ตอนที่ 855
บทที่ 855 ให้เธอตามไป ฉันรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
October 31, 2026
“เป็นอะไร? ปาณีเป็นอะไรไป?”
นรมนรีบไปที่ห้องของปาณี แต่เธอกลับเห็นปาณีทุบตีผู้คนรอบตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลย
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”
ดวงตาของเธอแดงก่ำ ผมเผ้ารุงรัง และสภาพจิตใจของเธอก็แย่เต็มทน
“ปาณี!”
นรมนต้องการก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกบุริศร์ห้ามไว้
“สภาพจิตใจเธอแย่มาก เธออาจจะทำร้ายคุณโดยไม่ได้ตั้งใจก็ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องห่วง”
นรมนค่อยๆผลักบุริศร์ออก ก่อนเดินเข้าไปหา
นภดลยืนอยู่ข้างๆ เขาขมวดคิ้วแน่น ขุ่นเคืองเล็กน้อย ในสายตามีความแค้นเคืองและรู้สึกผิด
นรมนกอดปาณีไว้ในอ้อมแขนของเธอแน่น ก่อนพูด้สียงเบา “ไม่ต้องกลัวนะปาณี ฉันนรมนไง ขอโทษนะ ฉันมาช้าไป ไม่เป็นอะไรแล้วนะ เธอกลับมาแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”
ไม่รู้ว่าเสียงของนรมนอ่อนโยนไปหรือเปล่า หรือว่าปาณีรู้ว่านี่คือนรมน เมื่อได้ยินนรมนพูด เธอชะงักไปนิด จากนั่นจึงร้องไห้ออกมายกใหญ่
เธอร้องไห้ปานขาดใจ ร้องจนเสียงแหบแห้ง ร้องจนทำให้คนรอบข้างปวดใจไปตามๆกัน
จมูกของนรมนแสบร้อน พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ขอโทษนะ เพราะฉันสะเพร่าเอง เลยทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย ไม่ต้องเป็นห่วง คนพวกนั่นถูกจับไปแล้ว ฉันต้องขอให้พวกถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด”
“คุณนาย ฉันกลัว! ฮือฮือ ฉันกลัวมาก!”
ปาณีเป็นเหมือนเด็กไม่มีที่พึ่งพิง เธอร้องไห้ตั่วสั่นไม่หยุด ภายใต้การปลอบโยนของนรมน ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบลง แต่เธอผล็อยหลับไปเพราะร้องไห้จนเหนื่อย
นภดลเห็นท่าทางอ่อนล้าของนรมน เขาพูดขึ้นมา “คุณนาย กลับไปพักผ่อนเถอะครับ ผมจะอยู่ที่นี่ดูแลเธอ”
“ฉันอยู่เอง นายไปทำงานเถอะ”
นรมนไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแค่พูดเบาๆ แต่นภดลกลับรู้สึกว่ารมนมีความไม่พอใจเล็กๆ บางทีอาจจะเพราะกำลังตำหนิดเขา
นภดลต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกบุริศร์พาออกมา
“ถ้านายต้องการให้เธอพักผ่อนจริงๆ ก็อย่าไปสร้างความวุ่นวาย ในตอนนี้ นรมนไม่อยากให้นายเจอกับปาณี”
“ทำไมละครับ?”
