ตอนที่ 854
บทที่ 854 ใยหัวใจมนุษย์จึงซับซ้อน
October 31, 2026
ปาณีหายตัวไป!
เมื่อนรมนค้นหา ก็ไม่พบแม้เงาของปาณี
คิ้วของนภดลขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นนรมนหาทุกแห่งหนแล้ว ในที่สุดก็อดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “เธออาจจะไปด้วยตัวเอง”
“ไม่ใช่แน่!”
นรมนตอบโดยไม่รู้ตัว แต่เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง รีบหันกลับไปมองนภดล ก่อนถาม “ทำไมคุณถึงมั่นใจนัก?”
“ผมบอกเธอว่าอย่าเสียเวลากับผมเลย ผมคิดว่าเธอบางทีเธออาจเป็นผู้หญิงที่หน้าบาง ตัวเองรู้สึกเสียหน้า เลยไป”
เมื่อได้ยินสิ่งที่นภดลพูด เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะทุบหัวเขาด้วยก้อนหิน
“คุณก็รู้ว่าคุณไม่ได้ชอบปาณีแต่นอกจากปาณีจะสนใจคุณแล้ว ก็ไม่ได้ทำเรื่องเสียหายหรือก่อเรื่องให้ฉันนี่? ทำไมไม่รอให้กลับเมืองชลธีก่อนค่อยพูดเล่า?”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของนรมน นภดลก็พูดทีละคำทีละประโยค “ใจของผมได้ตายไปแล้ว ให้ความหวังเธอ เสียเวลาเธอ ไม่ดีกว่าหรือถ้าให้เธอรู้ไว้ก่อน บางทีเธออาจจะหาความสุขที่เป็นของเธอเจอ ผมไม่ใช่คนรักของเธอ”
“ก็ไม่ควรรีบร้อนในเวลานั่น!”
นรมนร้อนใจ
เมื่อเห็นท่าทางเธอเช่นนี้เป็นเช่นนี้ บุริศร์กลัวว่าจะมีผลต่อทารกในครรภ์ เขารีบพูดขึ้น “ เอาละ คุณไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความรู้สึกของคนอื่นได้ ในเมื่อนภดลได้พูดไปแล้ว ให้โทรไปถามปาณีว่าเธอได้จองตั๋วเครื่องบินไหม”
นรมนส่ายหัวและพูดว่า “เธอไม่ไปแน่ ถึงแม้นภดลจะทำเรื่องน่าเกลียดกับเธอ เธอจะไม่จากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันรู้จัก ปาณีเธอเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาก ฉันยังอยู่ตรงนี้ หน้าที่ของเธอคือดูแลฉัน เธอจะไม่จากไปโดยไม่บอกฉัน”
เมื่อเห็นนรมนยืนยันเกี่ยวกับปาณีเช่นนี้ บุริศร์ก็ขมวดคิ้ว
“นภดล นายเจอปาณีที่ไหน?”
“ตรอกหลัง”
“พวกเราไปดูกันดีกว่า”
บุริศร์พูดพลางจะเดินไป นรมนก็ตามเขาไปด้วย
“ฉันจะไปดู อยู่นี่แล้วใจไม่สงบ”
บุริศร์รับรู้อารมณ์ของนรมน และไม่ได้พูดโน้มน้าว เขาสวมเสื้อคลุมให้เธอก่อนจะตามนภดลไปยังตรอกหลัง
ที่นี่ค่อนข้างมืดและเงียบงัน
นรมนและบุริศร์เป็นผู้สังเกตการณ์ที่ระมัดระวัง แต่เท้าของนรมนถูกกระทบกับอะไรบางอย่าง
เธอยกเท้าขึ้น ใช้แสงจากโทรศัพท์ส่องลงไป ก่อนจะพบว่าเป็นโทรศัพท์ของปาณี
“นี่มันมือถือของปาณี! ถ้าเธอเดินออกไปด้วยตัวเอง ทำไมถึงไม่เอามือถือไปด้วย!”
คำพูดของนรมน ทำให้ บุริสณ์เข้าใจในทันที
“ปาณีถูกลักพาตัว”
“แต่เธอไม่ใช่คนรวย ใครจะลักพาตัวเธอไปทำอะไร?”
