บทที่ 837 เด็กปากจัด

สถานที่แห่งนี้นรมนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเธอเคยมาดูแลกมลที่นี่

เพราะที่นี่คือโรงพยาบาลทหาร！

อีกฝ่ายเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงได้มาอยู่ที่โรงพยาบาลทหาร?

ในใจของนรมนเต็มไปด้วยความสงสัย

หลังจากถูกตรวจสอบรถราวกับว่าต้องทำเป็นประจำเสร็จเรียบร้อย นภดลก็ขับรถตามเข้าไปข้างใน

คิ้วของนรมนขมวดมุ่นขึ้นเรื่อยๆ

ปาณีเห็นท่าทางของนรมน ก็เอ่ยถามเสียงเบาอย่างเป็นห่วงว่า “คุณนาย คนที่จะเจออันตรายหรือเปล่าคะ? เมื่อกี้ฉันเห็นพวกที่เฝ้าอยู่หน้าประตูพกปืนกันทั้งนั้นเลย พวกเรา.......”

“เดี๋ยวก็ได้เข้าไปแล้ว อย่าเพิ่งถามหรือพูดอะไร เงียบๆเข้าไว้ อยู่กับนภดลนะ เขาพาเธอหนีเธอก็ต้องหนี ไม่ต้องสนใจฉันเข้าใจไหม?”

นรมนไม่ได้ตอบคำถามของปาณี แต่กลับพูดให้ปาณีกังวลมากกว่าเดิม

“คุณนาย ฉันทิ้งคุณไม่ได้หรอกค่ะ หน้าที่ของฉันคือเฝ้าดูแลคุณ ถ้าเกิด......”

“ถ้าเธอออกไป ก็ยังสามารถแจ้งข่าวให้บุริศร์รู้ได้ อยู่กับฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เชื่อฉันนะ”

นรมนกุมมือของปาณีเอาไว้แน่น เธอพอจะคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

ปาณียังอยากจะพูดอะไรออกมา แต่รถก็จอดลงเสียก่อน

นภดลมองนรมนผ่านกระจกหลัง พูดเสียงเบาว่า “ต่อให้ตายผมก็จะปกป้องคุณนาย”

“ฉันไม่อยากให้นายตาย ฉันอยากให้นายมีชีวิตอยู่ อย่าลืมสิ นายยังต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ของฉัตรยานะ เพราะฉะนั้นนายจะตายไม่ได้ อย่างที่ฉันบอก ถ้ามีโอกาส ให้พาปาณีออกไปจากที่นี่ ทางที่ดีติดต่อบุริศร์ให้ได้ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ติดต่อคนอื่นๆ หรือว่าไปที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็ได้ คนข้างในนี้ พวกเธอรับมือไม่ไหวหรอก เชื่อฟังที่ฉันพูดถึงจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ฉันไม่อยากให้พวกเธอเสียสละอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?”

นรมนพูดออกมาอย่างเคร่งขรึม พร้อมกับจดจ้องมาที่นภดลเขม็ง

นภดลอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ต้องพยักหน้า

“ผมจะเชื่อฟังคุณนาย”

“ปกป้องปาณีให้ดีๆ มันเป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายอย่างนายควรทำ”

นรมนพูดจบ คนของอีกฝ่ายก็เดินเข้ามา

“คุณนายบุริศร์ เชิญลงจากรถได้แล้วครับ คุณท่านกำลังรอคุณอยู่”

นรมนส่งสายตาให้นภดล ห้ามไม่ให้เขาทำอะไรทั้งนั้น

แต่นภดลไม่สามารถทนได้ เขาเปิดประตูออกไป แต่กลับถูกคนรวบจับเอาไว้

“ต้องขอโทษด้วย คุณท่านอยากเจอแค่คุณนายบุริศร์คนเดียว คนอื่นให้รออยู่บนรถ”

เรี่ยวแรงของอีกฝ่ายมีเยอะมาก ไม่ว่ายังไงนภดลก็ดิ้นไม่หลุด

นรมนมองออก ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกฝึกมาอย่างหนัก

“นภดล ฟังที่บอก ขึ้นไปรอฉันอยู่บนรถ”

“แต่ว่า.......”

