ตอนที่ 826
บทที่826 นรมนจะมีปาฏิหาริย์มั้ย
October 31, 2026
“นรมน！นรมน！คุณได้ยินผมมั้ย”
บุริศร์ตัวสั่นเทิ้ม
ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อน ต่อให้คราวที่แล้วนรมนโดนวางยาพิษ เขาเองยังไม่รู้สึกหมดหวังหรือหวาดกลัวเท่านี้
แววตาของเขาแดงก่ำ และยังมีไออุ่น รอยบวมแดง
นรมนราวกับได้ยินเสียงบุริศร์ในช่วงที่กำลังสะลืมสะลือ เสียงนั้นคล้ายไกลคล้ายใกล้ ราวกับแว่วเสียงมาแต่โบราณ
เธอตายแล้วจริงๆหรือ
นรมนไร้ความรู้สึกไปทั้งตัว ความรู้สึกหนักอึ้งและง่วงเหงาหาวนอนทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้น
รเมศลืมตาขึ้นตอนที่รู้สึกเหมือนมีใครกำลังเดินเข้ามา
เมื่อเทียบกับนรมนแล้ว รเมศจะมีกำลังมากกว่า
ตอนที่เขาเห็นบุริศร์โอบกอดนรมน จู่ๆก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมา
“บุริศร์！แกยังเป็นคนอยู่มั้ย ทำไมแกยังอุตส่าห์หาจนเจอ วางนรมนลงซะ！วางลง！เธอเป็นของฉัน！เป็นของฉัน！”
รเมศตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น ลุกไม่ขึ้นก็คลานไป
บุริศร์โมโหจนไม่มีที่ระบาย พอเห็นรเมศจึงระเบิดอารมณ์ขึ้นอย่างเต็มที่
เขาถีบรเมศกระดอนไปไกล
“ฉันจะไม่ให้แกตาย ฉันจะให้ครึ่งชีวิตที่เหลือของแกอยู่อย่างทรมาน จะให้แกชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำ！”
บุริศร์หันไปกอดนรมนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วรีบเดินออกไปข้างนอก
“รีบเรียกรถพยาบาล！”
นภดลโทรศัพท์ไป พอเห็นว่านรมนมีน้ำแข็งเกาะเต็มตัว จึงส่งสายตาประหลาดใจ
ใครจะไปคาดคิดว่ารเมศจะใช้วิธีสุดโต่งขนาดนี้
บุริศร์อุ้มนรมนขึ้นรถพยาบาล พูดเสียงเย็นกับนภดลว่า：“อย่าปล่อยให้รเมศตาย ช่วยให้ฟื้น ฉันจะทำให้มันเสียใจชั่วชีวิต！”
“ครับ”
นภดลถอยหลังหนึ่งก้าว ชัยยศรีบรุดขึ้นหน้า กดรเมศไว้
รเมศเจ็บร้าวไปทั้งตัว อยากจะตามนรมนไป แต่ว่าไร้เรี่ยวแรง เขาตะโกนไล่หลัง“บุริศร์ ฉันสู้แกไม่ ได้！ทำไม ทำไมแม้แต่ความหวังสุดท้ายของฉันแกก็ต้องพรากไปด้วย ทำไม แกเป็นปิศาจหรือไง”
แววตาบุริศร์เย็นเฉียบจนน่ากลัว
ถ้าไม่ใช่เพราะลมหายใจนรมนอ่อนแรง เขาคงบีบคอรเมศแน่นอน
สมควรตาย！
รถรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล บุริศร์อยากจะพูดอะไร แต่หมอกับพยาบาลให้รออยู่นอกประตู
