ตอนที่ 876
บทที่ 876 เธอต้องปฏิบัติต่อเขาให้ดี
October 31, 2026
“คุณหมอ พวกเขาเป็นอย่างไรบ้างคะ？”
นรมนรู้สึกว่าเสียงของตนเองสั่นไหว จนแม้แต่ไม่รู้ว่าจะเก็บสองมือไว้ที่ไหน
คุณหมอมองนรมนและบุริศร์ กล่าวเสียวเบาว่า： “คุณหนูไม่ได้รับบาดเจ็บมาก เพียงแค่กระทบกระเทือนเล็กน้อย คนที่อาการน่าเป็นห่วงคือคุณชายกิจจา บริเวณทรวงอกได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง เกรงว่าหลังจากนี้จะไม่สามารถออกกำลังกายหนัก ๆ ได้ ปัญหานี้ต้องระวัง ปอดของเขามีรอยช้ำ และมีเลือดคั่ง ต้องพักในโรงพยาบาลติดตามดูอาการ ผลที่จะตามมาพวกเราไม่กล้ารับประกัน พูดได้เพียงพวกเราจะพยายามสุดความสามารถ”
นรมนแทบจะล้มทั้งยืน
“ทำไมกิจจาถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้？”
คุณหมอมองหน้านรมน ถอนหายใจและพูดออกมา： “อวัยวะในร่างกายของเด็กค่อนข้างเปราะบาง พวกเราดูฟิล์มเอกซเรย์แล้ว คุณชายกิจจาน่าจะได้รับการกระแทกรุนแรงอย่างต่อเนื่องจากด้านนอกจึงกลายเป็นเช่นนี้ ทรวงอกและปอดได้รับความเสียหายอย่างมาก น่าจะมีเกิดจากการเตะของคน จุดนี้ผมคิดว่าพวกคุณควรแจ้งความ เพียงแต่ผมยังมีอีกเรื่องที่ต้องพูด หลังจากนี้ถ้าคุณชายกิจจาต้องการเข้าร่วมการออกกำลังกายที่ค่อนข้างหนักจะไม่สามารถทำได้”
ดวงตาของบุริศร์เอาแต่จมดิ่ง จนแม้แต่เห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้าบึ้งตึง ทำให้คุณหมอไม่กล้าสบตาด้วย
“ประธานบุริศร์ พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ถ้าคุณยังไม่วางใจ สามารถให้คุณชายกิจจาย้ายโรงพยาบาลได้นะครับ ผมรู้ว่าคุณรู้จักคุณหมอป้องกับผู้อำนวยการโพนี่ บางทีทางฝั่งพวกเขาอาจจะมีแผนรับมือที่ดีก็ได้”
ในเวลานี้ ถ้าคุณหมอสามารถบอกปัดออกไปข้างนอกได้ก็จะต้องพยายามบอกปัดออกไป เพราะพวกเขาแบกรับความรับผิดชอบนี้ไม่ไหว
บุริศร์พยักหน้า เริ่มย้ายโรงพยาบาลทันที
กิจจากับกมลย้ายมาที่โรงพยาบาลทหารของโพนี่ หลังจากตรวจดู ข้อวินิจฉัยของโพนี่กับป้องไม่ต่างอะไรกับคุณหมอมาก
“นรมน ฉันรู้ว่าเธอรักและสงสารกิจจามาก เรื่องนี้น่าเกลียดชังจริง ๆ แต่ดูเหมือนตอนนี้ พวกเราก็ไม่มีความสามารถเพียงพอ บอกได้เพียงว่าต่อจากนี้จะรักษาให้ดี ส่วนจะรักษาจนเป็นอย่างไรนั้นพวกเราก็บอกไม่ได้ ช่วงนี้อย่าให้เขาร่วมการออกกำลังกายที่ต้องใช้แรงค่อนข้างหนัก ทั้งนี้เพื่อตัวของเด็ก ”
ถึงตอนนี้ นรมนหงุดหงิดจนอยากจะฆ่าตัวตาย ทำไมถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับกิจจา？
เด็กคนนี้น่าสงสารเหลือเกิน
เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างเป็นทุกข์
บุริศร์ตบไหล่ของนรมน กล่าวปลอบโยนว่า： “ผมเองก็ผิด ผมไม่ได้ดูแลพวกเขาให้ดี คุณวางใจนะ หลังจากนี้ผมจะมอบบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดให้กิจจา ส่วนกานต์ให้เขาไปพัฒนาเขตทหาร พวกเราติดค้างเด็กคนนี้มากเกินไป ผมคิดว่ากิจจาช่วยกมลจนกลายเป็นแบบนี้”