นภดลโทษตัวเองเล็กน้อย
บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้านำปาณีกลับมาด้วยกัน แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายไปเสียแล้ว
“ลักพาตัวเธอไม่จำเป็นต้องเพราะเงิน บางครั้งเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง นี่อาจเป็นเหตุผลง่ายๆ ที่ทำให้มีคนลักพาตัวเธอ ที่กลางเขาไกลโพ้นจากผู้คนนี่มีคนที่หาภรรยาไม่ได้… …”
นรมนไม่ได้พูดส่วนที่เหลือ แต่ทุกคนเข้าใจ
“บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างที่คุณคิด บางทีอาจจะเป็นสมาชิกที่เหลืออยู่ของเทย่า”
บุริศร์ปลอบโยนเธอ
นรมนอยากจะหัวเราะ แต่กลับหัวเราะไม่ออก
“สมาชิกที่เหลืออยู่ของเทย่าสามารถลักพาตัวฉันได้ ลักพาตัวแม่ฉันและสามารถลักพาตัวมิลินได้ แต่จะไม่ลักพาตัวปาณีพวกเราแจ้งตำรวจเถอะ ปาณีเป็นคนของฉัน ฉันหวังจริงๆ ว่าเธอจะไม่เป็นอะไร”
“ผมไปเอง”
อาจเป็นเพราะการตำหนิตัวเองต่อ ปาณีนภดลเลยอาสาโทรหาตำรวจ และเริ่มค้นหาที่อยู่ของปาณี
นรมนเหนื่อยเล็กน้อย เธอเอนตัวเองอยู่แนบอกของบุริศร์และกระซิบว่า “ฉันทำผิดไหม? ถ้าฉันไม่พาปาณีมาที่นี่ บางทีคงไม่เกิดเรื่องกับเธอ”
“ในโลกนี้มีความเป็นไปได้มากมาย นี่อาจเป็นความทุกข์ทรมานของคนหนึ่ง อย่าคิดมากเลย”
นรมนกระซิบ”ฉันคิดว่าตัวเองโตแล้ว ฉลาดแล้ว แต่ฉันไม่ได้คิดว่าจะถูกเทย่าหลอกใช้ บุริศร์ คุณว่าทำไมหัวใจมนุษย์นั้นซับซ้อน? แปลกประหลาดและเปลี่ยนแปลงได้?”
“คุณนี่ อย่าคิดมาก พักผ่อนให้ดี ตอนบ่ายคุณตาก็มาแล้ว ของของแม่ก็เก็บเรียบร้อยแล้ว อาการป่วยของเธอไม่เสถียร คุณต้องดูแลปกป้องตัวเอง ถ้าเกิดคุณป่วย แม่จะกังวล ผมก็จะเจ็บปวด”
บุริศร์กอดนรมน
นรมนดูเหมือนจะเหนื่อยจริงๆ เธอปล่อยให้บุริศร์กอดเขา และกระซิบว่า “คุณรู้ไหม ว่าฉัตรยาเสียชีวิตได้อย่างไร?”
“ผมรู้ นภดลบอกแล้วละ แต่เราไม่จำเป็นต้องอิจฉาความรักแบบนั้น เราไม่ต้องการ เราต้องการความรักที่เรียบง่ายลึกซึ้ง จับจูงมือกันไปตลอดชีวิต ดังนั้นอย่าให้ความรักของพวกเขาส่งผลกระทบนะรู้ไหม? ไม่ว่าตอนไหน แค่คุณต้องการ แค่หันกลับมา ผมอยู่นี่”
คำพูดของบุริศร์ทำให้หัวใจที่กังวลของนรมนดีขึ้นมาก
เธอซบลงในอ้อมแขนของบุริศร์และกระซิบ “บุริศร์ฉันเหนื่อย ฉันอยากนอนสักเดี๋ยว ตอนที่ฉันพักผ่อนคุณต้องหาปาณีให้เจอนะคะ”
“อืม ผมรับปาก เมื่อคุณลืมตาขึ้นมา คุณจะเจอเธอแน่นอน”
บุริศร์สัญญา
ในที่สุด นรมนก็ผล็อยหลับไป
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับปาณีหรือเธอไม่ต้องการไปหาปาณีด้วยตัวเอง แต่ร่างกายของเธอไม่สามารถทนทานได้อีกต่อไป
เที่ยวบินที่ยาวนาน ได้ขโมยเรี่ยวแรงของเธอไป หลังจากลงจากเครื่องบิน เธอก็ต้องต่อสู้กับปัญญาและทักษะของเทย่า หลังจากเห็นคิมอารมณ์ของเธอก็ไม่คงที่ ถ้าเธอไม่รักษาสภาพไว้ เธอคงล้มลงไปนานแล้ว
บุริศร์มองดูความเหนื่อยล้าในสายตาของนรมน เขารู้สึกเป็นทุกข์มากขึ้น ,
โชคดีที่เรื่องเหล่านี้มีตอนจบที่สมบูรณ์แบบ
ว่ากันว่าเรณุกาถูกจับกุมขณะติดต่อกับผู้คนภายนอก และผู้ที่เกี่ยวข้องในคดีนี้ทั้งหมดถูกจับ เทย่าก็ถูกกองทัพนำตัวไปเช่นกัน