ตอนที่ 829
บทที่829 อย่ามาวางอำนาจที่นี่นะ
October 31, 2026
“ไม่ใช่นะ คุณอย่าร้องไห้สิ ผมพูดจริง ลูกยังอยู่ ไม่ได้หลุด ”
ไม่ว่าบุริศร์จะอธิบายยังไง นรมนก็ยังคิดว่าเขาปลอบใจอยู่ดี
ในตอนที่เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร หมอกับพยาบาลก็เข้ามา
“แหมคุณนายบุริศร์ เป็นไงบ้างครับ ร้องไห้แบบนี้ร่างกายรับไม่ไหวนะครับ เพิ่งรอดจากประตูผีหวุดหวิด ร้องไห้แบบนี้เดี๋ยวลูกก็หายไปหรอกนะครับ ได้ไม่คุ้มเสียนะครับ”
คำพูดของหมอทำให้นรมนหยุดร้องไห้ในทันที
“ว่าไงนะคะ ลูกยังอยู่”
“อยู่สิครับ อยู่ดีด้วย จะว่าไป เด็กคนนี้เข้มแข็งมากเลย ผมมาส่งผลอัลตราซาวน์นี่ไงครับ เห็นเป็นรูปแล้ว ดูสิครับ“
คุณหมอจึงยื่นผลการรายงานให้นรมน
นรมนรับรายงานมา อ่านอย่างละเอียด จึงยิ้มออก
“ลูกยังอยู่ บุริศร์ ลูกยังอยู่”
“ใช่สิ เมื่อกี้ผมบอกแล้วไง คุณไม่ยอมเชื่อลูกเดียว”
บุริศร์เซ็ง
นรมนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ กอดบุริศร์หัวเราะเสียงก้อง“เอาล่ะเอาล่ะ ฉันโทษคุณผิดไป ลูกยังอยู่ก็ดีแล้ว รีบมาดูสิ นี่ไงลูกของเรา”
นรมนหยิบรายงานส่งให้บุริศร์
บุริศร์มองก้อนกลมๆบนผลรายงาน อดนึกถึงเมื่อห้าปีก่อนตอนที่นรมนไปตรวจสอบไม่ได้ ตอนนั้นเขาเป็นเพื่อนอยู่ข้างกาย ขนาดผลอัลตราซาวน์ลูกยังดูไม่ชัดเลย
ถ้าตอนนั้นเขาอยู่ข้างนรมนได้ เธออาจจะไม่ต้องเจ็บปวดขนาดนี้
ตอนนี้มีโอกาสให้เขาได้ชดเชยความผิด
บุริศร์เก็บผลรายงานลงกระเป๋าอย่างระมัดระวัง มองดูนรมน พูดอย่างอ่อนโยน“คุณรีบนอนลงเถอะ ผมนวดให้”
“ใช่ๆๆ ให้คุณบุริศร์นวดสักหน่อย ร่างกายแข็งทื่อมานาน เลือดลมไม่ไหลเวียน ถ้าไม่นวดบ้าง ต่อไปจะป่วยเอาได้”
หมอรีบพูด
นรมนเขินอายบ้าง
คนมองเยอะแยะขนาดนี้ บุริศร์ก็คอยบีบนวดให้เธอ นรมนรู้สึกใบหน้าเผ็ดร้อน
“คุณหมอคะ ช่วยตรวจให้ฉันหน่อย ส่วนอื่นๆของร่างกายไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ”
บุริศร์นวดพลาง พูดพลาง
คุณหมอรุดหน้าขึ้นตรวจ
นรมนอยากจะกุมมือบุริศร์ แต่บุริศร์ไม่ได้ฟัง
พอตรวจดู นรมนไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร ทุกอย่างปกติมั่นคง
“ค่อยๆบำรุงไป ผมบอกได้แค่ว่าเป็นปาฏิหาริย์ ขอแค่ให้ปาฏิหาริย์นี้ดำเนินต่อไป”
คุณหมอพูดพลางพาพยาบาลออกไป พวกเขาไม่มีพื้นที่ในนี้แล้วจริงๆ บุริศร์ไม่ปล่อยมือให้คนอื่นเลยจนกระทั่งห้องเงียบสงบขึ้นอีกครั้ง นรมนมองดูบุริศร์ ยิ้มแล้วถาม“บอกความจริงฉันมา ใช้ยาอะไรแพงๆอีกแล้วใช่ไหม”
