บทที่ 857 คนใกล้ตัวอันตรายที่สุด

เมื่อเห็นนรมนชะงักไป คิมก็ถามอย่างรวดเร็ว “เป็นอะไรไป? บุริศร์ได้พูดอะไรหรือ?”

“เปล่าค่ะ หนูกำลังคิด เมื่อกี้หนูอาจทุ่มเทเขียนแบบมากไป เลยอาจไม่ได้ยินเสียงสายโทรเข้าของเขา เดี๋ยวสักพักหนูจะโทรไปถามเขาค่ะ แม่ หนูพักก่อนนะ สักเดี๋ยวหนูจะให้โตษินมาปลุก แม่ก็เหนื่อย ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหนูหรอกค่ะ ”

นรมนรีบพูดพลางส่งยิ้ม

เธอไม่ต้องการให้คิมกังวล แม้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับบุริศร์ เธอก็ไม่อยากให้คิมรู้

คิมอยู่ในงานราชการมาหลายปีแล้ว เธอสามารถอ่านความคิดของนรมนได้ชัดเจน แต่เธอก็ยังไม่ทราบความคิดของเด็กน้อยทั้งหมด

เธอยิ้มและพูดว่า “จ๊ะ แม่ไปพักผ่อนก่อน อย่าทำงานดึกจนเกินไปละ ดูแลสุขภาพ ยังมีอีกคนอยู่ในท้องลูกนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

นรมนยิ้มและเดินไปส่งคิมออกจากห้อง

หลังจากปิดประตู รอยยิ้มของนรมนก็แข็งขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ไม่มีแม้แต่ข้อความ และไม่มีสายที่ไม่ได้รับ หัวใจของเธอพลันหนักอึ้ง

นรมนรีบโทรหาบุริศร์อย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีใครรับสาย

แม้จะต่อสายห้าถึงหกครั้งติดต่อกัน แต่ก็ยังไม่มีใครรับสายเหมือนเดิม

นรมนกังวลเล็กน้อย

เธอไม่ยอมแพ้ที่จะต่อสายหาเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีคนรับสายโทรศัพท์ ทว่ากลับเป็นเสียงผู้หญิงส่งต่อมาจากปลายสาย

“ฮัลโหล โทรหาใครคะ?”

หัวใจของนรมนหยุดเต้นกะทันหัน

ไม่ใช่ว่าบุริศร์ไม่เคยไปคลับเมื่อเข้าสังคม แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีผู้หญิงมานั่งดื่มกับเขา จุดนี้นรมนรู้ดี และยิ่งไม่ต้องพูดถึงถ้าจะให้อีกฝ่ายได้เข้าถึงโทรศัพท์ของเขาแล้วด้วย

ดวงตาของเธอจมดิ่งลงทันที

“คุณคือใคร”

เสียงของนรมนเย็นลงเล็กน้อย และทำให้อีกฝั่งหยุดชะงัก จากนั่นออร่าที่แผ่ออกมาก็อ่อนลง ก่อนพูดเสียงเล็ก “ฉันคือสาวดริ๊งค์แห่งคลับ54th Street”

นรมนรู้ ว่าคำว่า สาวดริ๊งค์ หมายความว่าอะไร เพราะว่ารู้ หัวใจของเธอยิ่งหนักราวโดนหินกดทับ

ไม่แปลกที่บุริศร์จะไปคลับ แต่ที่น่าแปลกคือเรียกสาวดริ๊งค์ อย่าบอกนะว่า ตอนนี้ผู้หญิงคนนั่นได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้โทรศัพท์ของตัวเองได้ ใจของนรมนอดไม่ได้ที่จะเย็นเยียบ

“แล้วเขาล่ะ?”

อีกฝ่ายกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “คุณกำลังพูดถึงประธานบุริศร์ไหมคะ?”

“เขาละ?”

“ประธานบุริศร์ดื่มมากเกินไป ถูกประคองไปพักผ่อนค่ะ โทรศัพท์ถูกทิ้งไว้ที่นี่ ฉันมาเอาโทรศัพท์ไปให้เขา”

เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ความโกรธของนรมนก็เพิ่มขึ้น

ไอ้บุริศร์!

ท่าทางตอนออกจากบ้านก็นึกว่าเกิดเรื่องอะไร ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าวิ่งเข้าคลับดื่มสุราเคล้านารี

ความหึงหวงและความโกรธของนรมนผสมปนเป เผาผลาญสติของเธอมอดไหม้

“เอาที่อยู่มาให้ฉัน!”

อีกฝ่ายบอกที่อยู่ให้นรมนเสียงเบา

นรมนรีบลุกขึ้น ยังไม่ทันเปลี่ยนชุดก็เดินออกไป แต่ทว่าเมื่อเดินออกมาแล้วกลับรู้สึกหนาว เมื่อก้มลงมอง เธอยังใส่ชุดนอนอยู่เลย

เมื่อคิดถึงสถานที่อย่างคลับเฮาส์ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นเธอก็ออกจากห้องไปและพบโตษิน

“มีกุญแจรถไหม? ฉันจะออกไปข้างนอก”

เสียงของนรมนต่ำมาก ซึ่งทำให้โตษินตกใจ

โชคดีที่ติดนิสัยการนอนพร้อมเสื้อเชิ้ตเป็นเวลาหลายปี ทำให้เขาไม่ต้องทำตัวไม่ถูก

“คุณหนู จะออกไปข้างนอกหรือครับ? ผมไปกับคุณเถอะ”

“ไม่ต้อง”

นรมนปฏิเสธไปโดยตรง

โตษินมองท่าทางของนรมน และเธอรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังโกรธ แต่ว่าเธอโกรธใครกันละ?

นรมนเห็นสายตาของโตษินมองสำรวจมาที่เธอ ก็กลัวว่าเขาจะไปหาคุณท่านพรโสภณก่อนพูดอย่างร้อนรน “ฉันจะไปรอข้างนอก”

โตษินข้าใจประโยคนี้

เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า จัดการตัวเอง ก่อนที่จะรีบมายังโรงรถ

นรมนดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี ใบหน้ามืดมนอยู่ตลอด ทั่วทั้งร่างแผ่ความกดดัน ทำให้โตษินไม่กล้าถาม

“บอกเจ้าบ้านหรือยังครับ?”

“ไม่ต้องหรอก คุณตาหลับแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตามฉันไปคนเดียวก็พอ”

นรมนพูดหลีกเลี่ยง แต่นรมนไม่กล้าวุ่นวาย

ทั้งสองขับรถออกมาจากค่ายทหาร

นรมนให้โตษินขับไปตามที่อยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้

เมื่อมองไปยังคลับเฮาส์อันงดงามโอ่อ่าตรงหน้าเขา ความโกรธของนรมนก็ลึกขึ้น แต่เธอกลับยังคงระวังไว้

เธอต้องการได้ยินบุริศร์อธิบายด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นว่านรมนโกรธเช่นนี้ เขาก็มองไปที่คลับแล้วก็คิดอะไรขึ้นมาด้วย

“คุณหนู บุริศร์ไม่ใช่คนแบบนั่น เขา… …”

“หุบปาก!”

นรมนอยู่ในอารมณ์ไม่ดี โดยปกติแล้วก็นิสัยไม่ดี

โตษินหุบปาก ในเวลานี้เขารู้สึกว่าอารมณ์ของนรมนคล้ายคลึงกับคุณท่านพรโสภณ

เขายืนอยู่ด้านหลังนรมน มองไปยังนรมนที่ชะงักไปนิด ก่อนจะต่อสายไปยังเบอร์หนึ่ง

“ชั้นที่เท่าไหร่?”

“ชั้นที่13 ห้อง1308”

เสียงของผู้หญิงไม่ดัง แต่ดวงตาของนรมนจมลงเล็กน้อยอีกครั้ง

โอเค ได้สิ เข้าไปในห้อง