บทที่ 846 ถ้าพระเจ้ายุติธรรมจริงๆ

นรมนมองเทย่า ไม่อยากบอกอาการป่วยของแม่กับเธอจริงๆ และไม่รู้ว่าเป็นการเล่นตลกของพระเจ้าหรือเปล่า ทำไมให้สองพี่น้องมาป่วยพร้อมกัน?

“ค่อยบอกระหว่างทางแล้วกันค่ะ”

นรมนอยากพาเทย่าออกไปด้วยกัน อย่างไรแล้วเจตต์ก็ไม่อยู่ เทย่าหย่ากับสามีแล้ว ตอนนี้อยู่อย่างโดดเดี่ยว น่าสงสารจริงๆ แต่โตษินไม่เห็นด้วย

“คุณหนู ถ้าคุณอยากไปที่นั่น โตษินเสี่ยงชีวิตไปกับคุณได้ แต่คุณนายรัตติกรวรกุลไม่สามารถไปกับเราได้”

“ทำไมไม่ได้? เธอเป็นน้าฉัน! ไม่ว่าพวกคุณจะยอมรับไหม แต่ฉันยอมรับ”

ขณะที่นรมนพูดก็จะบังคับให้เทย่าขึ้นรถ

ปาณีไม่รู้ว่าเทย่าคือใคร แต่เห็นนรมนปฏิบัติกับเธอดีแบบนี้ และเรียกเธอว่าคุณน้า จึงปฏิบัติกับเทย่าเป็นอย่างดีแน่นอน

โตษินยังอยากพูดอะไรบางอย่าง นรมนกลับพูดเสียงทุ้ม “ฉันรู้นายเป็นบริวารของตระกูลพรโสภณ ฟังแค่คุณท่านของนายเท่านั้น และฉันรู้ว่านายอาจจะรู้เรื่องพวกนั้นในตอนแรก แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นน้าของฉัน ฉันไม่สนเธอไม่ได้ และพวกเธอสองพี่น้องก็ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสในการเจอครั้งสุดท้ายก็ได้ ฉันไม่พาเธอไปไม่ได้ ถ้าเธอไม่ได้บังเอิญเจอฉันก็แล้วไป ในเมื่อบังเอิญเจอแล้วบางทีนี่อาจจะเป็นคำสั่งของพระเจ้า โตษิน ถ้านายทำไม่ได้ ก็ปล่อยพวกเราซะ ช่วยฉันโทรหานภดล เราไปกันเองก็ได้”

นรมนพูดถึงจุดนี้แล้ว ถ้าโตษินพูดอะไรอีก นรมนอาจจะไม่นั่งรถเขาจริงๆ แล้วก็ได้

โตษินยังจำสิ่งที่คุณท่านพรโสภณให้เขาดูแลนรมนได้ ในขณะนี้ทำได้แค่ปิดปาก เขาอยากโทรหาคุณท่านพรโสภณ ก็ได้ยินนรมนพูดขึ้น “ถ้านายเตือนคุณตาฉัน แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันไม่ให้อภัยนายแน่ สุขภาพร่างกายคุณตาฉันไม่ค่อยดี นายอยากทำให้เขาโกรธตายหรือไง? มีคำพูดที่ว่าอยู่ข้างนอกนายพลสามารถต่อสู้ภายใต้กรณีฉุกเฉินได้ โตษิน ตอนนี้นายเป็นคนของฉัน ต้องฟังคำสั่งฉันชั่วคราว”

“แต่คุณหนู เธอ……”

“พอได้แล้ว ขับรถเถอะ”

นรมนก็รู้ว่าตัวเองพูดแบบนี้มันไม่ดี แต่เธอไม่สามารถทิ้งเทย่าไปได้ ไม่ว่าหล่อนจะเป็นน้าของเธอ หรือเพราะหล่อนเป็นแม่ของเจตต์ เธอก็ไม่มีทางทิ้ง

เจตต์เป็นคนกตัญญู ตอนนี้ทั้งๆ ที่เทย่าป่วยจนเกินจะเยียวยา แต่ไม่รู้เขาไปที่ไหน ต้องไปทำอะไรสักอย่างเพื่ออาการป่วยของเทย่าแน่ๆ

ก่อนที่เจตต์จะกลับมา นรมนไม่อยากให้เทย่าสูญเสียจากอุบัติเหตุใดๆ

เทย่าเห็นนรมนปฏิบัติกับตนแบบนี้ ก็พูดขึ้นด้วยความสะเทือนใจอย่างอดไม่ได้ “ทำให้เธอลำบากเลย เด็กน้อย พูดตามตรง อาการป่วยของฉันเกรงว่าจะรักษาไม่หาย คนที่ฉันอยากเจอทั้งชีวิตนี้ก็มีแต่แม่เธอเท่านั้น เราสองพี่น้องไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแล้ว มันทั้งชีวิตในพริบตาเดียว บางทีฉันอาจจะไม่ทันได้เจอเธอ ฉันก็……”

“คุณน้า อย่าพูดจาเศร้าๆ พวกนี้เลยนะ ไม่มีทาง ฉันเชื่อว่าแม่ฉันเจอคุณแล้วจะต้องดีใจมาก”

นรมนปลอบเทย่า

ถึงแม้โตษินจะไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้เห็นนรมนตัดสินใจแล้ว ก็ไม่พูดอะไรอีก แค่มีจิตใจป้องกันเทย่าเพิ่มขึ้น

ในขณะนี้ เทย่าไม่มีการตอบสนองใดๆ แค่พูดกับนรมนเรื่องครอบครัว ท่าทางใจทำให้นรมนคิดถึงแม่ตัวเองอีกครั้ง

ตอนนี้คิมกำลังทำอะไรอยู่นะ?