สำหรับการตัดสินใจของบุริศร์ นรมนไม่มีความเห็นขัดแย้งใด ๆ ถ้าสามารถใช้เงินเพื่อให้เวลาย้อนกลับมาได้ ทำให้กิจจาไม่ต้องได้รับความทุกข์ทรมานเช่นนี้ นรมนยินดีที่จะทิ้งทรัพย์สินของครอบครัวจบหมดสิ้นเพื่อดึงกิจจากลับมา น่าเสียดายบนโลกใบนี้ไม่สามารถย้อนเวลาได้
กิจจาถูกนำตัวเข้าห้องไอซียู กลัวว่าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วจะเป็นห่วงกมล นรมนจึงพากมลเข้าไป
กมลได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก ในไม่ช้าจึงฟื้นขึ้นมา เมื่อมองเห็นกิจจา เธอกอดนรมนร้องไห้โฮ
“หม่ามี้ ไอ้คนขับรถที่ชั่วร้ายคนนั้นมันเอาแต่เตะพี่กิจจา พี่กิจจาไอเป็นเลือดมันก็ยังเตะ หนูวิ่งไปกัดมัน มันเลยโยนหนูลงเนิน หม่ามี้ พี่กิจจาเป็นอย่างไรบ้างคะ？ อาการน่าเป็นห่วงไหม？”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ นัยน์ตาของนรมนเยือกเย็น
“คนขับรถคนนั้นเตะกิจจา？”
“ค่ะ พี่กิจจาปกป้องหนู”
นัยน์ตาของบุริศร์เยือกเย็นจนน่ากลัว ทำเอากมลตกใจหมด
“พวกลูกออกไปทำอะไร？อยู่ในบ้านดี ๆ ออกไปไม่บอกคนในบ้าน？โตขนาดนี้ยังไม่ตระหนักถึงความคับขันสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะปกป้องลูก กิจจาจะเป็นแบบนี้ไหม？”
สายตาตำหนิของบุริศร์ทำให้กมลตกใจร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ
“เอาเถอะ อย่าทำให้ลูกตกใจกลัวสิ”
นรมนทนเห็นกมลร้องไห้ไม่ได้ ตอนนี้กิจจาเป็นเช่นนี้เธอก็ทุกข์ใจ
“กมล บอกหม่ามี้มา ทำไมต้องแอบออกไปจากบ้านกับกิจจา？ พวกลูกออกไปทำอะไรกัน？”
กมลมองบุริศร์ และมองนรมนอีกครั้งด้วยท่าทางลังเล
“ไม่เป็นไรนะ มีหม่ามี้อยู่ด้วย เพียงแค่ลูกพูดออกมา ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าทำอะไรลูก”
“รวมถึงแด๊ดดี้ด้วยไหม？”
กมลมองบุริศร์อย่างขี้ขลาด
นรมนพยักหน้า
“ใช่ รวมทั้งแด๊ดดี้ ไม่มีใครทำอะไรลูกได้ เด็กดี บอกหม่ามี้มา พวกลูกออกไปทำอะไร？”
กมลเล่นแง่อยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงตอบเสียงเบา： “พวกเราจะไปหาอาป้องค่ะ”
“หาอาป้อง？ เป็นอะไรไป？ พวกลูกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า？”
นรมนตึงเครียดขึ้นมาทันที
กมลรีบส่ายหน้าไปมา สายตาเอาแต่จ้องมองบุริศร์ ลังเลอยู่พักหนึ่งจึงกล่าวว่า ： “พวกหนูเห็นว่าแด๊ดดี้ป่วย จึงอยากให้อาป้องรักษาให้แด๊ดดี้”
“คุณป่วยเหรอ？”
นรมนมองไปทางบุริศร์อย่างร้อนใจ
บุริศร์ทำหน้างง
“ตัวผมเองยังไม่รู้ว่าผมป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่เลย”
“แด๊ดดี้เป็นโรคจิตเภท”
ถึงแม้เสียงของกมลจะเบา แต่ภายในห้องที่เงียบจึงทำให้คนได้ยินชัดเจน
：