ตอนที่ 847
บทที่ 847 คุณทำให้ฉันดูถูกคุณจริงๆ
October 31, 2026
เทย่ารับตั๋วเครื่องบินมา ไม่ได้คัดค้านการจัดเตรียมของโตษิน แต่นรมนกลับพูดขึ้น
“ให้ฉันนั่งกับคุณน้าดีกว่า ช่วงนี้คุณน้าไม่มีคนคุยด้วย นายกับคุณน้าไม่สนิทกัน ฉันอยู่กับคุณน้าพูดคุยกันได้พอดี ที่นี่ไปถึงยูนนานต้องใช้เวลาประมาณหกชั่วโมง มันจะแปลกและอึดอัด”
โตษินได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ก็รีบหยุด
“คุณหนู สุขภาพร่างกายของคุณต้องให้ปาณีคอยดูแลอยู่เคียงข้าง คุณ……”
“ไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น นี่กี่เดือนแล้ว? ไม่เป็นไร และนั่งเครื่องบินได้ ดูนายเครียดนะ อีกอย่างนี่เป็นคุณน้าของฉัน เธอจะทำอะไรฉันได้?”
นรมนยิ้ม ปฏิเสธคำขอของโตษินโดยตรง
“แต่คุณหนู……”
“เอาล่ะ นายดูอาการป่วยกะปลกกะเปลี้ยของน้าฉันสิ ยังจะกินฉันได้เหรอ? เอาตามนี้แหละ”
นรมนพูดทิ้งท้าย ทำให้โตษินไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เทย่าไม่ได้พูดแทรกเลย ราวกับว่าจะจัดการอย่างไรเธอก็ได้ทั้งนั้น
สายตาเธอมองดูผู้คนเดินไปเดินมาตลอดเวลา ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
นรมนควงแขนเธอ ยิ้มขณะพูดขึ้น “คุณน้า เราขึ้นเครื่องกัน เครื่องบินจะขึ้นแล้ว”
“โอเค”
เทย่ายิ้มบางๆ ตรวจสอบความปลอดภัยภายใต้การสนับสนุนของนรมน
เพราะเธอไม่ได้เอาของอะไรมา จึงผ่อนคลายมาก
โตษินจ้องมองเทย่าตลอดเวลา ไม่พบว่าเธอมีอะไรพิเศษ
นรมนขึ้นเครื่องบินไปกับเทย่า หลังจากหาที่นั่งของตัวเองนั่งลงแล้ว จากนั้นก็พูดคุยหัวเราะกัน
เทย่าค่อนข้างง่วง นรมนรีบพูดขึ้น “คุณน้า คุณนอนก่อนดีกว่า ถึงแล้วฉันจะเรียกคุณ”
“โอเค”
เทย่าก็ไม่ปฏิเสธ เธอเหนื่อยมากจริงๆ ปิดตาได้ไม่นานก็ส่งเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ
นรมนก็ติดเชื้อจากเธอ หลับไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเธอตื่นขึ้น เครื่องบินก็ลงจอด ในห้องโดยสารเครื่องบินล้วนเป็นเสียงคนโวยวาย
“เป็นอะไร? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
นรมนถามด้วยความสงสัยนิดหน่อย รู้สึกศีรษะค่อนข้างวิงเวียน
เธอไม่ได้เมาเครื่องบิน ทำไมจู่ๆ เวียนศีรษะแบบนี้นะ?
“คุณน้า?”
นรมนมองเทย่าข้างๆ เทย่าก็เหมือนเพิ่งตื่น
“ฉันก็ไม่รู้ เพิ่งตื่น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ขณะที่กำลังพูด ปาณีก็วิ่งมา
“คุณนาย ยังไม่ถึงยูนนาน เราเปลี่ยนเครื่องที่ศูนย์กลาง เหมือนเครื่องบินจะขัดข้อง โตษินลงไปดูแล้ว”
“เครื่องบินขัดข้องเหรอ?”
นรมนคิดว่าตัวเองฟังผิด ทำไมมันบังเอิญขนาดนั้น?
เครื่องบินนี้ควรมีคนตรวจสอบแก้ไขแล้ว ทำไมเกิดเหตุขัดข้องได้?
