ตอนที่ 872
บทที่ 872 ให้ผมกระทืบก่อนแล้วค่อยพูด
October 31, 2026
“ฉันออกมาได้อย่างไรนายไม่จำเป็นต้องรู้ นายควรรู้แค่เพียง นายมาจากที่ไหน ตอนนี้ก็กลับไปที่นั่นซะ”
บุริศร์สีหน้าเย็นชา
ภาริชมองออกไปข้างนอก มีแต่คนของบุริศร์อยู่ทุกที่ จึงอดหรี่ตาลงไม่ได้
“ฉันไม่เชื่อว่านายจะกล้าทำอะไรพ่อ”
“นั่นคือพ่อของนาย ไม่ใช่ฉัน ฉันเติบโตขึ้นมาจากตระกูลโตเล็ก คนที่อบรมเลี้ยงดูฉันมาคือพ่อของฉันที่ตายไปแล้ว ส่วนคนที่นายพูดถึง นั่นคือคนบ้า นายอยู่กับเขามาตลอด นายก็เลยกลายเป็นบ้าไปด้วย”
บุริศร์พูดจบ จึงมองไปที่นรมนอีกครั้ง
“เจ้านี้ไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม？คุณไม่ถึงว่าคุณจะจำผมไม่ได้ ？เขาไม่ได้รังแกคุณใช่ไหม？”
นรมนสัมผัสได้ถึงความหึงจากน้ำเสียงของบุริศร์
“เปล่า เพียงแค่ทะเลาะกับฉัน”
“เขาเกือบทำให้หม่ามี้แท้ง คุณน้าโพนี่อยู่ที่บ้านแล้ว”
กานต์พูดแทรกขึ้นมาจากด้านนอก
ดวงตาของบุริศร์มืดมนลงในชั่วพริบตา
“คิดไม่ถึงว่านายจะใช้ตัวตนของฉันทะเลาะกับผู้หญิงของฉัน？ฉันทำให้เธอน้อยใจไม่ลงด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงว่านายจะกล้า？”
บุริศร์พูดจบ ตรงไปที่ภาริชทันที
ภาริชรีบตอบโต้ กลับมองเห็นโอกาส จึงออกอุบาย จากนั้นวิ่งอย่างสุดฝีเท้า
“ขัดขวางมันเอาไว้”
บุริศร์ดูหมิ่นไม่น้อย
คนแบบนี้ยังจะมีหน้าใช้ใบหน้าเดียวกับตนเองออกมาเที่ยวหลอกลวงต้มตุ๋น？
นาวินดึงกานต์ไปอยู่ด้านข้าง ทันทีที่ภาริชวิ่งออกมา ลงมือกับเขาทันที
ภาริชอาจจะคิดไม่ถึงว่าพละกำลังของนาวินจะร้ายกาจเช่นนี้ ผลลัพธ์ของการบล็อกส่งผลให้แขนชา คิดจะวิ่งออกไปอีกก็เป็นไปไม่ได้
“พาตัวลงไป”
บุริศร์สั่งอย่างไม่แยแส ไม่ใจอ่อนเลยสักนิด
“บุริศร์ นายกล้าเหรอ？นายรู้เอาไว้นะ พวกเราคือพี่น้องกัน หรือนายจะทำร้ายพี่น้อง？”
ภาริชยังคงตะโกนเสียงดัง ในขณะนี้จู่ ๆ ธิดาก็กลับมา
“ประธานบุริศร์ คุณนาย”
นรมนนิ่งไปชั่วคราว มองนาวินด้านนอก และมองธิดา สมองผูกปมเรื่องราว
ทำไมเธอจึงรู้สึกว่าสมองมึนตึ้บ？
“ธิดา คุณไม่ได้ไปไหนเหรอ？”
“เปล่าค่ะ คุณนาย ฉันอยู่ในเมืองชลธีตลอด เพียงแต่เป็นการจัดฉากของประธานบุริศร์ ให้พวกเราอยู่เฉยสักพักหนึ่ง”
คำพูดของธิดาทำให้นรมนมองไปทางบุริศร์อย่างงุนงง
“กลับไปผมจะเล่าให้ฟัง เด็กดี”
เมื่อบุริศร์สบตากับนรมน คนทั้งคนก็อ่อนโยนลงมาก ๆ
ธิดากล่าวด้วยรอยยิ้ม ： “ประธานบุริศร์ เป็นไปตามที่ท่านคาดเดา ท่านเพิ่งจะไป คุณท่านรองก็ฉวยโอกาสหลบหนีออกไป เดาว่าตอนนี้คงจะใช้ภาริชถ่วงเวลาอีก ให้ตนเองมีโอกาสพยายามหลบหนีไปได้”
“เป็นไปไม่ได้！ พ่อของฉันไม่มีทางทิ้งฉันเอาไว้！หลายปีที่ผ่านมาเขากับฉันพึ่งพาอาศัยกัน”
ภาริชได้ยินธิดาพูดแบบนี้ จึงพยายามดิ้นรนทันที
บุริศร์กลับกล่าวอย่างเย็นชา： “อย่าเพิ่งรีบแสดงละครต่อหน้าฉัน นายกับเขาวางแผนตั้งหลายปี รีบกลับมาทันทีเมื่อเรณุกาลงจากตำแหน่ง หรือเพื่อให้ฉันรู้ว่ามีพวกนายอยู่？เพียงเพื่อโอนเงินบางส่วนจากตระกูลโตเล็ก？อาจจะพูดได้ว่าคุณอารองคิดหาหนทางมานานหลายปี หรือว่าถูกฉันโจมตีก็ทนไม่ไหวแล้ว จากนั้นจึงรีบหนีไป？ฉันไม่เชื่อ！พวกนายยังต้องมีจุดประสงค์อื่นอีกใช่ไหม？ไม่อย่างนั้น ทำไมพวกนายต้องจัดการตระกูลเจริญไชยด้วย？ตระกูลเจริญไชยมีอะไรที่พวกนายสนใจ？ฉันคิดว่านายจงใจยอมแพ้ ทางฝั่งคุณอารองก็จะส่อให้เห็นว่าวิ่งหนี เพื่อล่อคนของฉัน ซื้อเวลาให้นาย？นายอยู่ในบ้านตระกูลโตเล็กมาคืนหนึ่งแล้ว เจอสิ่งของที่นายต้องการหรือยัง？”
ได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ หัวคิ้วของนรมนขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่ามีเรื่องซับซ้อนอยู่ข้างในมากมาย และสีหน้าของภาริชกลับเปลี่ยนไปเพราะคำพูดของบุริศร์
“เอาตัวลงไปและเฝ้าให้ดี”
บุริศร์ออกคำสั่ง ภาริชถูกนาวินพาตัวไป
ส่วนธิดาพากานต์ออกไป
เมื่อภายในห้องเหลือแค่เพียงนรมนกับบุริศร์ นรมนยังคงมีท่าทางงุนงง
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”
มองเห็นแววตางงงวยของนรมน บุริศร์จับมือของเธอ จึงพบว่ามือของเธอเย็นมาก
“ไม่สบายหรือเปล่า？หรือสิ่งที่กานต์พูดเป็นความจริง？เจ้านั่นเกือบทำให้คุณโกรธจนแท้ง？สภาพร่างกายของคุณเป็นอย่างไรบ้าง？โพนี่ว่าอย่างไร？ช่างเถอะ ผมโทรไปถามเธอเองดีกว่า”