ตอนที่ 849
บทที่ 849 คนเราต้องรู้จักยืดหยุ่น
October 31, 2026
“แย่แล้ว คนของพวกมันอาจจะรู้แล้ว”
คำพูดนภดลทำให้ปาณีรีบบังคับยกบั้นท้ายขึ้น พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “เรารีบไปกันเถอะ คุณนาย ฉันไม่เป็นอะไร”
“ไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ?”
นรมนไม่อยากให้ปาณีได้รับบาดเจ็บอะไร
“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ”
เห็นปาณีกระโดดสองที นรมนก็วางใจ
“ไป!”
เธอกับปาณีขึ้นรถ นภดลรีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก มีความโกลาหลเกิดขึ้นละแวกร้านเคเอฟซี แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของนรมน
รถขับออกมาไกลมากแล้ว ปาณีรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ขยับบั้นท้ายซ้ายขวา เหตุการณ์นี้นรมนเห็นมันทันที
“เจ็บใช่ไหม?”
“เปล่าค่ะ ฉัน……”
คำพูดปาณียังไม่ทันจบ ก็ทำเสียงคร่ำครวญอุดอู้ เหมือนว่าจะเจ็บปวดมาก
“นภดล ไปโรงพยาบาล”
นรมนเพิ่งพูด นภดลก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณนาย ไปโรงพยาบาลคนเยอะมาก ถ้าเทย่าฉวยโอกาสหนี……”
“ใช่ๆๆ ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันทนได้ค่ะ”
ถึงปาณีจะพูดแบบนี้ แต่บนใบหน้ามีเหงื่อไหล
นรมนรู้ เธอต้องล้มเจ็บตรงไหนสักแห่ง
มองเทย่าข้างๆ ที่ยังสลบอยู่ นรมนก็ตัดสินใจทันที
“นภดล ขับรถไปที่สถานีตำรวจก่อน”
คำพูดนรมนทำให้นภดลพยักหน้า
คนกลุ่มหนึ่งขับรถไปละแวกสถานีตำรวจ นรมนเห็นรอบๆ มีรถสองสามคันที่ดูผิดปกติอย่างมาก ก็รีบพูดขึ้น “อย่าจอด ขับไปข้างหน้าเลย”
“ไม่ได้จะไปสถานีตำรวจเหรอ?”
นภดลค่อนข้างสงสัย
นรมนพูดเสียงทุ้ม “นายเห็นรถข้างๆ ไหม ในรถมีคน ถึงจะหลบได้ดีมาก แต่ก้นกรองบุหรี่ที่ทางเข้ารถคนขับยังคงไหม้อยู่ แสดงว่าพวกเขานั่งอยู่ในรถ คนปกติจะนั่งหน้าโรงพักเหรอ? เดาว่าคงมารอพวกเราแหละ”
นภดลตกตะลึงเล็กน้อย มองดีๆ แล้วเป็นอย่างนี้จริงๆ ด้วย
ในขณะนี้ เทย่าก็ตื่นขึ้น
เธอดิ้นรนอย่างคลุมเครือ รีบอยากจะเอ่ยปาก แต่ถูกนรมนทำร้ายจนสลบอีกครั้ง
ปาณีเห็นทักษะฝีมือที่คล่องแคล่วของนรมน ก็ชะงักอย่างอดไม่ได้ มองไม่ออกว่านรมนที่อ่อนแอกลับมีทักษะฝีมือที่ดีแบบนี้
“อดทนอีกหน่อย บางทีเราอาจจะไปส่งเธอที่โรงพยาบาลก่อน”
คำพูดนรมนทำให้ปาณีส่ายหน้า
“ในเมื่อในนี้มีคนรอเราอยู่ ใครจะไปรู้ว่าในโรงพยาบาลไม่มีล่ะคะ?”