“คุณบุริศร์ใช่ไหมครับ คุณนภดลได้โทรศัพท์มาแล้ว ห้องฉุกเฉินเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว รีบส่งคนไข้มาเลยครับ”
บุริศร์นิ่งอึ้ง รู้สึกพอใจกับการทำงานของนภดล จึงรีบอุ้มนรมนลงรถ
“พวกคุณไม่ต้อง ผมอุ้มเข้าไปเอง ไปทางไหน”
ตอนนี้บุริศร์ไม่กล้าวางมือแม้แต่น้อย
เดิมทีคุณหมอจะรับไป แต่เห็นท่าทีอันร้อนใจของบุริศร์ จึงอดชี้ไปที่ป้ายบอกทางไม่ได้
บุริศรืรีบอุ้มนรมนไปยังห้องฉุกเฉิน
“ไม่ว่าอย่างไร ต้องช่วยชีวิตเธอให้ได้！”
บุริศร์หายใจแรง จนถึงขั้นหอบ
คุณหมอพยักหน้า
หลังจากที่นรมนถูกเข็นเข้าไป บุริศร์จึงนั่งลงบนเก้าอี้ มือทั้งสองสั่นเทา
เพราะอุ้มนรมนมาตลอดทาง บุริศร์จึงรู้สึกแขนแข็งทื่อไปหมด เห็นได้ชัดว่านรมนมีแผลใหญ่แค่ไหน เขากลัวมาก กลัวจะได้คุณหมอพูดว่าหมอพยายามแล้ว
รอจนเวลาสุกงอม
บุริศร์เห็นไฟแดงหน้าห้องฉุกเฉินยังติดอยู่ กำลังคิดว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ต้องมาทนดูนรมนอยู่ในช่วงความเป็นความตาย
ทำไมเขาถึงให้โลกที่สงบสุขและปลอดภัยกับเธอไม่ได้
เมื่อก่อนเพราะมีเรณุกาคอยคุม มีคนถ่อยคอยยุแยง นรมนถึงได้รับทุกข์สาหัสขนาดนี้ ตอนนี้เขากุมตระกูลโตเล็กทั้งตระกูลอยู่ในมือ ทำไมยังให้ความปลอดภัยกับนรมนไม่ได้อีก
เพราะเขาไร้ความสามารถเหรอ
บุริศร์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะไร้ความสามารถ แต่ในเวลานี้ เขาเริ่มสงสัยตัวเอง
ถ้าไม่มีปัญญาให้ความสุขและความปลอดภัยแก่นรมน เขายังมีหน้าคู่ควรที่จะมีเธออีกหรือ เขายังคู่ ควรที่จะเคียงคู่เธออีกหรือ
ในฐานะผู้ชาย ดูแลเมียไม่ได้ ยังเรียกว่าเป็นผู้ชายอีกเหรอ
เขามีอำนาจล้นเมืองชลธี เขามีคอนเนคชั่นที่กว้างขวาง แต่แค่ปกป้องเมียทำไม่ได้ ทุเรศมั้ย
ตอนที่บุริศร์กำลังตัดสินตัวเองอยู่นั้น นภดลโทรมาพอดี
“ประธานบุริศร์ รเมศถูกส่งไปรักษาโรงพยาบาลเดียวกับนายหญิง แต่ได้ยินว่าเขาพยายามฆ่าตัวตาย”
“บอกเขา ว่าถ้าเขาตาย ฉันจะให้แม่เขาฝังร่างเป็นเพื่อน”
พอรเมศพูดแบบนี้ นภดลจึงชะงัก
ใครๆก็รู้ว่ามารดาของรเมศถึงแก่กรรมไปแล้ว ทำไมบุริศร์ถึงพูดแบบนี้ได้
แต่นภดลก็ไม่กล้าถามอะไร สำหรับเขาแล้ว ขอแค่เป็นคำสั่งบุริศร์กับนรมน เขาแค่ทำตามก็พอ เรื่อง อื่น ไม่เกี่ยวกับเขา
เขามีชีวิตเพื่อทดแทนคุณ อีกอย่างต้องมีชีวิตเพื่อฉัตรยา
“ครับ”