ตอนที่ 828
บทที่828 ฉันเคยบอกแล้ว สายไปแล้ว
October 31, 2026
“สายไปแล้ว！”
คำพูดของบุริศร์ตัดสินความเป็นความตายให้รเมศโดยทันที
พอเห็นรเมศกำลังจะกัดลิ้นตาย บุริศร์จึงพูดเสียงเรียบ“ถ้าแกตาย ฉันจะขายแม่แกไปที่เอเซียตะวันออกเฉียงใต้ แม้ว่าแม่แกจะแก่ไปหน่อย แต่ก็น่าจะหาเงินได้อยู่ ฉันว่าคนพวกนั้นน่าจะชอบ”
คำพูดของบุริศร์ทำให้รเมศหยุดการกระทำ
เขาจ้องบุริศร์อย่างดุร้าย พูดขึ้น“บุริศร์ แกลูกผู้ชายอกสามศอกไปรังแกผู้หญิงให้ได้อะไร”
“นั่นสิ แกมันก็ลูกผู้ชายอกสามศอก และก็เป็นผู้นำคนด้วย มาทรมานเมียฉันให้ได้อะไร ฉันคิดว่าแกอยากยั่วโมโหฉัน แล้วเรามาสู้กันสักตั้ง ไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเป็นแบบนั้น จะใช้วิธีสกปรกแค่ไหนฉันก็ไม่แคร์แล้ว ขอแค่ให้แกตายทั้งเป็นก็พอ ฉันเป็นคนถ่อยแล้วไง ฉันเองยังไม่เคยทำร้ายผู้หญิงของตัวเองเลย แกกล้าลงมือกับเธอขนาดนี้เชียวหรือ รเมศ แกคิดว่าฉันไม่มีวิธีจัดการแกสินะ ถ้ามีปัญญาแกก็ทำร้ายทุกคนสิ งัดจุดอ่อนมาใช้ให้หมด แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น ฉันก็มีวิธีทำให้แกตายทั้งเป็นอยู่ดี รู้มั้ย เลือดของนภดลน่ะมันทำให้คนฟื้นคืนชีพได้จริงๆนะ จะลองไม่ล่ะ”
บุริศร์ในตอนนี้ราวกับปิศาจที่ขึ้นมาจากขุมนรก ชวนให้ขนหัวลุก
รเมศรเสียใจเหลือเกิน！
เสียใจที่ไปแหย่ปิศาจนี้เข้า！
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองเป็นบุคคลสำคัญ ที่เทียบกับบุริศร์ได้ เขาเคยคิดว่าตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าบุริศร์สักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้มาดู ไม่ต้องพูดอย่างอื่น พูดด้านความโหดร้าย เขาเทียบไม่ได้เลย
เขาจะไม่มีจุดอ่อนได้อย่างไรกัน
เขาจะไปตัดเยื่อใยกับมารดาของตัวเองได้อย่างไร
เพื่อเขามารดาเคยรับทุกข์มาหนักหนาสาหัสแค่ไหน ตอนนี้เขาจะให้แม่ต้องมาลงนรกอีกรอบได้อย่างไร
“บุริศร์ ฉันแพ้แล้ว ขอเถอะนะ ปล่อยแม่ไปเถอะ！”
“ฉันเคยบอกแล้ว สายไปแล้ว”
บุริศร์พูดจบจึงลุกขึ้นยืนเดินออกมาไปข้างนอก
รเมศตะโกนเสียงแหบพร่า “บุริศร์ ถือว่าฉันขอร้องได้ไหม แกจะทำยังไงกับฉันก็ได้ แต่อย่าไปแตะต้องแม่ฉัน！”
“แล้วตอนที่แกแตะต้องนรมนแกเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหม”
บุริศร์พูดจบจึงเดินจากไป
นภดลรออยู่ด้านนอกประตูตลอด
ในตอนที่บุริศร์เดินออกมา นภดลมองเขาทีหนึ่ง พูดเสียงค่อย“คุณนายวัชโรทัยอยากขอพบ”
“ไม่พบ หล่อนคิดว่ามีสิทธิอะไรที่มาพบ”
บุริศร์พูดจบจึงหมุนตัวไป
เขาต้องไปดูนรมนแล้ว