“เลือดของนภดล ดีที่มีนภดล ไม่งั้นคุณกับลูกคงจะ……นภดลตัดสินใจอยู่ข้างเรา ผมให้คนของเรากับเขาไปแล้ว ตั้งกลุ่มอาณาจักรรัตติกาลใหม่ ตอนนี้อาณาจักรรัตติกาลเป็นของคุณแล้วนะ นภดลแค่ฟังคุณก็พอ”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนนิ่งงัน แล้วจึงพูดขึ้นเสียงค่อย“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้บุริศร์ ชีวิตคนเรา รับประกันไม่ได้หรอกว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุ ต่อให้คุณคุ้มครองดีหนาแน่นแค่ไหน ก็ต้องมีช่องโหว่ เพราะงั้นคุณจะโทษตัวเองเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ คุณอบรมคนให้นภดลตั้งนาน คุณไม่เสียดายหรือคะ”
“เขาภักดีกับเรา ไม่มีอะไรน่าเสียดายเลย อีกอย่างก็ควรหาอะไรให้นภดลทำ ไม่งั้น เขาคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ ฉัตรยาตายแล้ว เขาก็หมดกำลังใจ ถ้าไม่ให้เขามีอะไรทำหน่อย ผมกลัวเขาจะกลายเป็นศพเดินได้เสียก่อน แบบนี้ก็ดีนะ มีเขาอยู่ ผมวางใจ จริงสิ ผมเชิญพยาบาลมาให้คุณคนนึง ชื่อปาณี เดี๋ยวผมจะให้เข้ามาหาคุณนะ”
ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนอึ้ง
“จ้างคนอีกทำไมคะ มีธิดาไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้คุณท้อง ธิดาแต่งงานไปแล้ว ก็ต้องให้เวลาข้าวใหม่ปลามันกับคนเขาบ้าง เรื่องของธัญญาพฤกษ์คงต้องใช้เวลากว่าจะกลับมาปกติ คุณไม่มีใครเลย ผมไม่ไว้ใจ”
บุริศร์พูดช้าๆ นรมนจึงไม่พูดอะไรต่อ
“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ”
บุริศร์เห็นนรมนเงียบ จึงอดเป็นห่วงไม่ได้
นรมนยิ้มแล้วพูด“ไม่มีอะไร คุณเตรียมให้ฉันหมดแล้ว ฉันจะทำอะไรได้อีก และฉันเชื่อใจคุณค่ะ คนที่คุณหามาต้องไม่เลวแน่นอน”
“พูดแบบนี้ไม่ได้หรอก คนก่อนที่ผมหามาให้ ก็ทำร้ายคุณเข้า”
“มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่พูดแล้ว ตอนนี้เราก็ยังดีๆกันอยู่นี่”
นรมนกำมือบุริศร์แน่น
ผ่านความเป็นความตายครั้งนี้ เธอยิ่งกลัวตาย
เธอโหยหาความอบอุ่นนี้ ไม่อยากเสียบุริศร์ไป อยากอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกหลายๆปี แม้กระทั่งหลายสิบปี
บุริศร์มองดูแววตาอ่อนโยนดุจสายน้ำของนรมน อดปวดใจไม่ได้
“ขอโทษนะ”
เขาแนบเธอไว้กับอก
ในอ้อมกอดของบุริศร์ นรมนมีความสุขเหลือเกิน
“ผ่านไปแล้ว คุณนวดให้ฉันทีค่ะ ปวดนิดหน่อย”
“ตกลง”
สองคนไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กลับให้ความอบอุ่นและความสุขพิลึก
ตอยปาณีหันกลับมา เห็นภาพนี้ จึงลังเลว่าจะเข้าไปดีหรือไม่
นรมนเห็นหล่อนเข้า รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่ารักดี เธอยิ้มแล้วพูด“เธอคือปาณีสินะ”
“ค่ะ คุณนาย ฉันชื่อปาณี ต่อไปมีอะไรสั่งได้นะคะ”
ปาณียิ้มขึ้นมามีลักยิ้มสองที่ น่ารักมาก ทำให้คนอดรู้สึกอยากชิดใกล้ไม่ได้