บทที่ 845 นั่นมันก็เป็นแค่บ้านเย็นๆ เท่านั้น

นรมนเครียดและประหม่า กลัวว่าคุณท่านพรโสภณจะตื่นขึ้นมากะทันหัน โชคดีที่คุณท่านพรโสภณหลับลึกมาก ไม่มีการตอบสนองอะไร

เธอรีบยัดของเข้าไปในกระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็ออกไปจากห้องคุณท่านพรโสภณอย่างเงียบๆ

นรมนไม่เห็นว่าขณะที่เธอเพิ่งปิดประตูห้อง คุณท่านพรโสภณก็ลืมตาขึ้น

เขาเห็นใบรับรองเข้าออกในลิ้นชักหายไป ก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

“โตษิน”

เสียงคุณท่านพรโสภณไม่ดัง แต่มีชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ถ้านรมนยังอยู่ ก็คงมองออกว่าคนคนนี้คือชายที่ลักพาตัวเธอมาที่นี่ระหว่างทาง

คุณท่านให้เขาออกไปซ่อนตัวหลีกเลี่ยงก่อน เขายังไม่ทันได้ไป ในขณะนี้ก็ได้ยินคุณท่านพรโสภณเรียกตัวเอง จึงเข้ามาในห้อง

“ท่านผู้นำ มีคำสั่งอะไรครับ?”

“ตามเธอไป อย่าให้เธอเจออันตรายระหว่างทาง ยังไงเด็กคนนี้ก็เหมือนคิม นิสัยดื้อรั้นมาก นี่เธอกำลังไปหาคิม”

คุณท่านพรโสภณถอนหายใจอีกครั้ง

คิ้วของโตษินขมวดเข้าหากันแน่น

“ท่านผู้นำ ด้วยนิสัยของคุณหนูใหญ่คงจะเจอเธอไม่ได้ และระหว่างทางก็คงไม่ราบรื่นมาก ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ทางด้านคุณบุริศร์……”

“เลยให้นายตามเธอไป ฉันก็รู้ว่านิสัยคิมดื้อรั้น คงจะไม่เจอเธอหรอก แต่ถ้าไม่ให้เธอไป เธอก็จะเกิดอารมณ์หดหู่อยู่ที่นี่ ในท้องเธอยังมีเด็กอยู่นะ”

ผมคุณท่านพรโสภณหงอกมากขึ้นแล้ว

ในชีวิตนี้คนที่เขาอยากเจอมากที่สุดก็คือลูกสาวเขา แต่ลูกสาวไม่ให้อภัยเขา ตอนนี้เห็นหลานสาวดื้อมาก เหมือนเห็นคิมในตอนนั้นเลย

บางทีตัวเองในตอนนั้นอาจจะผิดจริงๆ ไม่ควรแยกคนรักออกจากกัน แต่ตอนนี้พูดมากไปจะมีประโยชน์อะไรกันล่ะ? สุดท้ายมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้

คุณท่านพรโสภณไม่อยากให้ความบาดหมางของตัวเองและลูกสาวส่งผลกระทบกับนรมน จริงๆ แล้วเขาชอบหลานสาวคนนี้มากทีเดียว อย่างไรแล้วเธอก็เป็นญาติเพียงไม่กี่คนที่หลงเหลืออยู่ของตน

โตษินเข้าใจหัวอกของคุณท่านพรโสภณ ก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป

หลังจากนรมนกลับห้องมา เห็นปาณียังคงหลับอยู่ เธอรู้สึกค่อนข้างอดไม่ได้ แต่ตัวเองจะออกไปจากที่นี่แบบนี้ เธอก็ยังค่อนข้างเป็นห่วง

เธอในตอนนี้ท้องอยู่ เธอไม่กล้าเสี่ยง

นรมนสะกิดให้ปาณีตื่น

“คุณนาย ตื่นแล้วเหรอ? ต้องการดื่มน้ำหรือเปล่า? หรือว่าหิว? เดี๋ยวฉันจะไปทำ”

ปาณีขณะที่พูดกำลังลุกขึ้น แต่นรมนรั้งเอาไว้

“อย่าพูดอะไร ฟังฉันนะ รีบเก็บข้าวของของเรา แล้วตามฉันออกไปเดี๋ยวนี้”

“ออกไป?”

ปาณีรู้สึกค่อนข้างไม่แน่ใจ

“คุณท่านพรโสภณปล่อยเราไปแล้วเหรอคะ?”