ประโยคนี้ทำให้นรมนชะงัก
จริงด้วย
ตัวตนของเทย่าไม่ธรรมดา ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงเชื่อฟังเทย่า แต่นรมนไม่กล้าเสี่ยงอันตราย
บุริศร์และคุณท่านพรโสภณจัดเกมยิ่งใหญ่ขนาดนั้นก็เพื่อเทย่า เธอไม่สามารถทำลายเกมพวกเขาได้
นรมนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
และในขณะนี้ โตษินก็โทรมา
“คุณหนู คุณอยู่ที่ไหน? พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
นรมนโล่งใจทันที
“เราไม่เป็นอะไร ลงจอดอย่างปลอดภัย และเทย่าก็ถูกมัดไว้แล้ว นายอยู่ที่ไหน?”
“เดี๋ยวผมไป เพิ่งถึงสนามบิน”
โตษินอาจจะนั่งเที่ยวบินที่เร็วที่สุดมา
“ฉันเห็นนายถูกคนจับตัวไป ตอนนั้นฉันไม่มีทางช่วยนายได้ กลัวแหวกหญ้าให้งูตื่น นายหนีออกมาได้ยังไง?”
“ประธานบุริศร์ช่วยชีวิตผมเอาไว้”
โตษินพูดเสียงทุ้ม “ประธานบุริศร์ปล่อยเรณุกาตามเจตนาของท่านผู้นำ หลังจากเรณุกาออกมาแล้วก็ติดต่อเทย่า ตอนนั้นประธานบุริศร์กับคุณท่านพรโสภณก็อึ้งกันหมด ยังไงก็คิดไม่ถึงว่าคนคนนั้นจะเป็นเทย่าจริงๆ เขาอยากตามมา แต่กลัวว่าเทย่ารู้แล้วจะทำร้ายคุณ เขายิ่งเป็นห่วงว่าคุณจะถูกเธอหลอกใช้และทำร้ายเพราะความสัมพันธ์ทางครอบครัว ระหว่างทางนี้ประธานบุริศร์อกสั่นขวัญหาย แต่ไม่กล้าขยับทำอะไร หลังจากเห็นผมโดนคนของพวกมันลักพาตัวไปถึงได้ลงมือ นี่เดาว่าประธานบุริศร์กังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณถึงไม่กล้าทำ”
ได้ยินโตษินพูดแบบนี้ นรมนก็โล่งใจทันที
“เขาสบายดีไหม?”
“ประธานบุริศร์ไม่เป็นอะไรครับ”
นรมนพยักหน้า พูดเสียงทุ้ม “นายส่งที่อยู่แม่ฉันมาให้ฉันหน่อย ฉันจะไปบ้านเธอ”
โตษินตกตะลึงทันที
“คุณหนู คุณอาจจะไม่มาเจอคุณหรอกครับ”
“ส่งที่อยู่มาให้ฉัน จะเจอไม่เจอฉันไปแล้วถึงจะรู้”
นรมนมีท่าทีเด็ดเดี่ยว โตษินก็ไม่ได้ห้ามอีก ส่งที่อยู่ให้เธอทันที
นรมนเอาที่อยู่ในนภดล “ไปตามที่อยู่นี้ ปาณี เธอทนอีกหน่อยนะ”
“ค่ะ”
รถขับมาถึงตำแหน่งสถานที่อย่างรวดเร็ว
นรมนเห็นที่นี่ ก็อยากร้องไห้อย่างอดไม่ได้
ครั้งหนึ่งเธอเคยไล่ตามมิลินมาที่นี่ แต่ไล่ตามไม่เจอ ถ้าตอนนั้นเธอลงลึกอีกสักนิด ก็จะได้เจอแม่เร็วกว่านี้หรือเปล่า?
ดวงตานรมนเปียกชื้นเล็กน้อย
“พวกคุณรออยู่ที่นี่ ฉันจะเข้าไปดูสักหน่อย นภดล ดูเทย่าดีๆ”
“ครับ”