ตอนที่ 841
บทที่ 841 เจ้าเด็กแสบ นี่แกจะเอาถึงตายเลยเหรอ?
October 31, 2026
ทุกคนตกตะลึงเล็กน้อย
ลานเขตทหารเป็นสถานที่อะไร?
เป็นสถานที่ที่คนปกติสามารถเข้าไปได้ตามใจชอบเหรอ?
ใครเข้าไปแล้วไม่ต้องได้รับการตรวจสอบกับลงทะเบียนเหรอ?
นี่บุริศร์ให้พวกเขาขับรถเข้าไปโดยตรง พวกเขาคิดว่าตัวเองเกิดอาการหูฝาด
“ประธานบุริศร์ คุณบอกว่าให้ขับรถเข้าไปในลานเขตทหารโดยตรงเหรอ? คุณแน่ใจเหรอ? นี่มันเป็นลานเขตทหารนะ! กลัวว่าเสียงดังแล้วจะเป็นข่าว”
ในที่สุดก็มีคนถามขึ้นอย่างไม่สบายใจ
บุริศร์ยิ้มเยาะพูดขึ้น “เป็นข่าวเหรอ? ฉันอยากพาดหัวข่าวจะตาย! ลานเขตทหารแล้วยังไง? คนในลานเขตทหารสามารถเอาภรรยาฉันไปกักบริเวณได้ตามใจชอบเหรอ? ฉันอยากจะเบื้องบนดูสักหน่อย ว่าใครมันให้สิทธิใคร ให้พวกมันพึ่งพาคนมีอำนาจมาข่มเหงคนอื่น!”
พูดจบ เขาก็เดินออกไปก่อน
คนอื่นๆ มองหน้ากัน
ใครพึ่งพาคนมีอำนาจมาข่มเหงคนอื่น?
ตอนนี้ดูยังไงก็เหมือนบุริศร์จะไปบุกสถานที่ การก่อความรุนแรงนี้ทำให้ไม่ค่อยสบายใจจริงๆ
“พี่ปารย์ เรา……”
“ฟังประธานบุริศร์เถอะ ไม่ว่ายังไง เราก็เป็นทหารที่ประธานบุริศร์พาออกมา ไม่ว่าระหว่างพวกเขามีความคับข้องใจอะไร เราก็จะทำตาม”
คนที่ถูกเรียกว่าพี่ปารย์ขัดคำถามคนอื่นๆ ทันที และขับรถตามบุริศร์ออกไปก่อน
รถบีเอ็มดับเบิลยูยี่สิบกว่าคันขับตามรถบุริศร์ไปยังประตูทางเข้าลานเขตทหารทันที
คนที่ป้องกันเห็นฉากนี้ก็ค่อนข้างตกตะลึงเล็กน้อย รีบเดินเข้าไปหยุด
“ประธานบุริศร์ ได้โปรดแสดงใบรับรองด้วย ที่นี่คือ……”
“ไสหัวไป!”
สีหน้าบุริศร์มืดมนน่ากลัว ขับกระแทกราวลูกกรงเข้าไปข้างในโดยไม่พัก
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่เคยประสบเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ตกใจจนถอยห่าง นั่งลงไปกับพื้นทันที ถ้าเขาช้าไปนิดเดียว เดาว่าจะถูกรถบุริศร์ชนจนปลิว
ไม่รอให้เขาลุกขึ้นมา รถด้านหลังก็ขับเข้าไปด้านในทีละคัน ไม่มีหยุดชะงักเลยสักนิด
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจแทบแย่แล้ว
วันนี้เขายืนเฝ้า เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันโอเคเหรอ?
เขารีบลุกขึ้นโทรหาเบื้องบน และดึงสัญญาณเตือน
ทันใดนั้น ทั้งเขตก็มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น ตำรวจติดอาวุธและกำลังทหารสำรองก็ออกมา
การเคลื่อนไหวใหญ่โตแน่นอนว่าทำให้ผู้สื่อข่าวจมูกไวเมื่อได้ยินข่าวก็มากันอย่างรวดเร็ว
สักพักหนึ่งข่าวที่บุริศร์พารถยี่สิบกว่าคันบุกเข้าไปในลานเขตทหารก็แพร่กระจายบนอินเทอร์เน็ตทันที
“ท่านผู้นำ แย่แล้ว ประธานบุริศร์พาคนที่มีรถยี่สิบกว่าคันมาหาพวกเรา”
มีคนรายงานคุณท่านพรโสภณอย่างรวดเร็ว
ในห้องนรมนเปิดหน้าต่างไว้ ได้ยินประโยคนี้อย่างชัดเจน ทั้งร่างก็ตกตะลึงเล็กน้อย
บุริศร์บุกเข้ามาในลานเขตทหารเหรอ?