ไม่รู้ว่านรมนจะฟื้นแล้วหรือยัง
บุริศร์รีบกลับไปที่ห้องผู้ป่วย นรมนยังคงนอนหลับอยู่ ปาณีกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้นรมนอย่างระมัดระวัง
เขาค่อยๆย่องไปข้างเธอ พูดเสียงค่อย“ฉันเอง”
ปาณีชะงัก แต่ก็รีบส่งผ้าขนหนูให้บุริศร์
พอบุริศร์นั่งลง เขาเช็ดมือให้นรมนพลาง พูดพลาง“นรมน คุณหลับไปนานมากแล้วนะ ตื่นได้แล้วนะ คุณโกรธผมใช่ไหม โกรธที่ผมหาคุณเจอไม่ทัน โกรธที่ผมผิดคำพูด ทำให้คุณเจออันตราย ทำให้ได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ ขอโทษนะ ผมไร้ความสามารถเอง บางทีผมก็สงสัยตัวเอง การที่ให้คุณอยู่ข้างกายตกลงเป็นสิ่งที่ถูกหรือผิด แต่พอคิดว่าคุณจะจากผมไป ผมก็เจ็บปวดจนทนไม่ไหว ขอโอกาสผมอีกครั้งเถอะนะ ได้ไหม ขอแค่คุณฟื้นขึ้นมา จะด่าจะตียังไงผมก็ได้ แต่อย่าไม่สนใจผมแบบนี้ คุณรู้ไหม คุณเมินผมแบบนี้ ผมรู้สึกว่าต่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษ น้ำเสียงฟังดูลึกซึ้งเหลือประมาณ ทำให้ปาณีที่อยู่ด้านข้างรู้สึกว่าตัวเองเป็นสิ่งกีดขวางขนาดใหญ่ถ้าจะอยู่ตรงนี้
บรรยากาศเหมือนมีเพียงพวกเขาสองคน ไม่มีใครล่วงล้ำเข้าไปได้
ปาณีค่อยๆออกจากห้องผู้ป่วย ในตอนที่ปิดประตู ก็ไปชนนภดลเข้าอย่างจัง
ท่าทีเย็นชาของนภดล ช่างหล่อเหลายิ่งนัก ทำให้ปาณีเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
หล่อจังเลย！
เธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มาก่อน！
มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบชายหญิงแล้วล่ะ！
นภดลขมุ่นคิ้ว ไอสังหารแผ่กำจายออกมา
ปาณีอดตัวสั่นไม่ได้ จากนั้นจึงรีบคืนสติ
“คุณเป็นใคร ทำไมมาอยู่ตรงนี้”
นภดลกระชากแขนปาณี
มือของเขาเย็นเฉียบ ทำให้ปาณีอดเคลิ้มไม่ได้
มือของเขาเรียวยาวเหลือเกิน！
“ฉันเป็นพยาบาลพิเศษที่คุณบุริศร์จ้างมาค่ะ ชื่อปาณี。”
เสียงของปาณีสั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนว่าน้ำเสียงของนภดลไพเราะมากๆทำให้อดหลงใหลไม่ได้
สีหน้าของนภดลเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม
“ควบคุมตาตัวเองให้ดี ทำเรื่องตัวเองให้ดี”
พูดจบ นภดลสะบัดปาณีออก
ปาณีรู้สึกมือเท้าเย็นไปหมด นภดลเดินออกไป ใจเธอราวกับหล่นหายไปไหน
นี่คือรักแรกพบหรือเปล่านะ
ปาณีไม่รู้ รู้แต่ว่าใจเต้นตุ้มต่อมอย่างแรง
นภดลมองเข้าไปข้างใน เห็นบุริศร์พูดอยู่กับนรมนคนเดียว ดูหมองลงไปเยอะ พอหันกลับไป ก็เห็นปาณีขวางทางอยู่
“มีอะไรอีก”
“คุณชื่ออะไรคะ”
แววตาของปาณีแดงก่ำ นภดลขมุ่นคิ้วอย่างไม่รู้ตัว