“ไม่มีแต่ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่เกรงใจฉันขนาดนี้”

คำพูดของนรมนทำให้นภดลโมโหเป็นอย่างมาก

“เกรงใจ? แบบนี้เรียกว่าเกรงใจเหรอ? นี่มันจับตัวมาชัดๆ！

อีกฝั่งไม่ได้ตั้งใจจะขัดบทสนทนาของนรมนกับนภดล ทว่ากลับพูดกับนรมนอย่างสุภาพว่า “คุณนายบุริศร์ เชิญครับ！อย่าให้คุณท่านรอนานเลย”

เห็นได้ชัดว่าเป็นถ้อยคำเร่งรัด แต่น้ำเสียงกลับสุภาพเป็นอย่างมาก จนหาข้อตำหนิไม่เจอ ถึงแม้นภดลอยากจะระเบิดลงสักแค่ไหน ก็ถูกนรมนห้ามไว้อยู่ดี

“เชื่อฟังที่ฉันพูด”

น้ำเสียงของนรมนเริ่มแข็งกร้าว

นภดลรู้ ว่าคราวนี้นรมนกำลังโกรธ และกำลังบอกเขาเป็นนัยๆว่าจะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าที่นี่ไม่ได้

ตอนนี้เขาอยากโทรหาบุริศร์มาก แต่ว่าสัญญาณโทรศัพท์กลับถูกควบคุมเอาไว้ คนที่สามารถทำอย่างนี้ได้มีไม่มากนัก ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่นรมนบอกมา ว่าคนที่นี่ไม่ใช่คนที่เขาสามารถรับมือได้

เมื่อนรมนเห็นว่านภดลสงบลงแล้ว ถึงได้เปิดประตูลงจากรถ

เมื่อเห็นสถานที่ตรงหน้า ในใจของนรมนก็ยิ่งหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเทียบกับบ้านของพ่อแม่โพนี่ที่ตัวเองเคยอยู่ เห็นได้ชัดว่าที่นี่คนละระดับ

ที่นี่คือบ้านเดี่ยวสองชั้น คงต้องเป็นคนมีฐานะระดับหนึ่งถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้

หลังจากที่ลงมาจากรถก็รู้สึกหนาวนิดหน่อย ปาณีจึงรีบเอาเสื้อตัวนอกมาคุมให้นรมน

“เธอรออยู่นี่แหละ”

นรมนไม่อยากให้ปาณีเข้าไป เพราะถึงยังไงยัยเด็กนี้ก็ไม่เคยผ่าร้อนผ่านหนาวมาก่อน แต่คนของอีกฝ่ายกลับพูดออกมาว่า “ให้เธอเข้าไปกับคุณเถอะ ได้ยินมาว่าคุณกำลังตั้งครรภ์ ให้พยาบาลปาณีตามเข้าไปก็ได้ คุณจะได้อุ่นใจ”

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนี้ ในใจของนรมนก็ยิ่งหนักอึ้ง

แม้แต่สถานะของปาณีก็สืบมาหมดแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าอีกฝ่ายเตรียมการทุกอย่างไว้ตั้งแต่แรก

การที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่อีกฝ่ายกลับรู้เรื่องของตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวช่างเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอาซะเลย

ปาณีเริ่มหวาดกลัว แต่ก็ไม่ยอมถอย

“คุณนาย ให้ฉันเข้าไปกับคุณเถอะนะคะ ให้คุณไปคนเดียวฉันไม่สบายใจ”

เมื่อเห็นท่าทางกลัวๆ แต่ก็ยังไม่ยอมถอยของปาณีในใจของนรมนก็รู้สึกอุ่นวาบ

“เข้าไปแล้วห้ามพูดอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ทำหน้าที่ของเธอให้ดีก็พอแล้ว เข้าใจไหม?”

“ค่ะ”

ปาณีพยักหน้า

เธอประคองนรมนเดินเข้าไปข้างใน

ข้างในมีความร่วมสมัยเป็นอย่างมาก เฟอร์นิเจอร์ไม้สีแดงให้ความรู้สึกมั่นคง แต่ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเคร่งครัดน่าเกรงขาม

มือของปาณีที่กำลังประคองนรมนเอาไว้เริ่มชื้นเหงื่อ

แล้วคิดว่านรมนไม่กังวลเหรอ?

เธอแค่แสดงออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงเป็นฝ่ายเสียท่าทีก่อน

“คุณนายบุริศร์ เชิญนั่งรอตรงนี้ก่อน อีกสักพักคุณท่านก็จะมาแล้ว”