ได้อย่างไรกัน?
เขาเองก็เกิดมาจากครอบครัวทหาร ไม่รู้กฎระเบียบของลานเขตทหารได้อย่างไร?
นรมนคิดว่า บางทีบุริศร์อาจจะได้รับแจ้ง หรือไม่คุณท่านพรโสภณก็ทำให้บุริศร์ลำบากใจ แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอก็คิดไม่ถึงการกระทำที่เรียบง่ายและหยาบคายแบบนี้
คุณท่านพรโสภณตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง
“เจ้าเด็กนี่! ได้! จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครกล้าบุกลานเขตทหารเลย มันไม่กลัวโดนยิงตายหรือไง?”
คำพูดของคุณท่านพรโสภณทำให้นรมนเครียดขึ้นมา
เธอรีบเปิดประตูห้องวิ่งออกไป
“คุณตา คุณห้ามทำแบบนี้กับเขา!”
“กลับห้องไป! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอต้องตระหนักว่าตัวเองเป็นนักโทษ อย่าลืมสิ่งที่ตาคุยกับเธอ”
คุณท่านพรโสภณส่ายหน้าให้นรมน จากนั้นก็ให้คนไปยืนเฝ้าหน้าประตูนรมน ส่งเธอเข้าไป
ปาณีก็ถูกรับไว้อยู่ข้างกายนรมน
“คุณนาย ฉันได้ยินว่าประธานบุริศร์……”
“อย่าเพิ่งพูด”
ในใจนรมนสับสนวุ่นวายสุดขีด
บุริศร์คนนี้ ตอนนี้หยาบคายและใจร้อนมาก และไม่รู้ว่าจะโวยวายจนเกิดเรื่องใหญ่ไหม
เธออยากออกไปดูว่าบุริศร์กับคุณท่านพรโสภณจะคุยกันอย่างไรจะทำกันอย่างไร แต่ประตูทางเข้าถูกคนปิดกั้นไว้ เธอออกไปไม่ได้
“คุณนาย คุณจะทำอะไร?”
ปาณีเห็นนรมนอยากลงไปจากหน้าต่าง ก็ตกใจกลัวจนหน้าซีด
“คุณนาย คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ตอนนี้สุขภาพร่างกายคุณทรมานแบบนี้ไม่ได้ คุณฟังฉันนะ ประธานบุริศร์มาแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันเชื่อว่าเขาจะช่วยพวกเราออกไปได้ คุณรอก่อนได้ไหม?”
ปาณีดึงแขนนรมนเอาไว้ ให้ตายอย่างไรก็ไม่ปล่อยมือ
นรมนพูดขึ้นอย่างกังวล “ฉันจะออกไปฟังว่าพวกเขาพูดอะไร”
“ไม่ว่าพวกเขาจะคุยอะไรกัน คุณก็ทำอะไรไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? คุณนาย คุณฟังฉันนะ เรารออยู่ที่นี่ก็พอ ประธานบุริศร์เป็นคนมีจุดยืน เขารู้ว่าตัวเองควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร คุณไม่เชื่อใจผู้ชายของตัวเองเหรอ?”
ถูกปาณีว่าแบบนี้ นรมนก็ตกตะลึงทันที
ใช่แล้ว
บุริศร์เป็นผู้ชายของเธอ หรือว่าเธอยังไม่เข้าใจเหรอ?
แต่เพราะเข้าใจเธอก็เลยเป็นห่วง
เธอกลัวว่าบุริศร์จะทำร้ายคุณท่านพรโสภณจริงๆ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอไม่อยากเห็นทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บ
แต่ปาณีก็พูดถูก เธอจะทำอะไรได้ล่ะ?
ตอนนี้เธอเป็นแค่คนที่ถูกกักขัง ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น