“เปล่า เราฉวยโอกาสตอนพวกเขาหลับอยู่ ออกไปเดี๋ยวนี้”

นรมนไม่ได้อธิบายมากนัก แต่เธอลุกไปเก็บของที่พกติดตัวของตัวเอง เมื่อเห็นรูปคิมที่โต๊ะหัวเตียง เธอก็ชะงักสักพัก สุดท้ายก็นำไปด้วย

ปาณีรู้สึกว่าตัวเองอาจจะนอนไม่พอ หัวสมองใช้การไม่ได้มากพอ ทำไมเธอไม่เข้าใจความหมายของนรมน?

ที่นี่คือตระกูลพรโสภณ!

เธอจำได้ว่าการป้องกันที่นี่เข้มงวดแค่ไหน ตอนแรกที่บุริศร์พาคนมาก็พาตัวนรมนออกไปไม่ได้ ตอนนี้นรมนอยากพาตัวเองออกไปจากที่นี่เหรอ?

เป็นไปได้เหรอ?

แต่ถึงจะสงสัย ปาณีก็ยังเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เห็นนรมนทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็พูดอย่างรู้สึกผิด “คุณนาย ขอโทษค่ะ ฉัน……”

“ออกไปค่อยว่ากัน ตามฉันมา อย่างส่งเสียงล่ะ”

นรมนเปิดประตูห้องเบาๆ

ทางเดินด้านนอกไม่มีใครสักคนเดียว หัวใจเธอเต้นแรง

เธอไม่รู้ว่าถ้าคนของคุณท่านพรโสภณมาขวางเธอไว้ เธอจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เธอแค่อยากไปหาคิมเร็วๆ ไปเจอเธอสักหน่อย

บางทีอาจจะสายเกินไปแล้วก็ได้ ชีวิตนี้ไม่มีเวลาได้เจอแม่ตัวเองจริงๆ

นรมนพาปาณีเดินออกไปจากห้อง

เธอหันกลับมามองอย่างระมัดระวัง ชะงักตรงประตูทางเข้าห้องคุณท่านพรโสภณ จากนั้นก็คุกเข่าที่ประตูทางเข้าคุณท่านพรโสภณ

“คุณนาย คุณ……”

“ชู่!”

นรมนไม่ให้เธอพูด แต่ขอบตากลับค่อนข้างร้อนผ่าว

เธอรู้ว่าคุณท่านพรโสภณดูเข้มงวดอย่างมาก แต่ก็ใจดี

เขาดีกับเธอ ดีมากจริงๆ

ถึงแม้สำหรับคนภายนอก คุณท่านพรโสภณจะกักขังตน แต่อาหารทุกอย่างที่เขาทำให้ตนนั้นเป็นของโปรดตนทั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณท่านพรโสภณตรวจสอบความชอบของตนล่วงหน้า จะบังเอิญเป็นอาหารโปรดของตัวเองแบบนี้ได้อย่างไร?

สิ่งที่เธอชอบ คุณท่านพรโสภณวางไว้ในห้องเธอเงียบๆ เรื่องใหญ่อย่างคอมพิวเตอร์ที่เธอต้องใช้ในการแข่งขัน เรื่องเล็กๆ อย่างสีผ้าม่านผ้าห่มที่เธอชอบ ก็ให้คนแอบมาเปลี่ยนอย่างเงียบๆ

เขาไม่พูดอะไรเพราะๆ แต่หัวใจที่รักนรมนทำให้นรมนรับรู้

“คุณตา ขอโทษนะคะ ฉันไปแล้ว รอฉันกลับมา ฉันจะตั้งใจขอโทษคุณ!”

ขณะที่นรมนพูดๆ อยู่ก็อยากร้องไห้

เธอคุกเข่าคำนับสามทีให้กับคุณท่านพรโสภณ จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ยกเท้าขึ้นเดินไป

เธอกลัวว่าตัวเองล่าช้าอีกนิดจะลังเลแล้ว

คุณท่านพรโสภณมองการกระทำของนรมนที่หน้าต่าง ดวงตาเปียกชื้นเล็กน้อย

“ไปเถอะ ไปหาแม่ของเธอ ฉันเชื่อว่าเธอจะทำให้แม่เธอประนีประนอมได้ แค่ฉันไม่รู้ว่าชีวิตที่เหลือของตัวเอง จะได้รับการให้อภัยจากแม่เธอไหม”