ตอนที่ 827
บทที่827 ไม่กล้าอีกแล้ว
October 31, 2026
“ตะลึงอะไร ไม่รีบไปช่วยอีก！”
คุณหมอเห็นพยาบาลมัวแต่ตะลึง จึงตะคอก
พยาบาลจึงคืนสติ
หลังจากยื้อชีวิตไว้ ร่างกายนรมนกระเพื่อมขึ้นลงไม่มั่นคง ทำให้หมอเหงื่อตก
บุริศร์รออยู่ด้านนอก ร้อนใจเป็นที่สุด อยากจะไปเป็นหมอเสียเอง จะได้เข้าไปเฝ้านรมน
ในเวลานี้ ชัยยศวิ่งหายใจหอบมา
“ประธานบุริศร์ครับ คุณนภดลบอกให้ผมเอาอันนี้มาให้ บอกช่วยนายหญิงได้”
นภดลอึ้ง พอเห็นของในมือชัยยศ ก็อดดีใจไม่ได้
เลือดของนภดล！
ป้องเคยบอกว่า เลือดของนภดลมีค่ามาก และได้ผลมาก
บุริศร์รับขวดมา บุกเข้าไปในห้องฉุกเฉินโดยไม่พูดอะไร
“ให้เลือดนี่กับเธอเร็ว！”
คำพูดบุริศร์ทำให้หมอตกตะลึง
“นี่คืออะไร”
“บอกให้ทำก็เร็วสิ！”
บุริศร์มีเวลาอธิบายที่ไหน
“นี่มันเกี่ยวเนื้องกับชีวิตคน พวกเรารับผิดชอบไม่ไหว”
คุณหมอไม่กล้า
พยาบาลรีบรับไป พูดเสียงค่อย“ฉันรับผิดชอบเองค่ะ”
พูดพลาง คุณหมอยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็เสียบเข้าไปในร่างนรมน
คุณหมอตกใจจนหน้าซีดขาว
“ปาณี ทำอะไรของเธอ ยังอยากทำงานอยู่ไหม ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดถึงชีวิต เธอรับไหวไหม”
พยาบาล ที่ชื่อปาณีพูดเสียงค่อย“คุณบุริศร์รักภรรยาขนาดนี้ รับรองไม่ทำร้ายเธอแน่นอนค่ะ”
“เธอจะไปรู้อะไร”
คุณหมอยังพูดไม่ทันจบ บุริศร์มองไปที่ปาณี
เธอเป็นเด็กสาวธรรมดา แต่บุริศร์คิดไว้ในใจแล้ว
“เธอชื่อปาณี？”
“ค่ะ”
“เก็บของลาออกจากโรงพยาบาล นับแต่นี้ เธอเป็นพยาบาลประจำตัวภรรยาฉัน เงินเดือนฉันให้สูงกว่าที่นี่เท่านึง”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ปาณีตะลึง แต่ก็พยักหน้าอย่างดีใจ
“ขอบคุณค่ะคุณบุริศร์”
“ไปเถอะ”
การกระทำของบุริศร์ทำให้หมอไปไม่เป็น
ตอนนี้เอง นรมนเริ่มขยับ
“ไปดูภรรยาผมเร็ว”
บุริศร์ไม่ยอมออกไปไหน
ตอนนี้ หมอเองก็ไม่มีวิธีที่ทำให้บุริศร์ออกไป ได้แต่รีบตรวจนรมน
สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึง ชีพจรนรมนดีขึ้นมาก ค่าตัวเลขด้านอื่นๆก็ดีขึ้น
“เป็นไงบ้าง”
บุริศร์รีบถาม
คุณหมอพูดอย่างงงงวย“ทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติ อุณหภูมิร่างกายคุณผู้หญิงก็เพิ่มขึ้นแล้ว เมื่อกี้ของเหลวที่คุณบุริศร์ให้ปาณีคืออะไรหรือครับ”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ ไม่ต้องถามหรอก รีบตรวจให้เธอเร็ว ถ้าไม่มีอะไรจะได้รีบเข้าวอร์ดผู้ป่วย”
“อ่อ ครับ”
เพราะบารมีของบุริศร์ หมอจึงไม่กล้าถามมากความ ถึงขนาดเสียดายนิดหน่อย ถ้าตอนนั้นตัวเองเหมือนปาณีไม่มีความสงสัยใดๆ ตอนนี้คงจะไม่เหมือนเดิมแล้วสินะ
แต่ทุกอย่างมันดูไม่เหมือนจริง อย่างไรเสียเขาก็เป็นหมอ
หลังจากที่ตรวจนรมนอยู่ยี่สิบกว่านาที ทุกอย่างคืนสู่ปกติ ถึงได้ส่งไปที่วอร์ดผู้ป่วย
บุริศร์เฝ้าอยู่ข้างกายเธอ มองดูสีหน้าที่มีเลือดฝาดของนรมน เขารู้สึกราวกับทุกอย่างไม่ใช่ความจริงถ้าไม่ใช่นภดล ตอนนี้นรมนกับลูกจะเป็นอย่างไร คิดว่าพอเดาออก
บุริศร์กำมือนรมนแน่น มืออุ่นๆนั้นทำให้หัวใจเต้นปกติ
เขาส่งข้อความให้นภดล
“ขอบใจนะ ฉันเป็นหนี้ชีวิตแกสองชีวิต”
“ผมควรทำครับ”
นภดลพูดจบก็ไปทำธุระตนเอง
ไม่นาน บุริศร์ได้ข่าว รเมศก็ตื่นแล้ว
นึกถึงรเมศ แววตาบุริศร์ก็เย็นเยียบ
ปาณียื่นลาออกเรียบร้อย รู้ว่านรมนไม่เป็นอะไร จึงรีบมาที่ห้องผู้ป่วย
“คุณบุริศร์คะ ฉันมาทำงาน”
“ดี ดูแลคุณผู้หญิงให้ดี ฉันจะออกไปข้างนอก”
บุริศร์จูบอย่างลึกซึ้งลงบนหน้าผากนรมน ถึงได้ยอมไป