เทย่านวดขมับตัวเองแล้วพูดขึ้น “เกิดอะไรขึ้น ฉันเวียนหัวมาก”
“ฉันก็เหมือนกัน เวียนหัว อาจจะเพราะที่นี่อบอ้าวเกินไป ปาณี เธอไปดูหน่อยว่าโตษินกลับมาหรือยัง เราจะตามลงไป”
ได้ยินคำสั่งนรมน ปาณีก็ลงไป
ไม่นานนัก ปาณีก็กลับมา
“คุณนาย หาโตษินไม่เจอ แต่เครื่องบินต้องเปลี่ยนเครื่องแล้ว ถ้าเราไม่ไปต้องรอเที่ยวบินต่อไป”
คำพูดปาณีทำให้ดวงตานรมนหรี่ลงเล็กน้อย
เทย่าพูดเสียงทุ้ม “งั้นเราไปกันก่อนดีกว่า โตษินเป็นคนของเขา ต้องหาเราเจอแน่นอน”
นรมนเหลือบมองเทย่า พูดขึ้นเสียงทุ้ม “แต่โตษินรู้ว่าแม่ฉันอยู่ที่ไหน แต่ฉันไม่รู้”
“เธอไม่รู้เหรอ? ทำไมเธอไม่รู้ล่ะ?”
เรื่องนี้เทย่าราวกับคาดไม่ถึงอย่างยิ่ง
นรมนเกาหน้าผากตัวเองแล้วพูดขึ้น “ฉันไม่ได้ถาม มีโตษินอยู่ด้วย ฉันแค่อยากกังวลน้อยลง เรารอโตษินดีกว่า เดี๋ยวเขาก็อาจจะกลับมา”
เทย่าไม่ได้พูดอะไรอีก
ผู้โดยสารคนอื่นๆ บนเครื่องบินลงไปอย่างรวดเร็ว ไปเครื่องบินอีกลำผ่านช่องทางเปลี่ยนเครื่อง นรมนอยู่ที่ช่องทางเปลี่ยนเครื่องรอนานมากโตษินก็ยังไม่มา ในใจเธอก็ไม่ค่อยสบายใจ
โตษินเป็นบริวารของตระกูลพรโสภณ ทำตามคำสั่งคุณท่านพรโสภณอย่างเคร่งครัด เขาจะไม่จากไประหว่างทางเด็ดขาด เว้นแต่ว่ามีคนขอให้เขาจากไป
ความคิดแบบนี้ทำให้ในใจนรมนมีความหนักอึ้งเล็กน้อย
เทย่ามองนรมน ถามขึ้น “จะรออีกไหม?”
“ไปกันเถอะ บางทีเขาอาจจะมีธุระก็เลยล่าช้า เราไปยูนนานแล้วค่อยติดต่อเขาอีกที”
นรมนตัดสินใจเด็ดขาดในยามวิกฤต พาเทย่าและปาณีขึ้นเครื่องบินไป
เมื่อเครื่องบินขึ้นแล้ว นรมนก็เหลือบมองด้านล่าง เหมือนเห็นคนหนึ่งถูกลากออกไปจากสนามบิน
คนคนนั้นเหมือนโตษินมากๆ เลย
ดวงตาเธอหรี่ลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้ทำอะไร ราวกับไม่พบอะไรเลย แค่นั่งข้างๆ เทย่า หลับตางีบ
ปาณีค่อนข้างกังวล มาข้างๆ นรมน อยากเปลี่ยนที่กับเทย่า แต่เทย่าปฏิเสธเพราะไม่สบาย
“ปาณี กลับไปนั่งเถอะ มีคุณน้าดูแลฉัน ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องกังวล”
นรมนยิ้มเรียบๆ รอยยิ้มนั้นตื้นเขิน แต่ทำให้ปาณีโล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับมีเธออยู่ ทุกอย่างก็จะไม่มีปัญหา
ปาณีกลับไปนั่งที่ตัวเอง นรมนหลับตาพักผ่อนอีกครั้ง
เทย่าเหลือบมองเธอ มีความรู้สึกบางอย่างแวบผ่านในดวงตาเธอ แต่พอหันศีรษะกลับก็งีบไปแล้ว