ตอนที่ 842
บทที่ 842 ฉันกลัวว่าผู้ชายฉันจะกลับมาตัดมือนาย
October 31, 2026
“เห็นเลือดด้วยเหรอ?”
บุริศร์ถามทีละคำ น้ำเสียงมีความเย็นยะเยือก ราวกับสามารถแช่แข็งผู้คนได้
นรมนตกใจจนเหงื่อแตกทั้งร่าง
“บุริศร์ อย่า!”
เธอรู้สึกจากใจจริงว่าคุณท่านพรโสภณกำลังรนหาที่ตาย
“คุณตา คุณหยุดได้แล้ว!”
นรมนกลัวจริงๆ ว่านิสัยไม่สนใจไยดีอะไรทั้งนั้นของบุริศร์จะทำร้ายคุณท่านพรโสภณ
มีดสั้นเย็นเฉียบอยู่ที่คางตน แต่คุณท่านพรโสภณค่อนข้างโล่งใจ
“ดูเหมือนนายจะแข็งแกร่งกว่าพ่อตานายเยอะเลย เห็นแก่ที่นายเป็นห่วงหลานสาวฉัน ฉันไม่แหย่นายแล้ว เธอสบายดี ไม่เป็นอะไร แค่นายไปถอนฟ้องเรณุกา ฉันก็จะปล่อยเธอกลับบ้านไปกับนาย ไม่งั้นก็เอาตามประโยคนั้น ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่กับตาแก่อย่างฉันไปตลอดชีวิต ฉันไม่เชื่อว่าคราวหน้านายจะกล้าบุกเข้ามาอีก”
คำพูดของคุณท่านพรโสภณทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วแน่น
“คุณอยากให้ผมปล่อยเรณุกาเหรอ?”
“ใช่ นายยังหนุ่ม หูไม่ดีแล้วเหรอ?”
เอวคนแก่ของคุณท่านพรโสภณเจ็บอยู่รางๆ ตอนนี้คางก็ถูกคนอื่นข่มขู่ คำพูดนี้คงไม่ดีนัก
บุริศร์หรี่ตา แล้วมองนรมนอีกครั้ง เห็นคุณท่านพรโสภณไม่ให้คนปิดประตู ทุกอย่างในขณะนี้ถูกคนข้างนอกเห็นอย่างชัดเจน แต่คนเหล่านั้นด้านนอกคงได้ยินบทสนทนาไม่ชัดเจน
ที่นี่มันที่ไหน?
ที่นี่คือลานเขตทหาร!
ถึงเขาจะพาคนบุกเข้ามา แต่นักข่าวและคนชมความตื่นเต้นเหล่านั้นไม่อาจตามเข้ามาได้เยอะ
บุริศร์มีชีวิตได้จนถึงตอนนี้ ถึงจะไม่ถือว่าเป็นคนมีประสบการณ์ทางโลกมาก แต่บางเรื่องก็เข้าใจ เห็นนรมนสบายปลอดภัยดี ถึงแม้ชายคนนั้นจะจับที่คอนรมน แต่ไม่ได้ออกแรงมากนัก เขาเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง
“ได้ แค่เรณุกาคนเดียวใช่ไหม? ผมปล่อยก็ได้ แต่ผมต้องพานรมนออกไปก่อน”
“ไม่ได้ ถ้านายเอาเธอไปแล้ว ไม่ทำตามสัญญา ฉันจะทำยังไง? ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการพาเธอมา ฉันจะให้สิ่งที่ทำไปสูญเปล่าไม่ได้ บุริศร์ ถ้านายจัดการเสร็จเมื่อไร ฉันก็จะปล่อยเธอไปเมื่อนั้น”
คำพูดคุณท่านพรโสภณทำให้ดวงตาบุริศร์เย็นชาขึ้น
“ถ้าผู้หญิงของฉันเป็นอะไรที่นี่ ผมไม่จบกับคุณแน่”
ชีวิตนี้ของคุณท่านพรโสภณโดนข่มขู่ไม่เยอะ แม้แต่ตอนนั้นคนในตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็ไม่กล้าพูดแบบนี้กับเขาด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าบุริศร์จะกล้าพูดแบบนี้กับเขา
เขาโกรธแทบตาย หันศีรษะไปพูดกับนรมน “ดูสิหลานหาหลานเขยได้ดีจริงๆ กลับห้องไปเลย?!”
“คุณตา!”
