บทที่ 851 แกไม่กลัวไม่ตายดีหรือ?

“ที่แท้คือเธอ! ฉันจะบอกว่าไม่เป็นไรได้อย่างไร? พูดได้ว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอปกป้องฉันหรือ?”

คำพูดของเทย่าทำให้คิมโกรธเล็กน้อย

“จนกระทั่งตอนนี้เธอยังพูดเรื่องนี้ได้อย่างมั่นใจเชียว? เธอไม่ละอายใจเลยใช่ไหม?”

“ละอายใจ? ทำไมฉันถึงต้องละอายใจ? ตาแก่นั่นเมื่อหลังกลับมาจากกองทัพ เขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนเช่นลูกสาวไหม? แม้เขาจะปฏิบัติต่อฉันไม่ดี แต่ทุกครั้งที่มองมายังสายตาของฉันฉันก็จำได้อย่างชัดเจน ฉันเพียงหวังว่าเขาจะมอบความอบอุ่นให้ฉันสักเล็กน้อย ทว่าแม้แต่กอดเขายังไม่ให้ กระทั่งไม่ให้ฉันใช้นามสกุลพรโสภณ เธอรู้ไหม ว่าเรื่องที่ฉันพูดนี่มันกระทบฉันอย่างไร? ”

เทย่าพูดอย่างโกรธเคือง ราวกับหลายปีมานี้ ยังคงไม่ปล่อยวาง

คิมอย่างโกรธเคือง

“ตอนเด็กถ้าเธอคิดอย่างนี้ก็พูดได้ว่าเธอไม่รู้ความนัก แต่ตอนนี้เธอยังคิดอย่างนี้ แสดงว่าตลอดชีวิตนี้เธอก็จะเป็นอย่างนี้แหละ ฉันไม่อยากคุยเรื่องไร้สาระกับเธอเยอะ พูดสรุปเลยนะ ตอนนี้ทุกๆอย่างเธอเป็นคนหาเรื่องใส่ตัวเอง เธอจะต้องได้รับโทษทางกฎหมาย”

“เธอคิดว่าจะขวางฉันได้? ถ้าฉันเรียกคนของฉัน ห้องเล็กๆของเธอเกรงว่าจะซ่อนฉันไม่ได้นะ”

เทย่าค่อนข้างมั่นใจกับทุกอย่างนี้

คิมยิ้มเย็นชาพลางพูด “บางทีเธออาจจะมีอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ แต่เธอเคยได้ยินคำพูดนี้ไหม อธรรมไม่อาจสะกดข่มธรรมมะ? เธอคิดว่าตัวเองจะกระโดดได้อีกนานแค่ไหน? ฉันเคยรับปากกับแม่เอาไว้ ตราบใดที่เธอไม่ทำผิดกฎหมาย ฉันจะไม่จัดการกับเธอ แต่ถ้าเธอทำเรื่องชั่วกับพ่อแม่ที่ให้กำเนิดของเธอ ฉันทนเธอไม่ได้ ดูเหมือนเธอจะลืมตัวตนเดิมของฉันไปแล้วสินะว่าคิดอะไร?”

“เธอยังไม่ออกมาอีกเหรอ?”

“ออกแล้ว แต่เครือข่ายของฉันยังคงอยู่ ความสัมพันธ์ของฉันยังคงอยู่ จิตสำนึกและความจงรักภักดีต่อประเทศชาติยังคงอยู่! ฉันเป็นลูกสาวตระกูลพรโสภณ พ่อของฉันทำงานให้ประเทศอย่างรอบคอบ ฉันจะทำให้เขาเสียหน้าได้อย่างไร? ก่อนที่พวกเธอจะมา เขาโทรหาฉันไว้แล้ว แถมยังบอกฉันหมดทุกอย่าง เทย่า เธอเป็นอย่างนี้จริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะแอบซ่อนอยู่ในเมืองชลธีเสียหลายปี เพื่อเห็นแก่พ่อผู้ก่อการร้ายของเธอคนนั้น? เพื่อเขา เธอสามารถสละชีวิตสมรส ลูกชาย แม้กระทั่งชีวิตของเธอ แต่เธอรู้ไหม? พ่อของเธอไม่แม้กระทั่งจะพาเธอออกจากประเทศไปด้วย ในขณะที่เรณุกาถูกปล่อยตัวออกมา นอกจากเธอจะติดต่อกับเธอแล้ว ก็ยังติดต่อกับพ่อของเธอด้วย ตอนนี้เธอกำลังไปสนามบิน พ่อของเธอให้เธอรีบหนี เขาไม่แม้แต่จะบอกเธอเลยหรือ? เธอถูกพ่อเธอทิ้งไว้ที่นี่แล้ว คนข้างนอกพวกนั้นของเธอไม่มีกำลังเสริมอีกต่อไป เธอออกไปไม่ได้แล้ว”

