ตอนที่ 871
บทที่ 871 ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของประธานบุริศร์
October 31, 2026
ฝ่ายชายอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัดเจน
“คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ถ้าผมไม่ใช่บุริศร์แล้วจะเป็นใคร？”
ตอนนี้นรมนยิ่งมองเห็นว่าเขาไม่เหมือนบุริศร์
ถึงแม้ว่าเขาจะมีหน้าตาที่คล้ายคลึงกันมาก แต่คิ้วและตาของเขา บุคลิกของเขา และนิสัยของเขาไม่ใช่บุริศร์
แต่ก่อนตนเองอาจจะเป็นเพราะคมทิพย์วางแผนให้ตนเองตามืดบอด ทำให้เธอเห็นทั้งหมดเป็นความใจแคบของบุริศร์ ถ้าไม่ใช่เพราะกานต์ค้นพบความระแคะระคาย เธอคงคิดไม่ถึงจุดนี้
คนที่คมทิพย์พูดถึงจะเป็นเขาหรือเปล่า？
ถ้าเป็นเขา แล้วบุริศร์ตัวจริงไปไหน？
นรมนยิ่งคิดยิ่งเป็นห่วง
“คุณเป็นใครกันแน่ ？บุริศร์อยู่ที่ไหน？ คุณทำอะไรกับเขา？”
นรมนถามสามคำถามต่อเนื่องกัน
ถ้าบุริศร์เคลื่อนไหวได้อิสระ ไม่มีทางที่จะปล่อยให้ของปลอมนี้มาปฏิบัติเช่นนี้กับลูกสาวของตนเองที่นี่
นรมนแอบเหลือบมองกานต์ เขาเข้าใจความหมายของนรมน แต่กลับสองจิตสองใจ
ฝ่ายชายมองเห็นความดื้อรั้นในแววตาของนรมน จึงยกมือขึ้นทันที ใช้รีโมตปิดประตูห้องทำงาน พร้อมกับล็อกเอาไว้ด้วย
หัวใจของนรมนหล่นวูบ รู้ว่าไม่มีทางส่งกานต์ออกไปได้แล้ว
ฝ่ายชายนั่งพิงเก้าอี้ทั้งตัว เอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า： “คุณเป็นคุณนายบุริศร์มันไม่ดีอย่างไร？ทำไมต้องมาสืบสาวราวเรื่องด้วย？ไม่เพียงแค่นั้น ยังพาลูกมาด้วย คุณไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างเหรอ？”
นรมนเห็นเขายอมรับทางอ้อม ใจหายวูบไม่หยุด
“ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะกล้าทำอะไรฉัน？คุณสามารถต้านทานตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณที่อยู่เบื้องหลังฉันได้เหรอ？”
“แน่นอนว่าผมไม่มีความสามารถต่อต้านที่จะตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณได้ แต่คุณรู้ได้อย่างไรว่าคนที่อยู่เบื้องหลังผมจะไม่มีความสามารถ？คุณรู้ได้อย่างไรว่าคุณจะไม่ฟังผม？”
ฝ่ายชายหัวเราะอย่างไม่แยแส เหมือนกับกุมทุกอย่างไว้ในกำมือ
ดวงตาของนรมนมืดมนเล็กน้อย ถามอย่างเย็นชาว่า： “คุณเป็นคนจัดการตระกูลเจริญไชยใช่ไหม？คุณฆ่าแม่ของคมทิพย์ใช่ไหม？”
“ถ้าคุณหมายถึงตระกูลเจริญไชยที่เมืองB ล่ะก็ ใช่ผมเป็นคนทำเอง ทำอะไรไม่ได้ พวกเขายั่วยุเจ้านาย”
คำพูดของฝ่ายชายทำในนรมนกำสองมือแน่น
“ใครคือเจ้านายของคุณ？”
“คือพ่อของผมเอง คุณสามารถเรียกเขาว่าคุณอารองเหมือนกับบุริศร์ได้ เพียงแต่เขาคือพ่อที่แท้จริงของสามีคุณ”
ถึงแม้คำพูดของฝ่ายชายจะไม่ละเอียด แต่นรมนเข้าใจ
ปีนั้นได้ยินว่าตระกูลโตเล็กมีลูกแฝด คุณอารองเชษฐ์กับหัวหน้าตระกูลโตเล็กก็คือฝาแฝด เดาว่าหน้าตาเหมือนกัน ผู้ชายคนนี้พูดว่าคุณอารองถึงจะเป็นพ่อของบุริศร์ สิ่งนี้ทำให้นรมนสงสัย
ฝ่ายชายจุดบุหรี่ ไม่สนใจลูกในท้องของนรมนสักนิดเดียว ดูเหมือนเขาจะรู้ว่านรมนสงสัย จึงเอ่ยอย่างเย็นชา: “แปลกใจมากใช่ไหม？อันที่จริงก็ไม่ได้เข้าใจยากหรอก ป้าโอกับพ่อของผมเป็นคู่รักกัน ตอนนั้นป้าโออุ้มบุญ ทำเด็กหลอดแก้ว เพื่อรับรองอัตราการมีชีวิตรอด ตอนแรกทำเด็กหลอดแก้วเป็นตัวอ่อนสี่คน สุดท้ายรอดมาได้สามคน ผมพูดแบบนี้คุณเข้าใจไหม？”
“พวกคุณคือแฝดสาม？”
นรมนตะลึงงัน
ฝ่ายชายกลับหัวเราะขึ้นมา