นรมนรู้สึกตัวเองไร้เดียงสาจริงๆ
เธอไม่มีใครให้คุณตารนหาที่ตายแบบนี้
บุริศร์มองนรมน ในสายตามีความอ่อนโยนเล็กน้อย
“อยู่ที่นี่ดีๆ รอฉันกลับมารับคุณ”
“โอเค ช่วยฉันจัดหาที่ให้คมทิพย์ด้วย จริงสิ พฤกษ์เป็นยังไงบ้าง?”
นรมนนึกถึงเรื่องนี้ก็รีบถามขึ้น
“ไม่เป็นอะไรแล้ว หนังหัวถลอกนิดหน่อย พักผ่อนเดี๋ยวก็ดีขึ้น ฉันจะช่วยคุณดูแลคมทิพย์ให้ดี คุณไม่ต้องเป็นห่วง รอฉันนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”
บุริศร์พูดจบ ก็หันตัวไปมองคุณท่านพรโสภณ พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ดูแลผู้หญิงของผมให้ดี เดี๋ยวผมกลับมา”
“ทำให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
คุณท่านพรโสภณโบกมือทันที บุริศร์ถึงได้เก็บมีดสั้น
เขามองนรมนอีกครั้ง จากนั้นก็หันตัวเดินออกไปข้างนอก
เห็นแผ่นหลังบุริศร์ นรมนก็รู้สึกค่อนข้างเสียใจ
“บุริศร์ ถ้าคุณลำบากใจก็ไม่ต้องทำก็ได้นะ อย่าทำเพื่อฉัน……”
“เพื่อคุณ ถึงจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกฉันก็ยอม”
บุริศร์ไม่ได้หันศีรษะกลับมา แต่ประโยคนี้ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้นรมนขอบตาแดงทันที
เธอไม่รู้ว่าประโยคนี้บุริศร์จงใจบอกให้คนอื่นได้ยิน หรือบอกตน แค่รู้ว่าตอนนี้หัวใจพองโต มีอารมณ์บางอย่างกำลังหมักหมม กำลังพองโต เติมเต็มหัวใจเธอ มันอบอุ่นและร้อนระอุ
“เสแสร้ง! คำพูดเพราะๆ ใครก็พูดได้ รอนายทำได้ก่อนถึงจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ”
คุณท่านพรโสภณโต้กลับอย่างดูถูก
นรมนไม่สนใจ มองบุริศร์หายไปจากประตูทางเข้าตระกูลพรโสภณ เธอพูดเสียงทุ้ม “คุณตา เขาไม่ใช่คนโง่ คุณทำแบบนี้ชัดเจนเกินไปหรือเปล่า?”
“ไม่สน ยังไงก็ตามเป้าหมายฉันสำเร็จก็พอ เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ จริงสิ ฉันได้ยินว่าเธอจะเข้าร่วมการแข่งขันออกแบบอะไรนั่นเหรอ? เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว จะถึงการประกวดเบื้องต้นแล้ว ช่วงนี้เธออยู่บ้านฉัน สงบสติอารมณ์จัดการงานออกแบบของเธอไปเถอะ ฉันสั่งให้คนไปเอาคอมพิวเตอร์เธอมาแล้ว เธอไปทำในห้อง จำไว้นะ ทำงานกับพักผ่อนให้เท่าๆ กันด้วยล่ะ”
คำพูดของคุณท่านพรโสภณทำให้นรมนตกตะลึง
“คุณตา คุณหมายความว่าจะให้ฉันอยู่ที่นี่ถาวรเหรอ?”
“ทำไมจะไม่ได้? ฉันเป็นคนแก่ไม่เหลือใคร เธอไม่ควรอยู่กับฉันเหรอ?”
คุณท่านพรโสภณพูดอย่างมั่นใจในความถูกต้อง ทำให้นรมนโกรธจนอยากหัวเราะ
“อีกไม่นานบุริศร์ก็จะกลับมาแล้ว นิสัยอย่างเขา……”
“พอเขาโกรธจัดเธอพูดแค่ประโยคเดียวเขาก็หายแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าเธออยากอยู่กับฉันที่นี่ เขาจะไม่ฟังได้เหรอ?”
“แต่ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะอยู่ที่นี่นะคะ!”
นรมนไม่ไว้หน้าสักนิด
คุณท่านพรโสภณพูดขึ้นอย่างอันธพาล “ฉันไม่สน ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจ”