ตอนที่ 850
บทที่ 850 ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ
October 31, 2026
“เด็กคนนี้ รีบลุกขึ้นมา มีอะไรจะพูดให้ลูกลุกขึ้นก่อนค่อยว่ากัน”
คิมรีบประคองนรมน แต่นรมนพูดเสียงทุ้ม “แม่ ฉันพาคุณน้ามา”
“น้าอะไร? ลูกมีคุณน้าที่ไหน?”
คิมพูดจบทั้งร่างก็ตกตะลึง
เธอจ้องมองนรมน ไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอพูดอะไร
“ลูกพาใครมา?”
“น้าฉัน เทย่า อยู่นอกประตู”
เพิ่งสิ้นคำพูดนรมน คิมก็ปล่อยมือเธอทันที พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ไปซะ!”
“แม่ แม่ฟังฉันพูดก่อน”
“ฉันสั่งให้เธอออกไป! พาหล่อนออกไปด้วย!”
การพลิกหน้ากลายเป็นโกรธของคิมกะทันหันทำให้นรมนไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ไม่ได้โกรธ
“แม่ ทำไมแม่ถึงขับไล่คุณน้าแบบนี้?”
“ฉันบอกแล้ว ให้เธอพาหล่อนออกไป ต้องให้ฉันพูดเป็นรอบที่สามเหรอ? ถ้าเธอกตัญญูกับฉันจริงๆ เห็นฉันเป็นแม่เธอจริงๆ ตอนนี้พาหล่อนออกไปซะ ชีวิตนี้อย่าปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก”
คิมพูดอย่างเด็ดขาด
นรมนมองเธอ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ฉันมัดเธอมา ด้านนอกอาจจะมีคนของเธอ ถ้าฉันพาเธอออกไปจากที่นี่ ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอแม่อีกแล้วก็ได้”
“หมายความว่าไง?”
คิ้วคิมขมวดเข้าหากันแน่น
นรมนพูดเสียงทุ้ม “ฉันรับเธอมาจากประตูทางเข้าบ้านคุณตา เธอบอกว่าเธอคิดถึงคุณ ตั้งหลายปีแล้ว อยากกลับมาพบกันแบบสองพี่น้อง”
“เหลวไหล!”
คิมเป็นคนที่มีหลักการและได้รับการศึกษา แต่ขณะที่นรมนพูดอยู่เธอก็พูดโพล่งคำหยาบออกมา มันทำให้นรมนตกตะลึง
“แม่ คุณ……”
“ฉันกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์พี่น้องกัน ถ้าเลือกได้ ฉันยินยอมไม่เกิดแม่เดียวกับเธอ”
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
นรมนค่อนข้างสงสัย
คิมมองเธอ ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “เรื่องมันยาว ลูกลุกขึ้นก่อนเถอะ ระวังร่างกายหน่อย สภาพแม่ในตอนนี้มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ถ้าให้ลูกแท้งเด็กที่กว่าจะท้องได้ แม่คงตายตาไม่หลับ”
“แม่ แม่อย่าพูดแบบนี้”
นรมนฟังแล้วในใจเจ็บปวด
หลังจากเธอลุกขึ้น ก็ได้ยินคิมถามขึ้น “ลูกบอกว่ารอบๆ นี้เป็นคนของเธอเหรอ?”
“อาจจะ เราเห็นคนของเธอที่สนามบินกับประตูทางเข้าสถานีตำรวจ ตอนนี้มาที่นี่ก็ไม่รู้ว่า……”
“พาเธอเข้ามาเถอะ”
จู่ๆ คิมก็พูดแบบนี้ กลับทำให้นรมนตกตะลึง
“ว่าไงนะคะ?”
“พาเธอเข้ามา”
คิมพูดอีกครั้ง นรมนถึงได้ตอบสนอง
เธอรีบออกไป ให้นภดลพาเทย่าเข้ามา ตัวเองประคองปาณีเข้ามาในบ้าน
มิลินเห็นท่าทางการเดินของปาณี ก็พูดเสียงทุ้ม “กระดูกก้นกบหัก ต้องพักผ่อนสองสามวันห้ามขยับ”
“ขอบคุณค่ะ”
นรมนส่งปาณีให้กับมิลินทันที
มิลินทำหน้ามืดมนพูดขึ้น “ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะรักษาเธอ”
“ไม่งั้นให้ฉันเรียกกิจจามา?”
นรมนยิ้มเย้าแหย่ แต่ได้ยินมิลินพูดขึ้น “ได้ ให้เขามา ฉันคิดถึงเขา ทักษะการแพทย์ในชีวิตนี้ของฉันยังไม่ได้สอนเขาเลย”
คำพูดนี้ทำให้นรมนชะงัก จากนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิด “ตอนนี้ยังไม่ได้ อีกสองวันได้ไหม? รอบุริศร์จัดการเรื่องทางนี้เสร็จก่อน ฉันรับประกันว่าจะพาเขามาหาคุณ”
“เรื่องอะไร?”
“เรื่องน้าฉัน”
สิ่งที่นรมนสามารถพูดได้มีแค่นี้
มิลินเห็นว่าเธอยากที่จะพูด จึงพูดขึ้นอย่างเย็นชา “เอาเถอะ รีบเข้าไป ทางนี้ฉันจัดการเอง”
“ขอบคุณ”
นรมนเพิ่งพูดจบ ปาณีก็ดิ้นแล้วพูดขึ้น “คุณนาย ฉันต้องดูแลคุณ”