“คุณนี้ฉลาดจริง ๆ แค่นี้ก็เข้าใจแล้ว พวกเราคือแฝดสาม เพียงแต่พ่อของผมยกบุริศร์กับตรินท์ให้ป้าโอ ให้เธอกลับไปตระกูลโตเล็ก เหลือผมไว้คนเดียวเลี้ยงดูข้างกายเขา วันนี้บุริศร์จัดการตระกูลโตเล็กทั้งหมดได้ดีมาก น่าเสียดายที่ตรินท์มาตายเร็วเกินไป วัตถุประสงค์ที่ผมกลับมานั้นง่ายมาก แค่จะรับช่วงอำนาจที่แต่เดิมเป็นของตรินท์ นี่คือกฎเกณฑ์ที่ยึดถือของตระกูลโตเล็ก แต่บุริศร์บอกว่าเขาเลิกล้มอาณาจักรรัตติกาลไปแล้ว พี่ชายคนโตของผมคนนี้ ไม่ไหวเลยจริง ๆ ถ้าเลิกล้มอาณาจักรรัตติกาล แล้วคนในมือของนภดลจะเป็นอย่างไร？เดิมทีอาณาจักรรัตติกาลที่อยู่ใต้บังคับบัญชาได้ติดต่อนภดลแล้ว หน่วยข่าวกรองก็อยู่ในมือของนภดล พี่ชายคนนี้ของผมไม่คิดจะส่งให้ผม ผมจึงทำได้เพียงสวมรอยเขาในฐานะหัวหน้าตระกูลโตเล็ก”
คำพูดของฝ่ายชายทำให้ดวงตาของนรมนหรี่ลง
“ดังนั้น พวกคุณทำอะไรกับบุริศร์？”
“วางใจเถอะ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เขาก็คือลูกชายของพ่อ พ่อเพียงแค่จะเก็บเขาไว้สักพักหนึ่ง เดี๋ยวจะให้พวกคุณได้เจอกัน ช่วงนี้คุณก็ร่วมมือกับผมอย่างโดยดี ไม่อย่างนั้นผมไม่กล้ารับประกันว่าพ่อจะทำอะไรกับเขา และจะทำอะไรกับลูก ๆ ของคุณ บางทีตระกูลเจริญไชยอาจจะเป็นกรณีศึกษาของพวกคุณก็ได้”
ฝ่ายชายยิ้มชั่วร้าย การแสดงออกไม่เหมือนกับบุริศร์โดยสิ้นเชิง
“คุณชื่อว่าอะไร？”
“ภาริช！”
ภาริชไม่แยแสที่นรมนถามชื่อของตนเอง สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้มีความสำคัญอะไร และไม่สามารถทำอะไรเขาได้
นรมนจดจำชื่อนี้และกล่าวอย่างเย็นชา： “คุณอย่าคิดเอาเงินออกไปจากฉันที่นี่ สิ่งเหล่านี้บุริศร์ต่อสู้เองอย่างสุดชีวิต เขาทำมากมายขนาดนี้ พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาชุบมือเปิบ？คุณก็อยู่ที่บริษัทเมื่อช่วงเช้า พบว่าไม่มีทางโอนเงินของบริษัทไปได้เลยใช่ไหม？ไม่รู้สาเหตุล่ะสิ？ฉันจะบอกคุณให้！”
ในขณะที่พูด นรมนก้าวขึ้นไปข้างหน้า ผลักภาริชออก และใส่คำสั่งลงไปในคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้นคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏโหมดปลดล็อกที่ซ่อนอยู่
ดวงตาของภาริชมืดมนลงทันที
“คิดไม่ถึงว่าบุริศร์จะให้คุณผู้หญิงคนเดียวเป็นคนควบคุมทรัพย์สมบัติมูลค่ามหาศาลเช่นนี้？”
“พูดให้ถูกต้องไม่ใช่ควบคุม บุริศร์มอบบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดและตระกูลโตเล็กทั้งหมดแก่ฉัน ถ้าไม่มีการตรวจสอบลายนิ้วมือกับรูม่านตาของฉัน คุณก็เอาเงินออกไปจากที่นี่ไม่ได้”
นรมนมองเห็นท่าทางลนลานของภาริช จึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
แต่ก่อนยังรู้สึกว่าการที่บุริศร์โอนกรรมสิทธิ์ของทรัพย์สมบัติทุกอย่างให้แก่ตนเอง ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ตอนนี้กลับเคารพในการมองการณ์ไกลของบุริศร์
เห็นนรมนมีท่าทางลำพองใจอย่างยิ่ง จู่ ๆ ภาริชกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม： “คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมจะไม่มีทางได้ลายนิ้วมือกับรูม่านตา？ผมแค่ตัดนิ้วของคุณออก และควักลูกตาคุณออกมา ผมก็สามารถทำให้ทรัพย์สินเหล่านี้กลายเป็นของตนเองแล้ว”
ความป่าเถื่อนของภาริชทำให้นรมนตัวสั่นอย่างไม่รู้ตัว
“คุณกล้าเหรอ！”
“คุณสามารถลองดูได้นะ อีกอย่างคุณคิดว่าวันนี้คุณจะออกไปจากห้องทำงานนี้ได้เหรอ？”
นรมนกัดฟันมองท่าทางกำเริบเสิบสานของภาริช