารถแสดงความเจ็บปวดเหล่านี้ต่อหน้า นรมนได้ เกรงว่านรมนจะรู้สึกเศร้าและเสียใจ

"เธอจะไม่ลงเอยด้วยดีใช่ไหม?"

นรมนรู้ดี ถ้าหากเรณุกาถูกส่งมอบให้กับตำรวจ หลายๆ อย่างสามารถสรุปได้ แต่อย่างที่เรณุกาเคยพูด ความสัมพันธ์ของตระกูลจันทรวงศ์นั้นกว้างและซับซ้อนมาก จะสามารถเอาผิดเรณุกาได้จริงๆ เหรอ?

บุริศร์รู้ว่านรมนหมายถึงอะไร ก่อนจะพูดด้วยเสียงเรียบว่า "คุณไม่ต้องกังวล เธอไม่สามารถหลบหนีได้ เรณุกายังเข้าทำเรื่องผิดกฎหมายบางอย่างนอกประเทศ ซึ่งส่งผลถึงผลประโยชน์ของประเทศ แม้ว่าเธอจะมีความสามารถยังไง เธอยังคงหนีไม่พ้น คราวนี้เธอจบแน่ๆ"

"งั้นก็ดีค่ะ ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่รู้ว่าทำลายใครไปเท่าไหร่แล้ว แต่สำหรับคนเหล่านั้น ฉันรู้ว่าถ้าเธอไม่ได้เป็นนักโทษถูกประหารชีวิต ฉันก็คิดว่าพวกเขาจะสามารถอยู่อย่างสงบได้ แล้วนภดลรู้เรื่องของฉัตรยาแล้วเหรอคะ?"

"ผมให้ปาณีบอกแล้ว"

บุริศร์ถอนหายใจเมื่อนึกถึงท่าทางของนภดล

"น่าเสียดายที่นภดลจะไม่สามารถออกมาได้อีกแล้วในชีวิตนี้"

"ค่อยๆ คิดไปล่ะกัน"

บุริศร์ปลอบโยนนรมน เมื่อเขาได้ยินเสียงของนภดลและปาณีมาจากภายนอก

"คุณเดินช้าลงหน่อยได้ไหม นภดล แม้ว่าคุณโฬมจะเรียกพบคุณ คุณก็ไม่จำเป็นต้องเดินเร็วขนาดนี้นี่? เขาไม่ได้ให้เงินคุณสักหน่อย"

เมื่อเสียงของปาณีดังขึ้น นรมนและบุริศร์ต่างก็ตกใจ จากนั้นนรมนก็อมยิ้มและพูดว่า "ปาณีคนนี้ ฉันชอบ"

"ลองสังเกตการณ์ก่อน อย่าให้เหมือนนิตาคนที่สองก็พอ"

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนหยุดชะงัก

ใช่ อย่าเป็นนิตาคนที่สองก็พอ ไม่รู้ว่าเจตต์เป็นอย่างไรบ้าง นิตาโจมตีเขาแรงมาก ผู้ชายคนนี้อยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งเป็นเพื่อนกับป้า เดี๋ยวจะต้องหาเวลาโทรไปถามเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของพวกเขา

ขณะที่นรมนกำลังใช้ความคิด นภดลก็เคาะประตูห้อง

"เข้ามาได้!"

เสียงของบุริศร์ดังขึ้น นภดลเปิดประตูห้องผู้ป่วยโดยทันที

"มีข่าวคราวฉัตรยามาบ้างรึยัง?"

การแสดงออกของนภดลเป็นวิตกกังวลมาก

ปาณีรู้สึกงุนงงเล็กน้อย และถามโดยไม่รู้ตัว "ฉัตรยาคือใครเหรอคะ?"

ทันใดนั้นสายตาของนภดลก็จ้องมองไปที่ปาณีอย่างดุเดือด

แม้ว่าปาณีจะเคยได้เห็นความน่ากลัวของนภดล แต่ในขณะนั้นเธอรู้สึกว่าเลือดทั้งหมดของเธอกำลังจะแข็งตัว

นรมนกระแอม เมื่อเห็นฉากตรงนี้

"นภดล อย่าทำให้ปาณีกลัวสิ ไม่ง่ายเลยที่ฉันก็รู้สึกชอบใคร"

เมื่อนรมนพูดเช่นนั้น นภดลก็ถอนสายตาออก

ปาณีรู้สึกราวกับว่าตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หายใจเสียงดัง และรีบเดินไปข้างๆ นรมน

"คุณนาย ฉัน......"

"เธออย่าเพิ่งพูด"

นรมนตบมือของปาณี

ปาณีรู้ถึงสถานการณ์ ดังนั้นจึงเงียบปาก และยืนอยู่ข้างหลังนรมน ทำให้การมีอยู่ของตัวเองลดลงไปให้มากที่สุด