นภดลไม่ค่อยเข้าใจ
บุริศร์ถอนหายใจ และพูดว่า “ก่อนเรื่องนี้ ปาณีชอบนาย กล้าหาญมากที่ไปบอกกับนาย แม้กระทั่งอยากจีบนาย แต่หลังจากเรื่องนี้ บางทีปาณีอาจจะหลบหน้านาย ไม่เข้าไปยุ่งอีก นายควรจะดีใจนะ อย่างไรสุดท้ายแล้วนายก็สามารถอยู่คนเดียวและรักตัวเองเพื่อฉัตรยาได้ แต่ถ้าพูดถึงปาณีแล้ว บางทีการเห็นหน้านายจะทำให้อึดอัดใจ ดังนั้นนายกลับไปเมืองชลธีก่อนเถอะ”
ปากของนภดลขยับ แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ผงกหัวก่อนจะจากไป
ที่ปาณีต้องการ เขาให้ไม่ได้ แทนที่จะทำให้ปาณีอึดอัดใจ เขาจากไปตามที่บุริศร์บอกดีกว่า
หลังจากนภดลออกไปแล้ว บุริศร์ก็เห็นนรมนกำลังห่มผ้าให้ปาณี จากนั่นจึงลุกไปเข้าครัว
“ผมทำเอง คุณยังไม่สบายอยู่เลย นั่งพักสักหน่อย อยากทานอะไร ผมจะทำให้”
นรมนมองไปยังบุริศร์ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ฉันเข้าใจความรู้สึกของปาณี ตอนที่ฉันถูกค้ามนุษย์ ความรู้สึกตกที่นั่งลำบากและสิ้นหวัง เห็นปาณีตอนนี้ เหมือนกับเห็นตัวเองเมื่อก่อนเลย”
“เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องไปคิด ปาณีจะดีขึ้นอย่างช้าๆ ผมรับปาก ผมจะหาผู้ชายที่ดีให้เธอ”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนชะงัก ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา “ฉันเกรงว่าเธอจะไม่ได้ใกล้ชิดกับผู้ชายอีกครั้งในเวลาอันสั้น นภดลละ?”
“ผมบอกให้เขากลับเมืองไปก่อน อยู่ที่นี่ถูกปาณีเห็น จะยิ่งทำให้ปาณีอึดอัด”
“ขอบคุณนะคะ”
“เป็นสามีภรรยากันแล้ว จะให้พูดอีกหรือว่าต้องทำอย่างไร คุณตากับแม่กำลังคุยกันอยู่ คุณอยากจะเข้าไปดูไหม”
บุริศร์รู้สึกว่าห้องครัวมีกลิ่นควันน้ำมัน และอยากให้รมนออกไป
นรมนส่ายหัว ก่อนพูด “หลายปีมานี่พวกเขาคงมีเรื่องให้พูดกันมาก ฉันอยู่ในนี้เป็นเพื่อนคุณดีกว่า”
“ผมกลัวคุณจะสูดควัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เมื่อนรมนยืนยัน บุริศร์ก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาถอดเสื้อนอก พับแขนเสื้อ และเริ่มทำอาหาร
นรมนมองไปยังบุริศร์ที่กำลังหั่นผักอย่างคล่องแคล่ว เธอยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและพูด “คุณว่าถ้าหากมีวันหนึ่งเราใช้ชีวิตปกติ เราจะมีความสุขกว่าตอนนี้ไหม?”
“ไม่!”
บุริศร์ตอบเหมือนไม่ได้คิดกลับมา ทำให้นรมนตกใจ
“ทำไมคะ?”
“เพราะผมมีศัตรูมากเกินไป ถ้าหากไม่มีอิทธิพลดั่งเช่นตอนนี้ ผมจะไม่มีทางปกป้องคุณและลูกๆ ได้ และจะมีชีวิตที่ย่ำแย่กว่าตอนนี้ ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องตกระกำลำบากไปกับผม”
นรมนส่ายหัว
“อย่าคิดมากไปเลย ถ้าหากพูดว่าแต่งงานกับคุณแล้วลำบาก คาดว่าผู้หญิงทั่วทั้งเมืองชลธีคงอยากจะกินฉันแน่”
บุริศร์ยิ้มอย่างมีความสุข
ทั้งสองคนคุยเล่นและทำอาหารไปพร้อมกัน ไม่นานอาหารก็เสร็จ
นรมนตักโจ๊กและเดินำมาที่ห้องของปาณี
ปาณีไม่รู้ว่าตื่นขึ้นเมื่อไหร่ และเมื่อเห็นนรมนเธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมา