ตอนที่ 858
บทที่ 858 คมทิพย์ คิดจะทำอะไรกันแน่?
October 31, 2026
ใบหน้าของนรมนค่อนข้างแย่
โตษินมองดูทุกอย่างจากด้านนอก เขาเข้าใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นนรมนถีบเตียง บุริศร์ก็ไม่มีทีท่าจะตื่น เขาก็ก้าวเท้าเข้าไป
“คุณหนู ถอยไปครับ ผมจะปลุกเขาเอง”
โตษินพูดพลางขบฟันแน่น
นรมเป็นลูกสาวของคิม และหลานสาวของเจ้าบ้าน เขาเห็นว่าเจ้าบ้านชอบแม่ลูกคู่นี้เป็นพิเศษ ตอนนี้เมื่อเห็นนรมนถูกบุริศร์ทำร้ายใจอย่างสาหัสขนาดนี้ เขาให้อภัยไม่ได้
แม้ว่าโตษินจะรู้ว่าตัวเองไม่ได้ใหญ่ไปกว่าบุริศร์ แต่เขาก็อยากท้าสู้ด้วย
โตษินพับแขนเสื้อขึ้น แต่กลับถูกนรมนห้ามไว้ก่อน
“คุณหนู เรื่องนี้คุณจะใจอ่อนไม่ได้นะครับ ผู้ชายคนนี้ มีหนึ่งก็ต้องมีสอง นี่เป็นปัญหาหลักการที่น่ายึดถือ ไม่สามารถยอมรับได้”
คิ้วของนรมนขมวดเข้าหากันแน่น
เธอรู้สึกโกรธเคืองมากในใจ แต่แม้จะปวดร้าวแทบทนไม่ไหว ราบกับมีแมลงวันนับพันตัวในร่างกาย แต่เธอก็ยังคงพูดเสียงต่ำ “นายไม่คิดว่ามันน่าแปลก?”
“อะไรนะครับ”
โตษินตกตะลึงกับท่าทางของนรมน
ผู้หญิงปกติเมื่อเห็นสามีนอกใจ ไม่ใช่ว่าควรร้องไห้โวยวายหรือ? ทำไมนรมนถึงยังสงบนิ่งได้?
แม้เขาจะเห็นแววตาสังหารและโศกเศร้าในสายตาคู่นั่นของนรมน แต่นรมนในตอนนี้กลับน่ากลัวด้วยสติปัญญา
“คุณหนู อย่าใจอ่อนเด็ดขาดเลยนะครับ คุณก็รู้ว่าตอนนี้ในท้องคุณมีเด็ก คุณทำเพื่อเด็กในท้องใช่ไหม ไม่ต้องทำอย่างนี่ก็ได้ครับ พวกเราตระกูลพรโสภณก็สามารถเลี้ยงดูเขาขึ้นมาได้”
โตษินคิดว่านี่คือสิ่งที่นรมนคิด และพูดอย่างรวดเร็ว
นรมนขมวดคิ้ว เมื่อมองไปที่โตษิน
โตษินนี่ ไม่มีตามองออกหรือว่าเธอก็สามารถเลี้ยงลูกให้โตได้?
“โตษิน ไปเปิดผ้าห่มออกสิ”
คำพูดของนรมน ทำให้โตษินหยุดชะงัก
บุริศร์เป็นสามีของนรมน ตอนนี้ท่อนบนของบุริศร์ไม่มีเสื้อผ้า ภายในผ้าห่มจะเป็นอย่างไรต้องให้พูดอีกหรือ?
แต่เมื่อนรมนมีคำสั่งเช่นนี้ โตษินก็ไม่กล้าที่จะต่อต้าน เขาคิดว่านรมนคงกลัวสะเทือนใจมากเกินไป ดังนั้นเลยให้เขาไปเปิดผ้าห่มให้เขา
ก้าวไปข้างหน้าอย่างโกรธเคือง เมื่อเสียง ฟึบ ของผ้าห่มเปิดออกมาแล้ว แต่เขากับนรมนก็ต่างพากันชะงักนิ่งไป
บุริศร์ยังใส่กางเกงครบดี ไม่เหมือนการใส่อีกครั้งหลังจากถอดด้วยซ้ำ
และท่าทางของบุริศร์ตอนนี้ก็ไม่เหมือนคนเมาเหล้าง่ายขนาดนั้น
บุริศร์คือใคร?
ความตื่นตัวของเขาจะทำให้ตัวเองทำผิดพลาดในระดับต่ำตมได้อย่างไร?
สมองของนรมนค่อนข้างกลับมาคิดได้อย่างชัดเจนขึ้น
โตษินตกตะลึง
“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? มีที่ไหนมาแอบกินกันแต่ไม่ถอดกางเกง? ผู้หญิงเมื่อตะกี้แค่ดูท่าทางก็รู้แล้วว่าทรมาน ทำไมถึง… …”
เมื่อโตษินถาม นรมนก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน
สมองของเธอทันใดก็เหมือนเจออะไรบางอย่าง มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนเธอรับไม่ทันนิดหน่อย
“นายรอประเดี๋ยว”
นรมนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และโทรหาป้องอย่างรวดเร็ว
“ป้อง บุริศร์เมา แต่ดูท่าทางไม่ปกติ นายช่วยมาดูหน่อย”
นรมนส่งที่อยู่ของคลับไปให้ป้อง
หลังจากที่ป้องได้ทราบข่าว สักพักเขาก็มาพร้อมกับโพนี่
“นรมน เกิดอะไรขึ้น?”
โพนี่เมื่อได้ยินมาว่าบุริศร์เมาแอ๋อยู่ในคลับ เธอยืนกรานที่จะมาดู เธอและนรมนก็ตั้งครรถ์ตามกันมา บุคลิกของบุริศร์ก็เป็นที่ประจักษ์กันของทุกคน แล้วจู่ๆ ก็มาเมาที่คลับนี่นะ โพนี่ก็รู้สึกว่ามันไม่ปกติ
นรมนไร้การเคลื่อนไหว แล้วก็ไม่สนว่าป้องมองเห็นถึงอะไร อย่างไรพวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน เพียงแค่หยุดโพนี่ก่อนที่เธอจะเข้ามาข้างใน
“ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”
นรมนนำโพนี่ออกมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
โพนี่จำได้อย่างยิ่ง แต่นรมนตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว ทำให้โพนี่กังวลเล็กน้อย
นรมนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “อาจจะเป็นฉันที่เข้าใจผิด บางทีอาจจะเป็นเธอที่จงใจให้ฉันเข้าใจผิดไปเอง”
“หมายความว่าอะไร? พูดเรื่องอะไร? จะทำให้ฉันร้อนใจตายหรือ”
โพนี่ที่วิตกกังวลอยู่ในสายตาของนรมน แต่เธอกลับพูดเสียงต่ำ “ไม่มีอะไร รอป้องออกมาก่อนค่อยพูด”
“เธอ… …”
นรมนรู้อารมณ์ของนรมนดี ตราบใดที่เธอไม่ต้องการพูด ทำอย่างไรเธอก็ไม่สามารถง้างปากให้พูดได้
ทั้งสองคนรออยู่ด้านนอก
โตษินรู้จักป้อง เมื่อเห็นป้องมาสีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีนัก ก่อนจะถามอย่างอดไม่ได้ “คุณชายป้อง มีปัญหาอะไรหรือครับ?”
“เขาโดนวางยานอนหลับไปกี่เม็ด?”
เสียงของป้องไม่ดัง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน
“ยานอนหลับ?”
นรมนชะงักเล็กน้อย
ป้องพยักหน้า ก่อนพูด “เธอทำ?”
ก็รู้ว่าไม่ใช่นรมน แต่ป้องกลับถาม เห็นได้ชัดว่าต้องการให้นรมนพูดอะไรสักอย่าง
นรมนส่ายหัว และหันไปพูดกับ โตษินที่อยู่ข้างๆ “นายรีบตามไปจับคมทิพย์ ดูว่าเธอไปไหน ไปเจอเรื่องอะไรมา แล้วก็โทรหาพฤกษ์ด้วยนะ ดูว่าเขานอนหรือยัง ถ้ายัง ก็ให้เขาโทรหาฉันหน่อย”
โตษินฟังและอยากออกไป แต่กลับลังเล
ป้องพูดอย่างแผ่วเบาว่า “พวกเราต่างก็อยู่ที่นี่แล้ว จะกลัวอะไร? มีใครสามารถหลุดรอดอยู่ใต้จมูกของฉันคนนี้ได้หรือ?”
เรื่องนี้โตษินเอาอะไรมาโต้แย้งไม่ได้
“ขอฝากฝังคุณชายป้องแล้วกันครับ”