คำพูดของคิมทำให้ใบหน้าของเทย่าซีดเผือดราวกับกระดาษ

“ไร้สาระ! เป็นไปไม่ได้!”

“ฉันพูดไร้สาระ? เธอคิดว่าฉันพูดไร้สาระจริงหรือ? เธอที่ถอดปลั๊กท่อออกซิเจนของแม่ให้พ่อ เธอเคยคิดบ้างไหมว่าวันหนึ่งเขาจะทอดทิ้งเธอ? ไม่ พูดตามตรง แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยยอมรับเธอเลย เขาแค่ใช้ประโยชน์จากเธอ และยังเอาเธอเป็นเกราะกำบังอีก”

“อย่าพูดนะ! ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่เชื่อสักคำของเธอ!”

อารมณ์ของเทย่าถูกกระตุ้นขึ้นมา

เธอต่อสู้ดิ้นรน ในตอนที่นรมนคิดว่าเธอหนีไปไม่ได้แล้ว เทย่าก็ปลดเชือกออกอย่างเร็ว และปรี่มาทางนรมนด้วยความว่องไว

“นรมน ระวัง!”

ใจของคิมตกไปยังตาตุ่ม

แม้ว่านรมนจะตกใจกับฝีมือที่ว่องไวและความเร็วของเทย่า แต่เธอยังปกป้องและต่อสู้กลับโดยไม่ทันรู้ตัว หลีกหนีอย่างรวดเร็วหลังจากกลอุบายในครั้งแรก

สิ่งนี้ทำให้ นรมนทั้งประหลาดใจและตกใจจริงๆ

เทย่าที่ขี้โรค นึกไม่ถึงว่าฝีมือจะดีขนาดนี้

นรมนไม่มีเวลาทำอย่างอื่น เพราะเทย่าวิ่งไปทางหน้าต่างแล้ว

“อย่าวิ่ง!”

นรมนต้องการไล่ตามต่อไป แต่คิมก็หยุดเธอไว้

“ปล่อยเธอไปเถอะ เธอไปต่อไม่ได้หรอก”

“แม่——”

เสียงของนรมนจบลง เธอก็เห็นเทย่ากระโดดออกไป จากนั้น เสียง “จ๋อม” ก็ดังขึ้น นรมนตกใจจนรีบไปดู กลับเห็นบุริศร์นำคนมาจับกุมเทย่าเสียแล้ว

ข้างหลัง บุริศร์มีทหารอยู่แถวหนึ่ง

ทันใดนั้นดวงตาของนรมนก็ชื้นไปด้วยน้ำตา

“บุริศร์!”

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

บุริศร์มองดูเธอจากหน้าต่าง อย่าเป็นกังวล

นรมนส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

เทย่ายังคงดิ้นรนขัดขืน “ปล่อยฉัน! พวกแกปล่อยฉันนะ! แกรู้ไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร? เขาเป็น… …”

“แม่——”

ก่อนที่เทย่าจะพูดจบ เจตต์ก็เดินออกมาจากฝูงชน

เมื่อเห็นเจตต์ เทย่าก็ตกตะลึง

“ทำไมมาอยู่ที่นี่? ลูกสมควรที่จะอยู่ที่จังหวัดHไม่ใช่หรือ? ”

“ไปจังหวัดH เพื่อส่งจดหมายให้แม่ใช่ไหม?”

เจตต์มองไปยังเทย่าด้วยความโศกเศร้าและผิดหวังเล็กน้อย เสียใจอย่างมาก