หล่อนกำลังคิดถึงเธออยู่หรือเปล่า?

นรมนรู้ ตัวเองออกมาตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก คุณท่านพรโสภณกับบุริศร์กำลังเล่นหมากรุกครั้งสำคัญ บางทีเธออาจจะไปขัดขวางก้าวเดินของพวกเขา แต่เธอรอไม่ไหวแล้ว

ถ้าไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของคิมก็คงไม่เป็นอะไร เธอสามารถเป็นตัวประกันได้อย่างเต็มที่ในบ้านคุณท่านพรโสภณอย่างปลอดภัย ร่วมมือเล่นละครกับพวกเขา แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าคิมมีชีวิตได้อีกไม่นาน นรมนจะไม่กระสับกระส่ายได้อย่างไร

ยืดเยื้อมาหลายวัน เธอไม่รู้ว่าคิมรอเธอได้ไหม

ต้นไม้หวังอยู่นิ่ง แต่ลมกลับไม่หยุดพัด

นรมนไม่อยากประสบกับความเศร้าแบบนี้ ถึงแม้คิมจะเหลือเวลาแค่วันเดียว เธอก็จะแสดงความกตัญญูอย่างเต็มที่ต่อหน้าเตียง อย่างน้อยก็ได้บอกหล่อน ว่าหล่อนกำลังจะเป็นคุณยายอีกครั้ง บางทีอาจจะทำให้เธอมีชีวิตต่อได้อีกสักหน่อย

เทย่าเห็นนรมนเศร้ากะทันหัน ก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คิดถึงแม่เธอเหรอ?”

“อืม คิดถึงเธอค่ะ หลายปีแล้ว ไม่ค่อยมีเวลาอยู่เคียงข้างเธอ แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็อยากอยู่เคียงข้างเธอ ฟังเธอเล่าเรื่องก็ดีเหมือนกัน”

“ช่างเป็นลูกจริงๆ! คลอดลูกสาวดีกว่า เธอดูสิลูกชายของฉันคนนั้น ตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว ไม่ก่อร่างสร้างตัว ฉันอยากอุ้มหลานชายก็อุ้มไม่ได้ ชีวิตนี้คงไม่มีทางได้เห็นหลานชายฉันเกิดแล้ว”

สายตาเทย่าเบลอเล็กน้อย

นรมนจัดการความเศร้าของตัวเอง พูดขึ้นปลอบเทย่า “คุณน้า คุณอย่าพูดแบบนี้ โชคชะตาเจตต์แค่ยังมาไม่ถึง ฉันเชื่อว่า เขาสามารถหาคนรักของตัวเองได้ และคุณจะต้องได้เห็นหลานชายตัวเองเกิดแน่นอนค่ะ”

“อย่าปลอบฉันเลย ฉันรู้เธอเจตนาดี เฮ้อ พี่สาวตั้งหลายปีแล้ว ก็ไม่รู้ว่าสภาพเป็นยังไงบ้าง ฉันจำได้ตอนฉันออกมา ฉันเพิ่งอายุแปดขวบ พี่สาวอายุสิบสอง หล่อนในตอนนั้นบริสุทธิ์และมีเกียรติ หน้าตาสวยมาก”

ราวกับเทย่าจมอยู่กับอดีต นรมนทนไม่ได้ที่จะขัดเธอ ฟังเธอเล่าเรื่องเหล่านั้นของตัวเองและคิมเมื่อยังเด็ก นรมนรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก

โตษินไม่ได้พูดอะไรเลย ปาณีก็พยายามอยู่เคียงข้างพวกเขาอย่างขยันหมั่นเพียร ไม่พูดอะไรทั้งนั้น พยายามลดความรู้สึกการมีอยู่ของตัวเองให้มากที่สุด

หลังจากขับไปได้ระยะหนึ่งแล้ว นรมนพบว่าโตษินขับรถไปที่สนามบิน ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เราต้องนั่งเครื่องบินใช่ไหม?”

“ใช่ครับ คุณหนู เครื่องบินเร็ว! ท่านผู้นำกลัวว่าไม่ทัน……”

โตษินอยากพูดต่อ แต่อย่างไรแล้วต้องหลีกเลี่ยงเทย่า จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่นรมนกลับเข้าใจดี

“มาถึงสนามบินแล้ว เพิ่มตั๋วเครื่องบินให้คุณน้าหนึ่งใบ”

“รู้แล้วครับ”

โตษินไม่ค่อยยินยอมนัก แต่ก็ไม่ขัดคำสั่งนรมน

นรมนหันศีรษะกลับไปมองเทย่า ยิ้มแล้วถามขึ้น “คุณน้า คุณเอาบัตรประชาชนมาหรือเปล่า?”