ตอนที่ 830
บทที่830 ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์
October 31, 2026
เดิมทีนรมนไม่ได้ใส่ใจเสียงเอะอะข้างนอก ตั้งใจจะนอนลงงีบ แต่เสียงคุณนายใหญ่วัชโรทัยดังออกขนาดนั้น ถึงไม่อยากได้ยินก็ได้ยินอยู่ดี
”นรมร นรมนออกมานะ！ผู้หญิงลืมบุญคุณ！ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านวัชโรทัย ห้าปีก่อนแกตายไปแล้ว ตอนนี้ทำกับพวกเราแบบนี้ ไม่ละอายหรือไง”
คุณนายใหญ่วัชโรทัยแหกปากตะโกน
ปาณีฟังออกเรื่องบุญคุณความแค้นระหว่างนรมนกับคุณนายใหญ่วัชโรทัย จึงขมุ่นคิ้ว บอกบอดี้การ์ดว่า“รออะไรอีกล่ะ รอคุณบุริศร์กลับมาจัดการพวกนายหรือไง หรือรอให้คุณนายโมโหจนล้ม รีบเอาออกไปสิ！”
เพราะคำพูดของปาณี บอดี้การ์ดสองสามคนจึงเดินขึ้นหน้า คนหนึ่งหนึ่งอุดปากคุณนายใหญ่วัชโรทัยไว้ อีกคนยกขาแบกออกไป
นรมนคิดออกไปดู แต่ไม่ได้ยินเสียงข้างนอกแล้ว เธอชะงัก ปาณีผลักประตูเข้ามา
“คุณนายคะ จะทำอะไรน่ะ ไปห้องน้ำหรือคะ ฉันประคอง”
พูดพลาง รีบถลาเข้าไปใกล้นรมน
นรมนส่ายหน้า ถามเสียงค่อย“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่หญิงชราเอะอะโวยวาย อย่าใส่ใจเลย รีบพักผ่อนเถอะค่ะ”
ปาณีประคองนรมนให้นอนลง
นรมนมองเธอ ถาม“เธอรู้เรื่องบุญคุณความแค้นระหว่างฉันกับเขาหรือเปล่า”
“ไม่ทราบค่ะ แต่คุณเป็นนายหญิงของฉัน ฉันต้องคิดถึงสุขภาพคุณเป็นหลัก สภาพร่างกายคุณไม่เหมาะรับแขก โดยเฉพาะแขกที่เอะอะโวยวาย คุณต้องการการพักผ่อนค่ะ”
นรมนได้ยินดังนั้น ยิ้มแล้วพูด“ต่อไปคนที่ไม่ได้เรื่องก็กันให้ฉันหน่อยแล้วกันนะ”
“ได้ค่ะ คุณนาย จะพักหรือยังคะ”
“ตกลง”
นรมนพูดจบจึงเอนกายหลับตา
ปาณีสาละวนอย่างเบาไม้เบามือ ทำความสะอาดห้องน้ำ ตอนที่จะออกไป เปิดประตูไปเจอนภดลเข้า“คุณมามีอะไรคะ”
ตอนที่ปาณีมองนภดล แววตาเป็นประกาย
นภดลรู้สึกตัวเองเหมือนเนื้อก้อนโต ที่โดนหมาป่าจ้องอยู่ ความรู้สึกนั้นชวนขนลุกโดยแท้ เขาถึงขนาดรู้สึกเสียใจ
“คุณนายนอนหรือยัง”
“นอนแล้ว เพิ่งนอน มีธุระกับคุณนายหรือคะ”
ตำพูดปาณีทำให้นภดลเซ็ง
ทำไมเวลามาหานรมนต้องเจอยัยนี่ทุกที
“ไม่มีไร เมื่อกี้เธอจัดการดีมาก ขอบใจ”
นภดลเตรียมหันหลังกลับ
ปาณีชะงัก
“เดี๋ยว หมายความว่าไง คุณดูแลความปลอดภัยคุณนายเหรอคะ”
มือของปาณีกำมือนภดลแน่น
นภดลขมุ่นคิ้ว พูดเสียงเย็น“ปล่อยมือ！”
“ไม่ปล่อย นอกจากคุณจะบอกฉัน คุณดูแลเรื่องอะไร ตอนนี้ยังไงฉันก็เป็นคนสนิทของคุณนาย ไม่รู้ว่าคุณทำอะไร ต่อไปฉันจะจัดการยังไง”
“เธอจะจัดการยังไงก็เรื่องของเธอ ถ้ายังไม่ปล่อยมือ ฉันจะหักมือเธอ เชื่อมั้ย”
นภดลมีแต่รังสีสังหาร
ปาณีตกใจ ตะลึง และถือโอกาสนี้ชักมือกลับไป
“นี่ คุณหน้าตาก็ดี ทำไมไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย ฉันเป็นแค่เด็กสาวนะ！คุณจะตีฉันเหรอ”
“อย่ายั่วโมโหฉัน ไม่งั้นฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นเด็กสาวหรือไม่ ในสายตาฉันมีแต่คนเป็นกับคนตาย”
นภดลพูดจบจึงเดินจากไป
ปาณีเซ็งมาก
คนอะไรเนี่ย！
ทั้งๆที่เขามายั่วโมโหตัวเองก่อน
ปาณีมองขยะเป็นนภดลแล้วโยนลงถัง และก็ไม่อยู่ข้างนอกนาน รีบกลับเข้าห้องผู้ป่วย
เธอเห็นนรมนหลับอยู่ จึงระมัดระวังให้เสียงเบาที่สุด แล้วนวดขาให้นรมนเบาๆ
ตอนที่บุริศร์กลับมา ปาณีรีบลุกขึ้นยืน รายงานเสียงเบา จากนั้นจึงออกไป
ได้ยินว่าคุณนายใหญ่วัชโรทัยมารบกวนการพักผ่อนนรมน แววตาบุริศร์จึงเย็นเฉียบ
เขาเห็นนรมนนอนอยู่ ตัวเองจึงออกจากห้องไป เห็นปาณีนั่งเล่นนิ้มมืออย่างเบื่อหน่ายอยู่บนเก้าอี้
“ปาณี ไปเรียกนภดลมา”
“นภดล？ใครกันคะ？”
ปาณีงงเล็กน้อย
บุริศร์หยิบรูปนภดลให้ปาณีดู
ปาณีมองดู ยิ้มขึ้นมา
“ที่แท้เขาชื่อนภดลเหรอเนี่ย！แหม ทำทีไม่บอกเรา แต่ฉันก็รู้ชื่อคุณจนได้”
ปาณีหัวเราะคิกคักเดินออกไป
บุริศร์หันกลับเข้าห้องผู้ป่วย
เขาเห็นว่านรมนตื่นแล้ว
“ตื่นเมื่อไหร่กัน”
“เมื่อกี้เอง ทำไมเพิ่งมาคะ”
นรมนอ่อนเพลียเล็กน้อย บุริศร์รีบพยุงเธอขึ้น
“ซื้ออะไรมากินคะ”
“ตอนนี้คุณยังกินอะไรไม่ได้ ผมเลยซื้อโจ๊ก คุณกินหน่อยเถอะ รอสองวันค่อยกินของอร่อย”